ปล่อยนางไป

กู้ฉางอันรีบเข็นรถออกไป

“ไม่”

ล้อรถดัง ครืด…ครืด…ไปตามทางก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

“อ๋องท่านไม่กลัวหรือขอรับ…ว่านางจะไปแล้วไม่กลับมา”

อ๋องเซียวหลุบตาลงเล็กน้อย

“ไม่กลับมาก็เรื่องของนาง ข้าหาสนใจไม่”

เสียงเขาเรียบ…แทบไร้ความรู้สึก

ก่อนจะพูดต่อ

“ข้าก็ไม่ได้อยากมีชายาเสียหน่อย” คำพูดเย็นชาแต่ไม่รู้ทำไม…แววตากลับมืดลงเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่งของเมืองเสียงผู้คนจอแจ กลิ่นอาหารลอยคลุ้ง

เสิ่นหนิงอันเดินตุปัดตุเป๋เข้ามา เหมือนคนใกล้จะหมดแรง

“ขออะไรใส่ท้องก่อนเถอะ…” นางบ่น

แต่แล้วสายตาก็สะดุด เข้ากับหมั่นโถววิ่งไปเอาเงินวางไว้หนึ่งเหรียญ เสี่ยวเอ่อร์ยื่นหมั่นโถวให้สองลูกจับมาเคี้ยวงับๆ

“อร่อยจริงๆ”

“เฮ้ย” หนิงอันทำตาโต

มุมหนึ่งของโรงน้ำชา กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังล้อมวงเสียงตะโกนดังลั่น

“เปิด เปิดเลยๆๆๆๆ”

“ข้าลงสูง”

“ข้าลงต่ำ” เสียงลูกเต๋ากระทบกันในถ้วยกระเบื้อง

“กึก…กึก…” ดวงตาของหนิง…วาวขึ้นแล้วสว่างวาบทันที หก สาม สอง

เหมือนแมวเห็นปลา ทางจะได้เงินมาแล้ว กลิ่นเงินทอง…ลอยคลุ้งปะปนกันจนบรรยากาศร้อนระอุชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคนเบียดล้อมโต๊ะพนันไม้กลม

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังคนกลางวงเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาผู้นั้น

“สิบเอ็ด เจ้ามือกวาดเรียบ” หนิงอันกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ มองเหรียญในมือเหลืออยู่สามเหรียญ

หมอนั่นอายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเกินวัย ยิ้มกวาดเงินมาวางตรงหน้า

ริมฝีปากยกยิ้มมั่นใจเหมือนคนที่ ไม่เคยแพ้แขนเสื้อสีครามถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือแข็งแรง

ในมือของเขาถ้วยกระเบื้องสีดำกำลังครอบลูกเต๋าไว้

“รอบนี้…ใครจะลงอะไรก็รีบลง” เสียงของเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี

กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก

เสียงลูกเต๋ากระทบกันดังถี่ยิบ

มือของเขาเขย่าถ้วยอย่างคล่องแคล่ว

ข้อมือพลิ้วไหวราวกับนักมายากลผู้คนรอบวงเริ่มฮือฮา

“มาแล้ว ไอ้หนุ่มนี่ฝีมือไม่ธรรมดา”

“เมื่อวานเขากินเงินไปตั้งหลายสิบตำลึง”

“รีบทายเร็วเข้า”

ปึง

ถ้วยกระเบื้องถูกคว่ำลงบนโต๊ะอย่างแรงเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยายกยิ้มบางๆ เหมือนเดิม

แววตาเปล่งประกายด้วยความเชื่อมั่นเกินอายุ

“เชิญวางเดิมพันได้ข้าให้เวลาคิด”

ทันใดนั้นเสียงวางเงินดังระงม

“ข้าลงสูง”

“ต่ำ”

“สูงแน่รอบนี้” เหรียญเงินและก้อนเงินถูกผลักลงกลางโต๊ะไม่หยุด

ความโลภ ความตื่นเต้น และความหวังรวยทางลัดทำให้ดวงตาของทุกคนแทบลุกเป็นไฟแต่ในมุมหนึ่ง

เสิ่นหนิงอันกลับเงียบผิดปกติ

นางนั่งเท้าคางก่อนที่ดวงตาคู่งามจะ…

“สว่างวาบ” โลกตรงหน้าเหมือนหยุดนิ่งชั่วครู่เสียงรอบตัวค่อยๆ จางหาย

สายตาของนาง…ทะลุผ่านถ้วยกระเบื้องสีดำเห็นลูกเต๋าด้านในชัดเจนราววางอยู่บนฝ่ามือ

สาม สี่ หก

รวมสิบสาม

“สูง” ริมฝีปากของหนิงอันค่อยๆ ยกขึ้นดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ทันที

“โอ้ข้ามองเห็น” นางพึมพำเบาๆ อย่างพึงพอใจ

“แบบนี้ก็โกงสบายเลยสิ”

จากนั้นมือเล็กค่อยๆ ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเงินก้อนสุดท้ายออกมาพุ่งเข้าด้านหน้าแล้ววางเงินก้อน ปึง ลงบนโต๊ะ

ทำให้คนทั้งวงหันมามองหญิงสาวหน้าตางดงามในชุดธรรมดา

ลงเดิมพันด้วยเงินก้อน

หนิงอันยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำ

“ข้าลงสูง” บรรยากาศรอบโต๊ะพนันเงียบลงไปชั่วอึดใจ

ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ แม่หนูน้อย ลงหมดตัวเลยหรือดูหน้าก็รู้แล้วว่าไม่มีเงิน”

“ระวังร้องไห้นะ”

หนิงอันปรายตามองคนพูดก่อนจะยิ้มบางๆ

“ร้องไห้” นางเลิกคิ้ว

“พวกเจ้าต่างหากที่ควรเตรียมร้อง”

“โอ้โห” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือมองนางอย่างสนใจ ดวงตาคมวาววับเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่

“แม่นางมั่นใจขนาดนั้นเลย” หนิงอันยักไหล่

“ก็พอมีดวงอยู่บ้าง” ไม่ใช่ดวงเลยสักนิด

ในสายตาของนาง ลูกเต๋าสามลูกยังคงนอนนิ่งอยู่ใต้ถ้วยอย่างชัดเจนความจริงคือ…

ชัดจนแทบอยากเอื้อมมือไปหยิบออกมานับใหม่