ตอนที่2 - 2

"อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า ฟางหรูเยว่ ข้าไม่ได้จ่ายเงินหนึ่งพันตำลึงเพื่อซื้อสตรีมาต่อล้อต่อเถียง บิดาของเจ้า... ฟางเจิ้งอี้ เป็นเพียงสุนัขรับใช้ตัวหนึ่งในเครือข่ายทุจริตเสบียงหลวง เขาโยนความผิดให้เจ้าเพื่อตัดตอนคดี บอกข้ามา... บัญชีที่แท้จริงของตระกูลฟางซ่อนอยู่ที่ใด และใครคือผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง หากเจ้าคายความลับออกมา ข้าอาจจะเมตตาให้เจ้าตายอย่างศพที่สมบูรณ์"

แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับอยู่เหนือร่างทำให้อากาศรอบตัวลดฮวบลง หากเป็นสตรีอื่นคงสติแตกและร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตไปแล้ว ทว่าฟางหรูเยว่กลับเหยียดยิ้ม รอยยิ้มของนางเย็นชาและเย่อหยิ่งราวกับดอกเหมยที่บานสะพรั่งกลางพายุหิมะ

นางยกมือขึ้นปัดมือของเขาที่บีบคางนางอยู่ออกอย่างท้าทาย

"หากท่านต้องการเพียงสมุดบัญชีพวกนั้น ท่านคงจับบิดาข้าเข้าคุกไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องถ่อมาถึงตลาดมืดชายแดน ท่านรู้ดีแก่ใจ... สมุดบัญชีในจวนตระกูลฟางถูกเขียนขึ้นใหม่เพื่อตบตาการตรวจสอบทั้งหมด ต่อให้ท่านพลิกจวนหาจนเจอ มันก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่มีทางเอาผิดขุนนางใหญ่ในราชสำนักได้"

นัยน์ตาสีนิลของกู้เสวียนเช่อวาวโรจน์ คล้ายประหลาดใจกับความเฉียบแหลมของสตรีที่เพิ่งถูกครอบครัวหักหลังมาหมาดๆ

"แล้วเจ้ามีสิ่งใดที่เหนือกว่าเศษกระดาษพวกนั้นเล่า?"

บรรยากาศในรถม้าตึงเครียดจนถึงขีดสุด หรูเยว่ขยับตัวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของนางปะทะเข้ากับปลายจมูกของเขา นางจ้องลึกลงไปในดวงตาของมัจจุราชหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่เป็นดั่งไพ่ตายใบสุดท้ายในชีวิตของนาง

"ตั๋วเงินและป้ายผ่านทาง"

เสียงของนางแผ่วเบาแต่มั่นคงดุจศิลา ทว่ากลับทำให้กู้เสวียนเช่อชะงักงัน

"ก่อนที่ข้าจะถูกบิดาใส่ร้ายและถูกแม่เลี้ยงวางยา... ข้าล่วงรู้ถึงความผิดปกติในเรือน ข้าจึงลอบเข้าไปในห้องหนังสือของบิดาและขโมยของสองสิ่งนั้นออกมาซ่อนไว้"

หรูเยว่เว้นจังหวะ ปล่อยให้ความจริงซึมซาบเข้าไปในหัวของเขา

"ท่านย่อมรู้ดีว่าตั๋วเงินเหล่านั้นไม่ใช่ตั๋วเงินธรรมดา มันคือหลักฐานการฟอกเงินที่มีตราประทับลับของเครือข่ายใต้ดิน ส่วนป้ายผ่านทาง... คือสิ่งเดียวที่สามารถเบิกทางให้ขบวนเสบียงหลวงเล็ดลอดออกไปนอกด่านได้โดยไม่มีทหารยามหน้าไหนกล้าตรวจค้น และบนป้ายนั้น... ย่อมมีตราประทับของผู้ที่มีอำนาจล้นฟ้าในวังหลวง"

ประกายแสงแห่งความอันตรายวาบขึ้นในดวงตาของกู้เสวียนเช่อ เขารู้ทันทีว่าสิ่งที่นางพูดคือความจริง ตั๋วเงินและป้ายผ่านทาง คือสายน้ำเลี้ยงและกุญแจสำคัญที่สุดของเครือข่ายกบฏที่เขาตามล่าแทบพลิกแผ่นดิน มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากคอตัวการใหญ่ลงจากบัลลังก์อำนาจได้ และบัดนี้ มันอยู่ในกำมือของสตรีตัวเล็กๆ ที่กำลังมองหน้าเขาอย่างท้าทาย

"ไม่มีผู้ใดรู้เรื่องนี้" หรูเยว่กล่าวต่อ แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ฝังลึก

"บิดาของข้าคิดเพียงว่าตนเองฉลาดที่โยนความผิดให้ข้าเพื่อเอาตัวรอด เขาไม่รู้เลยว่าหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดถูกข้าซ่อนไว้ในที่ที่พวกเขาจะไม่มีวันหาเจอ หากปราศจากสองสิ่งนี้ ท่านจะไม่มีวันสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้ และเครือข่ายค้าเสบียงเถื่อนนี้จะยังคงลอยนวลต่อไป"

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมรถม้าอีกครั้ง มีเพียงเสียงล้อบดถนนและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน กู้เสวียนเช่อจ้อง มองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางไม่ใช่คุณหนูในห้องหอที่อ่อนแอ ไม่ใช่ลูกแกะที่รอคอยการถูกเชือด แต่เป็นหมาป่าตัวเมียที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิด ทนกล้ำกลืนความเจ็บปวดเพื่อรอคอยจังหวะที่จะกลับไปขย้ำคอศัตรู

"เจ้าต้องการสิ่งใด" กู้เสวียนเช่อเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัย

ฟางหรูเยว่ไม่หลบสายตา นางรู้ว่านี่คือก้าวแรกของการปีนป่ายขึ้นจากขุมนรก หากนางเดินหมากพลาด นางจะแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

"ข้าต้องการอำนาจของท่าน" หรูเยว่ประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นและชัดเจนก้องกังวานอยู่ในรถม้า