ทายเต๋า

“พวกท่านก็วางๆๆๆ ได้แล้วมาๆๆๆ ข้าจะได้เปิดเสียที” หลายคนเริ่มวางเงินเดิมพัน

“เปิดเลย” ชายคนหนึ่งตะโกนดังๆ เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ ก่อนใช้นิ้วเคาะถ้วยสองที

กึก กึก

แล้วเปิดมันขึ้นอย่างรวดเร็ว

“สาม สี่หก สูง”

ทุกคนอ้าปากค้าง

“บะ…บ้าไปแล้วหฅฅฅญิงงามกับการพนัน”

“นางทายถูกจริงๆ” หนิงอันยิ้มกว้างทันที

แล้วรีบกวาดเงินตรงหน้าเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วราวกลัวใครแย่ง

“โอ๊ย รวยแล้วๆ …”

นางลูบก้อนเงินด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

“ในที่สุดสวรรค์ก็เห็นใจคนจนบ้าง” ผู้คนรอบข้างเริ่มแตกฮือบางคนเริ่มหันมามองนางด้วยสายตาแปลกๆ โดยเฉพาะเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือ

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ฟลุ๊คหรือ”

หนิงอันเงยหน้าขึ้น

“ไม่ลองอีกตาเล่า” รอยยิ้มของเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยากว้างขึ้นทันที

“ได้”

กริ๊ก กริ๊ก กริ๊กเสียงลูกเต๋าดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้คนเริ่มลุ้นกันจนแทบไม่หายใจ

ปึง ถ้วยถูกคว่ำลงบนโต๊ะอีกครั้ง

หนิงอันมองทะลุเข้าไปทันที

หนึ่ง หนึ่ง สอง

ต่ำ

นางแทบหลุดหัวเราะ

“ข้าวางได้เลยใช่ไหม” จากนั้นก็ผลักเงินก้อนหนึ่งออกไป

“ต่ำ” ชายข้างๆ รีบลงตามทันที

“ข้าลงตามแม่นาง”

“ข้าด้วย”

“ตามนางไป”

ภายในพริบตาคนทั้งโต๊ะเริ่มเทเดิมพันตามหนิงอันอย่างบ้าคลั่ง

เจ้ามือหนุ่มถึงกับชะงัก

“เดี๋ยวก่อน…อย่าเพิ่งวางใจ

“เปิดถ้วยสิ” ลั่วจิ่งเหยา ขยับมือเปิดถ้วยอย่างว่าง่าย

หนึ่ง หนึ่ง สอง ต่ำจริงๆ

“เฮ้ยยยย” เสียงร้องดังลั่นโรงน้ำชาหนิงอันแทบจะหัวเราะออกมา

“ข้าให้เจ้าแม่นางน้อยผู้นำโชคดี” พอคนหนึ่้งให้อีกหลายคนก็ให้ตาม หนิงอันยิ้ม ประสานมือขอบคุณรอบโต๊ะ

เงินกองโตไหลเข้าหานางไม่หยุด

“ข้ารวยแล้ว…” นางกำเงินแน่น ดวงตาแทบเป็นรูปตำลึงทอง

“ข้าจะกินไก่ย่าง เป็ดย่าง หม้อไฟ” พูดจบก็หยุดกึก

“อืม”

สายตาลอยไปไกลเล็กน้อยแล้วภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวจวนอ๋องเงียบๆ หม้อเปล่าๆ กับชายหล่อเหลาเย็นชาที่นั่งอยู่บนรถเข็น

หนิงอันถอนหายใจเฮือกใหญ่

“บ้าจริง”

“ทำไมข้าต้องนึกถึงคนพิการนั่นด้วย” นางเกาหัวตัวเอง

ทั้งที่มีเงินแล้วทั้งที่หนีไปเริ่มชีวิตใหม่ได้

แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพเขานั่งอยู่ในเรือนมืดๆ นั่น

“ช่างเถอะ เอาไว้รวยก่อนแล้วค่อยหนี” พูดอย่างมั่นใจ ด้านหลัง

นางลุกขึ้นทันทีกวาดเงินใส่อกเสื้อจนตุง เสียงฮือฮาในโรงน้ำชายังไม่ทันสงบ

เสิ่นหนิงอันก็โกยเงินเข้าตัวจนแทบจะเล่าอกเสื้อ

“โอ๊ย…เงินเยอะก็เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย”

นางพึมพำอย่างคนไม่เคยรวย

ก่อนจะรีบยัดก้อนเงินเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว กำลังจะจากไป

เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือมองตามนางไป

ก่อนจะยิ้มบางอย่างมีเลศนัย

“แม่นางผู้นั้นหยุดก่อน”

เขาหมุนลูกเต๋าเล่นในมือช้าๆ ดวงตาหรี่ลง

“เจ้าเรียกข้าหรือ” คนรอบข้างมองจนมุมปากกระตุก

โดยเฉพาะเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือเขายังคงยืนอยู่กลางวง

รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแล้วครึ่งหนึ่งมือเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเงินข้างเอว

แล้วล้วงอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะ” เขาชะงักจากนั้นก็เทถุงเงินลงบนโต๊ะ

ก๊อง เหรียญเงินสามเหรียญกลิ้งออกมาอย่างน่าเวทนา

ทั้งวงเงียบกริบ

หนิงอันกะพริบตาปริบๆ

“…หมดตัวแล้วหรือฮ่าาา ไม่เกี่ยวกับข้านะ”

เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเม้มปากแน่นทันที

ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเล็กน้อย

เขาลั่วจิ่งเหยาไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

เดิมทีคิดจะใช้การพนันกอบโกยเงินจากพวกคนโง่ในโรงน้ำชา ด้วยการฝังแม่เหล็กที่นิ้วมือ

ใครจะคิดว่าจะมีหญิงสาวประหลาดโผล่มา สูบเงิน เขาเกลี้ยงแบบนี้ยิ่งมองหนิงอันที่กำลังยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุขมุมปากของลั่วจิ่งเหยาก็กระตุกแรงกว่าเดิม

“อย่าเพิ่งไป” เสียงของเขาดังขึ้นหนิงอันเงยหน้าทันที

“หืมว่าไงเจ้าข้องใจอะไร ข้าชนะเดิมพันแบบใสใส”