ตอนที่2 - 3

"ข้าต้องการร่มเงาของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ข้าต้องการความคุ้มครองที่ไม่มีขุนนางหน้าไหนกล้าแตะต้อง และที่สำคัญที่สุด... ข้าต้องการกลับไปเหยียบย่ำจวนตระกูลฟางด้วยเท้าของข้าเอง ข้าจะกระชากหน้ากากบิดาจอมปลอม ข้าจะบดขยี้แม่เลี้ยงและน้องสาวที่ขายข้าให้จมดิน ข้าจะทำให้พวกมันทุกคนต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่แทบเท้าข้า!"

ดวงตาของนางแดงก่ำ ทว่าไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงความเกลียดชังที่ลุกโชนราวกับไฟบรรลัยกัลป์

"ข้อแลกเปลี่ยนเล่า?"

กู้เสวียนเช่อถามต่อ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาชอบสายตาของนาง สายตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและแรงแค้น มันช่างงดงามและเข้ากันได้ดีกับโลกสีเลือดของเขา

"ข้าจะเป็นหมากให้ท่านใช้งาน" หรูเยว่เสนอตัวเข้าสู่กระดานอำนาจอย่างไม่เกรงกลัว

"ท่านต้องการจับตัวขุนนางใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเครือข่ายทุจริต ข้าจะเป็นดาบที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อให้ท่าน ข้าจะมอบตั๋วเงินและป้ายผ่านทางให้ท่านในเวลาที่เหมาะสม ข้าจะเป็นพยาน เป็นสายลับ เป็นนกต่อ เป็นทุกสิ่งที่ท่านต้องการ... แลกกับการที่ท่านต้องมอบอำนาจให้ข้าขยี้ตระกูลฟางให้แหลกคามือ"

กู้เสวียนเช่อหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำ กังวาน และเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด เขามองข้ามเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและสภาพที่บอบช้ำของนาง เขามองเห็นเพียงความงดงามที่อันตรายที่สุดในแผ่นดิน สตรีผู้นี้กล้าต่อรองกับผู้บัญชาการหน่วยเสื้อแพร กล้าเอาชีวิตตนเองและหลักฐานที่สะเทือนถึงบัลลังก์มาเป็นเดิมพัน นางยอมเป็นเบี้ยของมารร้าย แลกกับการได้ใช้มารร้ายตนนี้เป็นอาวุธ

"ใจเด็ดสมกับที่เป็นไพ่ตายของข้า"

กู้เสวียนเช่อขยับตัวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่ของเขาโถมทับลงมาจนหรูเยว่ต้องถอยกรูดไปชิดผนังรถม้า ไม่มีพื้นที่ให้หนีรอด กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นแผ่ซ่านเข้าครอบงำทุกอณูอากาศ เขาใช้ท่อนแขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและรุนแรง ร่างกายของนางปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อคลุมสีดำ หรูเยว่ตกใจจนเผลอสูดลมหายใจลึก ทว่านางกลับถูกเขาพันธนาการไว้แน่นหนาจนขยับไม่ได้

มืออีกข้างของเขายกขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากนางออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าสัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความคุกคาม นัยน์ตาสีนิลจดจ้องไปที่ริมฝีปากอิ่มสีชาดของนางราวกับราชสีห์ที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะที่จะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ

"ข้าตกลงรับข้อเสนอของเจ้า" กู้เสวียนเช่อเอ่ยเสียงพร่า นัยน์ตาของเขาทอประกายอันตราย

"เจ้าจะได้ทุกอย่างตามที่ปรารถนา อำนาจของข้า ดาบของข้า และกองกำลังของข้า จะเป็นเกราะคุ้มกันให้เจ้าเดินกลับเข้าเมืองหลวงอย่างเฉิดฉาย เจ้าจะไปบดขยี้ผู้ใด ข้าจะยืนดูเจ้าละเลงเลือดพวกมันด้วยตัวเอง..."

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่เย็นเฉียบของนาง ความร้อนรุ่มจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าหยาบกระด้างเข้ามาประทับบนผิวกายของนาง

"แต่มีข้อแม้เพียงข้อเดียว..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและเด็ดขาด

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฟางหรูเยว่บุตรสาวตระกูลฟางได้ตายไปแล้ว เจ้าคือกู้หรูเยว่ สตรีของข้า คนของข้า ร่างกายและวิญญาณของเจ้าเป็นสิทธิ์ขาดของข้าแต่เพียงผู้เดียว"

คำประกาศสิทธิ์นั้นไม่ได้อ่อนโยน แต่มันคือการตีตราจองที่ดุดันและไร้ความปรานี หรูเยว่รับรู้ได้ทันทีว่าพันธะสัญญาครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ แต่มันคือการกระโจนลงสู่กองเพลิงที่แผดเผาที่สุด ทว่าเพื่อแลกกับการได้เห็นจุดจบของคนที่ทรยศนาง ต่อให้นางต้องถูกไฟนรกแผดเผาจนมอดไหม้ นางก็ยินดี

กู้เสวียนเช่อหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะท้านอยู่ในแผ่นอกกว้าง เขารวบเอวนางเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากหยักลึกของเขาเคลื่อนเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของทั้งสองเสียดสีกันแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ทั้งวาบหวามและอันตรายจนแทบหยุดหายใจ ก่อนที่เขาจะกระซิบชิดริมฝีปากของนางด้วยน้ำเสียงที่สลักลึกลงไปในจิตวิญญาณ

"หากเจ้าทรยศข้า ความตายจะเป็นสิ่งล้ำค่าที่เจ้าต้องร้องขอ... กู้หรูเยว่"