ตอนที่ 9 หากไม่ได้ทำ ก็อย่าร้อนตัว

ในเมื่อโยนบทนางร้ายมาให้ข้าเล่น ก็จงเล่นบทเหยื่อของเจ้าให้รอดล่ะอวี้ชิงเซียน!

"อ้าว! นี่เจ้ามิได้เป็นลม หมดสติไปแล้วหรอกหรืออวี้ชิงเซียน ได้สติรวดเร็วจริงนะ น้ำร้อน ๆ นี่ก็สามารถรักษาคนได้ เห็นหรือไม่ท่านอ๋อง ข้านี่มัน... สมกับเป็นบุตรสาวหมอเทวดาจริง ๆ ไม่ทำให้ท่านผิดหวังเลยใช่หรือไม่"

ปิงเยว่อดขำออกมามิได้ เมื่อเห็นอวี้ชิงเซียนรีบลุกขึ้นมา หลังจากที่ถูกน้ำร้อนสาดเข้าไป

“พี่เว่ยหยางเพคะ ข้า…ร้อนมากเลย นี่เจ้าเอาสิ่งใดมาสาดใส่ข้าฝานปิงเยว่!”

“ก็แค่น้ำชาร้อนถ้วยหนึ่งเท่านั้น ไม่คิดเลยนะว่าโรคประหลาดของคุณหนูอวี้ จะรักษาได้ด้วยน้ำชาร้อนแค่ถ้วยเดียว ยอดไปเลยใช่หรือไม่”

“เจ้า!”

“พอได้แล้วอวี้ชิงเซียน!”

“แต่นางสาดน้ำชาร้อนใส่ข้า”

“แล้วที่เจ้าแสร้งป่วยมานานหลายเดือนนี้เล่า! จะอธิบายว่าอย่างไร”

สายตาเยือกเย็น เต็มไปด้วยโทสะของท่านอ๋อง หันไปมองชิงเซียนอย่างไม่ไว้หน้าเป็นครั้งแรก นางรู้สึกกลัวจนทรุดลงกับพื้น ทั้ง ๆ ที่แผลที่แก้มซึ่งถูกน้ำชาร้อนของปิงเยว่สาดใส่ จะเริ่มร้อนจนแดงขึ้นแล้วก็ตาม

“ขะ ข้า…ข้าก็แค่ตกใจ ก็เลย…”

“ดูเหมือนเจ้าจะตกใจทุกครั้ง ที่มีคนถามและตอบไม่ได้ พอจวนตัวก็จะเป็นลมทุกที เหมือนกับที่ข้าถามเจ้าเรื่องยาพิษไปเมื่อตอนบ่าย”

“ฝานปิงเยว่เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ!”

“ข้ายังไม่ได้ใส่ร้ายเจ้าเลยนะ ก็แค่ถามดูเท่านั้น นี่อวี้ชิงเซียน หากไม่ได้ทำ ก็อย่าร้อนตัวเช่นนั้นสิ มันทำให้น่าสงสัยนะ”

“เจ้า!”

“ท่านอ๋องเพคะ เรื่องนี้พระองค์จะจัดการเช่นไรดีเพคะ”

นางหันไปถามท่านอ๋อง ด้วยสีหน้าที่ดูสดใสกว่าในวันวาน พลางยักไหล่เล็กน้อยอย่างลืมตัว แต่กลับยิ่งทำให้คู่สนทนาอย่างตงอ๋อง ถึงกับละสายตาไม่ได้

“เจ้าคิดว่าจะจัดการเช่นไร”

“นี่มันจวนของท่าน มาถามข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าหาใช่พระชายาของท่านไม่นะท่านอ๋อง”

เฮือก!!!

ทุกคนแทบจะลืมหายใจ เมื่อปิงเยว่เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา ในจวนอ๋องแห่งนี้ไม่เคยมีผู้ใด กล้าเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะท่านอ๋องไม่ชอบ และจะสั่งลงโทษทุกคนที่มักจะยุแยงให้เขาเลือกคู่ครอง แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับหยักยิ้มมุมปากขึ้นมาและถามกลับ

“ข้าถามความเห็นของเจ้า ในฐานะบุตรสาวของผู้มีพระคุณ เจ้าคิดว่าสมควรลงโทษนางอย่างไร”

ปิงเยว่หันมาหรี่ตาถามท่านอ๋อง ท่าทางเช่นนี้ทำให้ท่านอ๋องพอพระทัยยิ่งนัก

“ข้าสามารถสั่งลงโทษนางได้ตามใจชอบ อย่างนั้นหรือเพคะ”

“แน่นอนสิ เพราะว่าข้าอนุญาตแล้วอย่างไรเล่า”

“เช่นนั้นก็…. ให้ผู้ดูแลจาง เขียนคำสารภาพทุกอย่างและลงลายมือชื่อ หากนางเขียนเสร็จแล้วก็กินอาหารถาดนั้นให้หมด โบยสักสิบไม้ เพียงเท่านี้ข้าพอใจแล้วเพคะ”

“แค่นี้เองหรือ”

“เพคะ นางอายุมากแล้ว ขืนโบยมากกว่านี้ จะตายเอาได้นะเพคะ”

“ไป่หลิง ทำตามที่นางบอกทั้งหมด"

“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

“หลังจากทำที่ฝานปิงเยว่สั่งทั้งหมดแล้ว โบยคนที่สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดในคำสารภาพคนละยี่สิบไม้ แล้วไล่ออกจากจวนให้หมดทุกคน”

“ท่านอ๋องเพคะ! ขอทรงเมตตาด้วยเพคะ คุณหนูอวี้! ข้าน้อยทำตามที่ท่านสั่ง ท่านพูดอะไรสักคำสิ คุณหนู"

“หุบปากนะ! เจ้าทำของเจ้าเอง เหตุใดต้องมาโทษข้าด้วย คิดว่าพี่เว่ยหยางจะเชื่อคำของเจ้างั้นหรือ ออกไปนะ!”

“ไม่นะคุณหนูอวี้ นี่ท่าน…”

“พานางออกไป”

""พ่ะย่ะค่ะ""

ปิงเยว่แค่หันไปมองหน้าผู้ดูแลจาง สิ่งที่นางสั่งลงโทษ นั่นก็ถือว่าหนักแล้วในความคิดของนาง แต่ท่านอ๋องกลับไม่เลี้ยงคนเช่นนี้เอาไว้ และกำจัดให้สิ้นซาก จนปิงเยว่รู้สึกเริ่มกลัวขึ้นมาทีละนิด

“เอาล่ะในเมื่อหมดเรื่องแล้ว….”

“ข้ากินข้าวได้แล้วใช่หรือไม่”

“พี่เว่ยหยาง! ข้ายังมีเรื่องจะทูลเพคะ"

“โอ๊ย… คราวนี้อะไรอีกล่ะนี่”

"ฝานปิงเยว่ วันนี้เจ้าทำร้ายสาวใช้ของข้าจนบาดเจ็บ พี่เว่ยหยางเพคะ นางเองก็สมควรรับโทษนะเพคะ”