บทที่ 5 อ้อน

ชายหนุ่มมองนางและยิ้มอย่างอ่อนโยน ในขณะที่มือยังคงออกแรงนวดให้สตรีตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้า

เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองถูกฉินหงเย่สังหารจนตายไปแล้ว หลังจากนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจินซินมีจุดจบเช่นไร เดิมทีเขาเสียใจมากที่ปกป้องนางไม่ได้ แต่ใครจะคิดกันเล่าว่าเขาจะย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างตนเองตอนที่มีอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น เรื่องนี้ช่างน่าเหลือเชื่อเป็นอย่างยิ่ง เขาทั้งดีใจระคนแปลกใจในคราเดียวกัน

บางทีอาจจะเป็นเพราะจิตใจที่แรงกล้าของเขาซึ่งอยากจะปกป้องนางอีกครั้ง จึงทำให้เขาได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ ได้พบกับนางในชาตินี้ ช่างดีเหลือเกิน

เมื่อกลับมาแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำก็คือจัดการพ่อบ้านอวี๋ทันทีทันใด พ่อบ้านอวี๋ผู้นี้มีใจละโมบ หากปล่อยเอาไว้วันหน้าจะยิ่งเป็นภัยต่อนาง มิสู้จัดการตัดไฟเสียแต่ต้นลมให้สิ้นซาก เขาทำทุกอย่างอย่างรอบคอบและยังยกเอาบิดานางขึ้นมาอ้าง ทำให้นางไม่ระแวงสงสัยในตัวเขา

แท้จริงแล้วเขาไม่เคยฝันเห็นนายท่านเลยด้วยซ้ำ

เขาย้อนเวลากลับมา เป้าหมายเดียวก็คือดูแลนางให้ดี หากนางคิดจะทำสิ่งไม่ดี เขาจะเป็นคนยับยั้งนางด้วยตนเอง หากนางพบเจอบุรุษที่รักนางเขาก็ยินดีสนับสนุน แต่ถ้านางไม่มีใครรัก เขาเองก็จะอยู่เคียงข้างนางไปจนวันตาย

ด้านจินซินที่เผลอหลับไปก็พลันได้สติกลับคืนมา นางลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก็เห็นว่าหยางซานกำลังยืนส่งยิ้มให้นางอยู่ นางจึงยิ้มตอบเขา

"เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักเถอะ อย่าเอาแต่ดูแลข้าเลย เจ้าเองก็เพิ่งหายป่วยต้องพักให้มาก ข้าจะให้ท่านหมอมาตรวจดูอาการอีกครั้ง อีกเดี๋ยวข้าจะต้องไปที่เรือนใหญ่เพื่อกินมื้อเย็นแล้ว"

หยางซานได้ยินเช่นนั้นก็ย่นหว่างคิ้ว จินซินดูแปลกไปจริงๆ

แต่เรื่องนี้พักเอาไว้ก่อน เมื่อครู่นางบอกว่าจะไปกินมื้อเย็นที่เรือนใหญ่อย่างนั้นหรือ

ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจ ยามนี้จินซิินกำลังรักใคร่ลู่จื่อเซวียนจนหัวปรักหัวปำ เขาจะทำเช่นไรให้นางตัดใจจากลู่จื่อเซวียนดีไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ อย่างไรก็ต้องค่อยๆ หาทางทำให้นางถอยออกห่างจากคนผู้นั้นทีละน้อย ให้ความห่างเหินค่อยๆ ลดทอนความรักในใจของนาง

อยู่ๆ หยางซานก็คิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้

ทางด้านจินซินกำลังจะเดินออกจากเรือนของตน ระหว่างนั้นหยางซานที่ยืนอยู่ก็มีอาการไม่สู้ดี ร่างกายของเขาซวนเซเหมือนจะล้มลง หญิงสาวจึงรีบเข้าไปช่วยประคองเขาเอาไว้ทันที

"อาซาน เจ้าเป็นอะไร!"

จินซินตื่นตระหนกเป็นอันมาก อาซานหลับตาลงแล้วจึงซบศีรษะมาที่หัวไหล่ของนาง พลางเอ่ยอย่างอ่อนแรง

"อาจเพราะเพิ่งหายป่วย และเร่งเดินทางกลับทำให้อาการป่วยของบ่าวกำเริบขอรับ แค่กแค่ก บ่าวปวดหัวเหลือเกินขอรับคุณหนู ร่างกายก็เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมา"

จินซินร้อนรนรีบเอามือมาแตะหน้าผากเขาแต่กลับพบว่าไม่ได้ร้อนขึ้นเลย แต่สีหน้าเขากลับไม่สู้ดีเอามากๆ ชาติที่แล้วเขาดูแลนางเป็นอย่างดี ชาตินี้นางจะไม่ยอมให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาด

เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงให้คนมาช่วยประคองหยางซานกลับไปพักที่เรือน ก่อนจะหันมาบอกกับอาซี

"เจ้าไปแจ้งท่านลุงกับท่านป้าที บอกว่าวันนี้ข้าคงไม่อาจไปร่วมมื้อเย็น หากท่านป้าถามก็บอกว่าข้าไม่หิว"

“เจ้าค่ะคุณหนู"

อาซีรับคำก่อนจะรีบไปแจ้งที่เรือนใหญ่ทันที เมื่ออาซีไปแล้วจินซินจึงรีบร้อนไปดูอาการของหยางซาน เมื่อมาถึงก็พบว่าเขากำลังนอนอยู่บนเตียง นางจึงสั่งให้คนไปต้มยาให้เขาถ้วยหนึ่ง เมื่อได้ยามาแล้วนางจึงเป่ายาให้เย็นตั้งใจจะป้อนเขา หยางซานชะงักไปเล็กน้อย จินซินเคยห่วงใยเขาเสียที่ไหน แต่วันนี้นางกลับเอาใจใส่เขาดียิ่ง

"เจ้าลุกขึ้นดื่มยาไหวหรือไม่"

นางเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงห่วงใย หยางซานพยักหน้า จะบ้าตาย!เขาป่วยเสียที่ไหน เพียงอยากเรียกร้องความสนใจจากนางก็เท่านั้น ใครจะคิดว่านางจะสั่งคนไปต้มยาขมๆ นี่มาให้เขาดื่ม ตอนที่ย้อนเวลากลับมาเขาดื่มยาจนไม่อยากจะดื่มแล้ว

แต่ช่างเถอะ หากปฏิเสธเกิดนางจับพิรุธได้คงเสียเรื่องกันพอดี

"ไหวขอรับ แค่กแค่ก"

เขาไอออกมาถี่ๆ มือที่ยื่นมาจับถ้วยยาก็สั่นเล็กน้อย จินซินทนไม่ไหวจึงนั่งลงข้างๆ ก่อนจะประคองเขาขึ้นมาจากเตียง

"มานี่ ข้าป้อนเจ้าเอง ค่อยๆ ดื่มนะ"

นางยกถ้วยขึ้นมาถือเอาไว้ แล้วจึงใช้ช้อนตักยาขึ้นมาเป่าจนเย็น จากนั้นก็ป้อนเขาละน้อย หยางซานจิบเข้าไปคำหนึ่งก็แทบอยากจะคายทิ้งแต่กลับไม่อาจทำเช่นนั้นได้

"บ่าวไม่ไหวแล้วขอรับ ยานี่ขมยิ่งนัก"

“ได้อย่างไรกัน อาซาน ยานี่ขมก็จริงแต่มันคือยา ดื่มให้หมด”

“แต่บ่าว”

"อย่าดื้อ!”

นางดุเขาไปทีหนึ่งจนหยางซานหาทางบิดพลิ้วไม่ได้ จินซินตั้งอกตั้งใจป้อนยาทั้งบังคับให้เขาดื่มจนหมดถ้วย หยางซานแทบจะตาเหลือก นี่มันผิดแผนไปหมด เดิมทีเขาคิดว่านางจะต้องดุด่าเขาสักหนที่สร้างปัญหารำคาญใจให้นาง แต่นอกจากนางจะไม่ต่อว่าแล้วยังป้อนยาให้เขาอีกด้วย

บัดซบ ขมจนจะอ้วกแล้ว!

เมื่อเห็นว่าหยางซานดื่มยาจนหมดถ้วยแล้ว จินซินก็วางใจลงได้ หยางซานอยากจะอาเจียนออกมาแต่ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ เขาค่อยๆ ทิ้งกายลงนอนแล้วจึงแสร้งเอ่ยถามนาง

"คุณหนูคงไม่ตำหนิบ่าวใช่หรือไม่ขอรับ ที่บ่าวทำให้ท่านพลาดมื้อค่ำกับคุณชายลู่ คุณหนูชอบคุณชายลู่ถึงเพียงนั้น แต่เพราะบ่าวที่ทำให้ท่านต้องเสียเวลามาดูแลเช่นนี้ บ่าวมีความผิดขอคุณหนูโปรดลงโทษด้วย”

เอ่ยจบหยางซานก็แสร้งก้มหน้าเหมือนรู้สึกผิดเสียเต็มประดา จินซินเม้มริมฝีปากแน่น หยางซานคิดว่านางยังคงรักลู่จื่อเซวียนอยู่สินะ

"อย่าได้กล่าวโทษตนเอง ข้าไม่โกรธเจ้าหรอก เพราะวันนี้มีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายข้าจึงยังไม่ได้บอกเจ้าว่า ข้าขอยกเลิกการหมั้นหมายไปแล้ว ต่อไปข้ากับเขาไม่เกี่ยวข้องกันอีก"

หยางซานที่ได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองจินซินทันที ก่อนจะเด้งกายลุกพรวดขึ้นมานั่ง

"จริงหรือขอรับ!"

จินซินสะดุ้ง นางถามเขาด้วยความสงสัย

"เจ้าหายป่วยแล้วหรือ"

หยางซานร้องว่าแย่แล้วในใจ ก่อนจะไอออกมาหนักๆ

"ให้ตายเถอะ บ่าวลืมตัวไปเลยขอรับ บ่าวเพียงตกใจเท่านั้น ที่คุณหนูกล่าวมาเป็นความจริงหรือขอรับ"

หยางซานพูดยังไม่ทันจบก็ไอออกมาอีกจึงล้มตัวลงนอน จินซินไม่ได้สงสัยอะไร นางเพียงพยักหน้าช้าๆ

"จริงสิ หลายวันมานี้ข้าคิดตกแล้ว ในเมื่อเขาไม่รักข้าเช่นนั้นข้าจะพยายามตามตื้อเขาไปทำไมกัน มิสู้ใช้ชีวิตให้มีความสุขดีกว่า ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องกังวลแทนข้าแล้วนะ เอาล่ะ เจ้าพักเถอะ ข้าเองก็จะกลับไปพักแล้วเหมือนกัน หากต้องการสิ่งใดเจ้าก็ไปแจ้งข้าได้เลย"

เอ่ยจบนางก็เดินจากไปทันที หยางซานมองตามแผ่นหลังของจินซินไปจนลับสายตาก่อนจะครุ่นคิดบางอย่างในใจ

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า หรือว่าช่วงที่เขาไม่อยู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนางจึงดูเปลี่ยนไป นางคงมิได้เอาศีรษะไปจุ่มน้ำหรือเอาศีรษะกระแทกอะไรมากระมัง?

ชายหนุ่มเกิดความสงสัยมากมายขึ้นในใจ แต่กลับไม่ได้คิดจะไปซักถามนาง ยามนี้ยังมีเรื่องอื่นให้เขาต้องทำอีกเรื่องหนึ่ง

เวลาล่วงเลยมาจนถึงกลางดึก หยางซานก็ลอบออกจากจวนตระกูลลู่อย่างลับๆ เขาสวมชุดสีดำอำพรางกาย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงค้าทาส

เวลานี้โรงค้าทาสมีคนเฝ้าเพียงคนเดียว อีกทั้งทาสที่มีก็เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน เพราะก่อนหน้านี้ขายไปหมดแล้ว ชายหนุ่มกวาดตามองไปยังห้องแต่ละห้องที่เอาไว้ให้ทาสนอนพัก ก่อนจะมาหยุดอยู่ภายในห้องๆ หนึ่งแล้วจึงจุดยิ้มที่มุมปาก

ตาแก่อวี๋!

เขาจ้องมองอดีตพ่อบ้านอวี๋ที่นอนหลับอยู่ ไม่รอให้คนตื่นก็ตรงเข้าไปหักคอพ่อบ้านอวี๋ทันที คนยังไม่ทันได้ตื่นก็ตายตกไปเสียแล้ว

นี่คือรางวัลที่พ่อบ้านอวี๋ทรยศคุณหนูของเขา

ชาตินี้เขาจะไม่เป็นบ่าวรับใช้ที่ใสซื่ออีกต่อไป ใครทำร้ายหรือ คิดร้ายต่อนางในชาตินี้ เขาจะไม่ปล่อยมันเอาไว้แม้แต่คนเดียว ที่เขายังไม่ลงมือกับพ่อบ้านอวี๋ก่อนหน้านี้เพราะไม่อยากทำให้เรื่องราวใหญ่โตและยังต้องดูท่าทีของจินซินก่อน แต่เมื่อพ่อบ้านอวี๋ถูกไล่ออกมาแล้ว เช่นนี้ก็ง่ายต่อการกำจัดคนเลว

เมื่อจัดการคนชั่วเสร็จแล้ว หยางซานก็บิดกายไปมาอย่างเกียจคร้านแล้วจึงกลับมาที่เรือนนอนของตนเองทันที