บทที่ 35 ปากแข็ง

เซียวเย่หลันหันกลับมา

ภายใต้แสงดาว ภาพเงาที่หล่อเหลาและไร้ที่ติของชายผู้นั้นมองชัดบ้างไม่ชัดบ้าง ราวกับเทพจุติลงมา

เซ่เชียนฮวนต้องยอมรับว่า

ไม่ว่าชายคนนี้จะน่ารำคาญขนาดไหน บางครั้งรูปร่างหน้าตาของเขาก็ยังทำให้นางประทับใจได้

นางเดินกะโผลกกะเผลกไปข้างหน้า เหล่ไปที่เซียวเย่หลันซึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าขาว “ท่านจะเดินจากไปโดยไม่รับผิดชอบหรือไง?”

“มิเช่นนั้นละ” เซียวเย่หลันมองนางอย่างเย็นชา “อยู่ให้เจ้าตบอีกครั้งแล้วค่อยจากไปหรือยังไง”

เซ่เชียนฮวนกระแอมเบาๆ “ตอนนี้ทุกคนต่างก็มัวยุ่งอยู่กับการไปถอนต้นไม้ ไม่มีคนมาประคองข้า หลังข้ายังได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงอีก จะให้ปีนขึ้นไปบนเกี้ยวยังไง”

“เจ้าอยากให้ข้าประคองเจ้า?”

เซียวเย่หลันกระตุกที่มุมปาก

เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าความกล้าหาญของผู้หญิงคนนี้ทำมาจากอะไรกันแน่

เพิ่งจะตบหน้าเขาต่อหน้าในที่สาธารณชน มาถึงตอนนี้ยังกล้าที่จะขอให้ทำเรื่องแบบนี้

“หากท่านไม่เต็มใจช่วยก็ไม่เป็นไร ข้าก็จะนั่งอยู่ที่นี่ นั่งจนถึงรุ่งสาง ให้คนในวังทุกคนได้รู้ว่าท่านทำผิดต่อคนดี และเกือบจะฆ่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของ ท่านเอง”

เซ่เชียนฮวนจับเสาที่อยู่ข้างๆ จงใจร้องโอดโอยแล้วนั่งลงไปอย่างช้าๆ ทำให้อารักขาที่ลาดตระเวนอยู่ใกล้ ๆ พากันชำเลืองตามอง

อย่างไรก็ตามในเมืองหลวงนี้ชื่อเสียงของนางยังไงก็เน่าเสียอยู่แล้ว

นางต้องการดูว่า เจ้าแห่งสงครามองค์นี้ยังต้องการศักดิ์ศรีอยู่หรือไม่?

สีหน้าของเซียวเย่หลันนั้นถึงกับซีดเขียว พลิกตัวลงมาจากหลังม้า ไม่พูดแม้แต่เพียงคำเดียว เดินกระฟัดกระเฟียดไปทางเซ่เชียนฮวน

ในขณะที่เซ่เชียนฮวนกำลังสงสัยว่าเขาจะฉวยโอกาสใช้เวลาในคืนที่มืดมิดแบบนี้ฆ่าปิดปากนางหรือไม่ ทันใดนั้นเซียวเย่หลันก็ก้มหลังลงมา แล้วแบกนางขึ้น

“ท่านท่านท่านจะทำอะไร? ปล่อยข้าลงไป!” เซ่เชียนฮวนคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำเช่นนี้

นางถูกแบกไว้บนไหล่กวางของผู้ชาย กลัวสะเทือนไปถึงหลังที่ยังบาดเจ็บเลยไม่กล้าดิ้นรน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปลาเค็มตัวหนึ่งที่ยอมให้ผู้อื่นเข่นฆ่าและกลั่นแกล้งโดยไม่สามารถต้านทานได้

“อย่าขยับ” เซียวเย่หลันสั่งด้วยเสียงต่ำ

เสียงที่ลึกซึ้งและเข้มงวด ดังขึ้นอยู่ข้างหูของนาง

อดไม่ได้ที่จะทำให้นางนึกถึงในคืนนั้น

แก้มของเซ่เชียนฮวนร้อนขึ้น

หลังจากที่เซียวเย่หลันแบกเดินไปได้ระยะหนึ่ง นางก็ถูกวางขึ้นมาบนหลังม้า และขี่ม้าตัวเดียวกันกับเซียวเย่หลัน มุ่งหน้ากลับไปยังจวนอ๋อง

เซ่เชียนฮวนรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่อุ่นมาจากด้านหลัง และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ข้าไม่ได้อยากขี่ม้าของท่านสักหน่อย ท่านแค่ช่วยประคองข้ากลับขึ้นเกี้ยวแค่นี้ก็สิ้นเรื่อง"

“ยุ่งยาก”

คำตอบของเซียวเย่หลันกระชับและได้ใจความ

เซ่เชียนฮวนพยายามอย่างดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงการเอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และพึมพำเบา ๆ ว่า “ไม่น่าแปลกใจที่ผู้ชายมักถูกเรียกว่าเป็นคนหบาบคาย เมื่อไม่กี่วันก่อนยังหลีกเลี่ยงคนอื่นราวกับว่าเป็นของสกปรก แต่หลังจากถูกฟาดตี ทัศนคติการบริการกลับดีขึ้นมาได้ "

เมื่อได้ฟังสิ่งที่ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนพูด เซียวเย่หลันก็หรี่ตาลงทั้งคู่ แล้วก้มตัวลงกะทันหัน

เขาโน้มตัวไปใกล้หูนาง แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “อย่ามาใช้ไม้นี้แสร้งทำดีกับข้าก่อนแล้วค่อยควบคุมข้า การที่ได้ขี่ม้าตัวเดียวกันกับข้า เจ้าควรจะแอบมีความสุขอยู่ในใจละสิ”

เซ่เชียนฮวนถึงกับเงียบงันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เกิดอะไรขึ้นกับวงจรสมองของหมาตัวผู้?

มาถึงขั้นนี้แล้ว เขายังรู้สึกว่านางชอบเขา?!

“ขอร้องอย่าหลงตัวเองเกินไป ข้าชอบหมาน้อยที่ดูอบอุ่นหล่อเหลาเฮ้อ ข้าจะต้องพูดว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ทั้งดูดีและร่ำรวยมาก แต่สำหรับท่าน ไม่ใช่ในแบบที่ข้าชอบเลย” เซ่เชียนฮวนตอบโต้กลับอย่างไร้ความปรานี

แต่ทว่า เซียวเย่หลันเพียงแค่แค่นเสียงเย็นชา ตอบโต้อย่างเย็นชา “ปากแข็ง”

“ท่าน……”

เซ่เชียนฮวนถูกคนหัวดื้อที่แข็งเหมือนหินของเขาทำให้โกรธจนเจ็บหน้าอก

ตามจริง ระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นใกล้กันมาก มากเสียจนสามารถได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันได้ ทันทีที่เขาอ้าปากจะพูด น้ำเสียงที่ลึกซึ้งราวกับเหล้าไวน์ก็ ได้รินเข้าหูของนาง ทำให้ในหูของนางนั้นทั้งเสียวและคันตามๆกัน รู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งตัว