ตอนที่ 10 “อะไรนะ ขอข้าวกินงั้นหรือ!”

ท่านอ๋องและปิงเยว่ หันไปมองชิงเซียนและสาวใช้ของนาง ที่ยังนั่งอยู่กับพื้นในห้องเสวย ปิงเยว่หรี่ตามองไปที่สาวใช้ แต่ท่านอ๋องยังไม่สามารถละสายตาจากนางไปได้แม้แต่เสี้ยวเวลาเดียว ไม่คิดเลยว่าฝานปิงเยว่จะเปลี่ยนไป จนทำให้เขานึกสนใจนางขึ้นมาเช่นนี้ได้

“จริงด้วยสินะ ข้าเกือบลืมเจ้าไปเลย ในเมื่อคุณหนูอวี้เตือนความจำข้า เช่นนั้นไหนลองว่ามาสิ ก่อนหน้าที่ข้าจะมาขอข้าวกินในห้องนี้ เจ้าพูดกับข้าว่าอย่างไรนะ”

“อะไรนะ ขอข้าวกินงั้นหรือ!”

เฮือก!!!

ท่านอ๋องตกใจและรีบตะคอกถามออกมาเสียงดัง อวี้ชิงเซียนจึงรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

“ฝานปิงเยว่เจ้าอย่าได้เบี่ยงประเด็น เจ้าทำร้ายนางขนาดนี้ จับศีรษะนางโขกเสาจนเกือบตาย ยังมีหน้าฟ้องพี่เว่ยหยางอีกงั้นหรือ”

“เจ้าพูดกับนางว่าอย่างไร นางถึงได้ทำเช่นนั้น”

ท่านอ๋องเป็นผู้เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าชิงเซียนยังไม่หยุดกล่าวหาปิงเยว่

“พะ พี่เว่ยหยางนี่ท่าน…”

“เงียบเถอะอวี้ชิงเซียน ข้ากำลังถามสาวใช้ของเจ้าอยู่ ยังไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะพูด”

สองนายบ่าวถึงกับตัวสั่น เมื่อสาวใช้ที่ถูกทำร้ายเอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตา

“ตกลงเจ้าจะพูดหรือไม่พูด หากไม่พูดข้าจะได้สั่งคนตัดลิ้นของเจ้า จะได้ไม่ต้องพูดอีกเลยตลอดชีวิต”

“ท่านอ๋องโปรดเมตตาด้วยเพคะ บ่าว…. ฮึก! บ่าว…”

“นางไม่พูด เช่นนั้นเจ้าได้ยินสิ่งที่นางพูดหรือไม่”

ท่านอ๋องหันมาถามเจินลี่แทน นางเดินออกมาและคำนับให้ท่านอ๋อง

“ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันได้ยินที่นางพูดชัดเจนทุกคำเพคะ”

“นางพูดว่าอย่างไร”

“นางพูดว่า…อาหารนี้เป็นของคุณหนูอวี้ ไพร่ต่ำต้อยอย่างคุณหนูฝาน ไม่มีสิทธิ์มานั่งกินที่โต๊ะนี้เพคะ"

“ช่างบังอาจนักนะ!”

ท่านอ๋องทรงกริ้วขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินสิ่งที่สาวใช้ของอวี้ชิงเซียน เรียกปิงเยว่เช่นนั้น

“และนางยังดูถูกว่า คุณหนูฝานเป็นเพียงแค่บุตรของท่านหมอเทวดา แต่กลับไร้ความสามารถทางการแพทย์ และ… เอ่อ”

“พูดต่อสิ เหตุใดจึงไม่พูด”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

“พูดมา ข้าอยู่ที่นี่แล้ว เจ้ายังต้องกลัวสิ่งใดอีก”

"เพคะ นางบอกว่าคุณหนูอวี้เป็นคนสูงส่ง แต่ว่าคุณหนูฝานเป็นได้แค่กาฝากของจวนอ๋องเพคะ”

“บังอาจ! นี่เจ้าถึงกับกล้าพูดกับผู้ที่เป็นนายถึงขนาดนี้เลยงั้นหรือ อวี้ชิงเซียนนี่เจ้าอบรมสาวใช้ของเจ้าอย่างไร ถึงได้ให้นางกำเริบกับคนในจวนเช่นนี้”

“ไม่นะเพคะ พี่เว่ยหยางข้า….”

“เดี๋ยวก่อนนะข้าจำได้ว่ายังไม่หมดเพียงเท่านี้ นางยังเรียกเจินลี่ว่า นางบ่าวชั้นต่ำด้วยนะ ข้าจำได้"

“ฝานปิงเยว่นี่เจ้า! กล้าใส่ร้ายพวกข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

“พอได้แล้ว อวี้ชิงเซียนตอบข้ามาคำเดียว ที่เจินลี่พูดมาทั้งหมด เป็นเรื่องจริงหรือไม่”

เพียงแค่ท่านอ๋องตรัสถาม ชิงเซียนก็ถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นทันที นางไม่คิดเลยว่า จะมีวันที่ท่านอ๋องฟังความจากฝานปิงเยว่มากกว่านาง ซึ่งปกติแล้วปิงเยว่ มิใช่คนที่ลุกขึ้นมาสู้คนเช่นนี้ เมื่อเห็นว่านางไม่กล้าตอบ สาวใช้ของนางก็รีบคุกเข่าออกมาข้างหน้า และโขกศีรษะที่ยังมีเลือดอยู่ลงกับพื้นทันที

“หม่อมฉันผิดเองเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ควรพูดเช่นนั้นกับคุณหนูฝาน ทั้งหมดเป็นหม่อมฉันพูดเองคิดเองคนเดียว เรื่องนี้คุณหนูไม่เกี่ยว ขอท่านอ๋องโปรดอย่าลงโทษคุณหนูเลยเพคะ”

“เถาจิน เจ้า…ฮึก”

ในตอนนี้เองที่ปิงเยว่พึ่งสังเกต แม้ว่าชิงเซียนจะโหดร้าย แต่กับสาวใช้ข้างกายของนาง ดูเหมือนว่าชิงเซียนจะให้ความสำคัญมาก

“หม่อมฉันผิดเองเพคะ หม่อมฉันสมควรตาย….”

“เช่นนั้นเจ้าก็ตายไปเสียเถอะ ใครก็ได้ เอาตัวนางออกไป แล้วโบยให้ตาย!”