ตอนที่3 - 1

การเดินทางจากชายแดนกลับสู่เมืองหลวงใช้เวลาเกือบเจ็ดทิวาราตรี ภายในรถม้าคันใหญ่ของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรที่ถูกดัดแปลงให้กว้างขวางราวกับห้องพักเคลื่อนที่ ฟางหรูเยว่ใช้เวลาในช่วงแรกไปกับการขับพิษสลายกำลังออกจากร่างกาย ยาถอนพิษที่กู้เสวียนเช่อมอบให้นั้นแม้จะขมปร่าจนบาดคอ แต่มันก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงของนางให้กลับมาได้อย่างรวดเร็ว

ทว่าสิ่งที่โหดร้ายกว่ารสยา คือบทเรียนที่มัจจุราชหนุ่มผู้นี้พร่ำสอนนางตลอดการเดินทาง

"สตรีในห้องหอเช่นเจ้า ถูกสอนให้ก้มหน้า อ่านกวี และปักผ้า..."

เสียงทุ้มต่ำของกู้เสวียนเช่อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในรถม้า เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาสีนิลจดจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของนาง

"แต่กู้หรูเยว่คนใหม่... ต้องรู้จักวิธีอ่านสันดานคน และรู้วิธีปลิดชีพพวกมัน"

เขาไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจ เมื่อร่างกายของนางเริ่มฟื้นตัว กู้เสวียนเช่อก็เริ่มสอนวิธีจับจุดอ่อนของมนุษย์ให้แก่นาง เขาสอนให้นางสังเกตทิศทางการกลอกตา จังหวะการสูดลมหายใจที่เปลี่ยนไปเมื่อมนุษย์โกหก และการขยับปลายนิ้วที่ซ่อนความประหม่า

"มนุษย์ทุกคนมีจุดตาย ไม่ใช่แค่บนร่างกาย แต่เป็นในหัวใจ" เขาเอ่ยขณะรินสุราลงในจอก

"ความโลภ ความกลัว ความรัก หรือแม้แต่ความริษยา จงหาจุดนั้นให้เจอ แล้วเจ้าจะควบคุมพวกมันได้ดั่งใจนึก เช่นเดียวกับที่แม่เลี้ยงและน้องสาวของเจ้า ใช้ความรักหน้าตาและชื่อเสียงของบิดาเจ้า เป็นเครื่องมือบีบให้เขาโยนความผิดให้เจ้า"

คำพูดของเขาแทงใจดำ แต่นางรู้ว่ามันคือความจริง หรูเยว่จดจำทุกถ้อยคำของเขาไว้ในส่วนลึกที่สุดของสมอง นางซึมซับความอำมหิตและเยือกเย็นของเขา ราวกับผ้าแพรที่ดูดซับหยาดโลหิต

ในวันที่ห้าของการเดินทาง ขณะที่ขบวนรถม้าหยุดพักริมลำธารในป่าทึบ กู้เสวียนเช่อสั่งให้นางลงมาจากรถม้า อากาศยามค่ำคืนเย็นเยียบ เขายืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะโยนวัตถุเย็นเฉียบชิ้นหนึ่งใส่นาง หรูเยว่รับมันไว้ด้วยสัญชาตญาณ มันคือ มีดสั้น ฝักของมันทำจากไม้สีดำขลับสลักลวดลายพยัคฆ์ ด้ามจับพันด้วยหนังอย่างประณีต เมื่อชักใบมีดออก ประกายโลหะสีเงินวาววับก็สะท้อนแสงจันทร์ คมกริบจนเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสก็เรียกหยดเลือดได้

"อาวุธของผู้หญิงไม่ได้มีแค่มารยาและการสาดน้ำชาใส่กัน"

เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง ร่างสูงใหญ่ซ้อนอยู่เบื้องหลัง แผ่นอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแนบชิดกับแผ่นหลังบอบบางของนาง ความร้อนรุ่มจากกายบุรุษแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนนางสัมผัสได้

กู้เสวียนเช่อเอื้อมมือมาสอดประสานกับมือเล็กของนางที่จับด้ามมีดอยู่ มือของเขาใหญ่โตและหยาบกร้านจากการจับอาวุธสังหารมาทั้งชีวิต เขากุมมือนางแน่น บังคับให้ยกมีดสั้นขึ้นในระดับสายตา

"การแทงศัตรูให้ตายในดาบเดียว ไม่ได้ใช้แค่พละกำลัง แต่ต้องรู้จุดที่เปราะบางที่สุด"

เขาขยับตัวแนบชิดยิ่งขึ้นจนนางรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขา ริมฝีปากหยักลึกกระซิบอยู่ที่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนหรูเยว่ขนลุกซู่ ความใกล้ชิดนี้อันตรายและจาบจ้วง ทว่านางไม่อาจขยับหนีได้ ทั้งจากพันธนาการของเขาและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของนางเต้นรัว

"หากเจ้าแทงที่หน้าอกตรงๆ กระดูกซี่โครงจะขัดขวางใบมีด"

มือใหญ่ที่กุมมือนางอยู่ บังคับให้ปลายมีดหันกลับมาจ่อที่ร่างกายของตัวนางเอง ปลายแหลมคมแตะลงที่ใต้ราวนมซ้ายของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้หรูเยว่สะดุ้ง

"ต้องแทงช้อนขึ้นจากใต้ซี่โครง ทะลวงตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจ... บิดข้อมือเล็กน้อย แล้วดึงออก เลือดจะทะลักออกมาเหมือนน้ำพุ และศัตรูของเจ้าจะตายก่อนที่จะทันได้ส่งเสียงร้อง"

เขาใช้มืออีกข้างที่ว่าง เลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่ลำคอของนาง นิ้วหัวแม่มือกดลงบนเส้นเลือดใหญ่ที่กำลังเต้นตุบๆ