ตอนที่ 5 พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่!

เสียงตะโกนที่แจ้งเตือนว่าผู้ใดกำลังมา ทำให้ฝานชิงเซียนถึงกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

‘ดีล่ะนางสารเลวฝานปิงเยว่ ข้าหาวิธีกำจัดเจ้ามาตั้งนานกลับไม่ได้ผล ทั้งตบตี กลั่นแกล้งให้อดข้าวอดน้ำสารพัด แม้แต่วางยาพิษเจ้าก็ไม่ตาย! คราวนี้เจ้าลงมือเอง ข้าจะดูสิว่าท่านอ๋องยังจะเก็บเจ้าเอาไว้หรือไม่’

“ทะ ท่านอ๋องเพคะ!”

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น ก้าวเข้ามาในห้องเสวยอย่างรวดเร็ว บุรุษร่างใหญ่ สูงกว่านางเกือบแปดชุ่น (20 ซม.) เดินเข้ามาในห้อง สวมชุดทางการของราชสำนัก เสื้อคลุมหนังสัตว์สีเข้ม ซึ่งน่าจะตัดเย็บด้วยหนังจิ้งจอกแดง ใบหน้าคมคายแม้ว่าจะไม่มีรอยยิ้ม แต่กลับดูหล่อเหล่าด้วยจมูกที่พุ่งได้รูป ดวงตาสีอำพันประดุจพยัคฆ์ ที่เดินเข้ามาในห้อง แม้ว่าจะเห็นเลือดของสาวใช้ แต่เขากลับแค่หรี่ตามอง

“นี่พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่!”

""ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ""

เจินลี่ดึงแขนเสื้อของปิงเยว่ ซึ่งนางไม่รู้ว่าจะต้องทำด้วย ตงอ๋องหันมามองหน้านาง ที่ยืนมองไปรอบ ๆ จึงรีบดันสาวใช้ที่โชกเลือดออกไปจนล้มลงตรงหน้าเขา

“เถาจิน! เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ฮึก! พี่หญิงปิงเยว่ ท่านทำเกินไปแล้วนะเจ้าคะ หากท่านไม่พอใจข้า ก็แค่พูดออกมา เหตุใดจึงต้อง ทำร้ายสาวใช้ที่ไม่รู้เรื่องด้วย”

“ข้าน่ะหรือ…”

“เงียบ!”

เพียงแค่ท่านอ๋องตะเบ็งเสียง ปิงเยว่ก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัว นางหันมามองใบหน้าคมคาย หล่อดุจเซียนปั้นตรงหน้าและนิ่งไป

ให้ตายเถิดนี่หรือตงอ๋อง ที่พวกนางร่ำลือกันนักหนาว่า หล่อเหลาราวรูปปั้นหิน ทั้งรูปงามและดูดุดัน ดูทรงพลังและมีบารมี ผู้จะเป็นใหญ่ในวันข้างหน้า เป็นเช่นนี้เองสินะ

“ฝานปิงเยว่ ข้าถามเจ้าว่าเกิดอะไรขึ้น!”

เฮือก!

เมื่อปิงเยว่ตื่นจากภวังค์ สายตาดุจพยัคฆ์ก็หันกลับมาจับจ้องนาง โดยที่อีกฝั่งมีอวี้ชิงเซียน ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างสาวใช้

“ข้า…”

“พี่เว่ยหยางเพคะ ตั้งแต่ท่านรับพี่ปิงเยว่เข้ามาในจวน ไม่มีวันใดที่ข้าจะเข้าใจนางได้เลย นางรักษาข้าจนอาการแย่ลง ข้าก็ไม่เคยคิดเคืองใจ เพราะนางเป็นผู้ที่ท่านพามาเพื่อช่วยรักษา แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใด นางถึงได้เอาแต่ไม่พอใจข้าเช่นนี้ วันนี้ถึงกับ ฮึก! ลงมือกับเถาจิน นางเป็นสาวใช้ที่ติดตามข้ามา ฮึก!”

“นี่เจ้า… ให้ตายเถอะ ข้าต้องร้องไห้กับเจ้าด้วยหรือไม่ ร้องอย่างกับใครตาย”

“ฝานปิงเยว่! เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่”

ปิงเยว่หันมามองใบหน้าของท่านอ๋อง ซึ่งเดิมทีนางคิดว่าเขาจะมิใช่คนโง่ แต่ดูท่าแล้วนางคงเข้าใจไปเอง เห็นทีว่าท่านอ๋องผู้นี้ อาจจะมิได้คิดว่าอวี้ชิงเซียนผู้นี้เป็นแค่น้องสาวด้วยกระมัง

“ข้าไม่มีสิ่งใดจะพูด ตอนนี้ข้าหิวข้าวมาก ขอให้ข้ากินก่อนได้หรือไม่ แล้วจะเล่าให้ท่านฟัง จริงสิท่านเองก็พึ่งจะกลับมา เช่นนั้นก็มานั่งกินข้าวด้วยกันก่อน…”

“บังอาจ! คุณหนูฝาน ท่านอ๋องเป็นผู้สูงศักดิ์ พระองค์เป็นพระโอรสของฮ่องเต้ เหตุใดเจ้าจึงใช้คำสามัญเช่นนั้นกับพระองค์”

“พอได้แล้วไป่หลิง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ไป่หลิง” องครักษ์ข้างกายท่านอ๋อง เอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าปิงเยว่พูดจาไร้มารยาทต่อหน้าพระพักตร์ เดิมทีเขาก็ไม่ชอบที่ท่านอ๋อง รับสตรีอ่อนแอไร้วิชาความรู้ทางการแพทย์เข้ามาในจวน แต่ไม่คิดว่านางจะไร้มารยาทด้วยเช่นนี้

“ท่านอ๋องเพคะ เรื่องนี้ให้หม่อมฉันจัดการ”

ท่านอ๋องยกมือเอ่ยห้ามชิงเซียน เขามองดูปิงเยว่ ซึ่งบัดนี้ตานางมองแต่อาหารบนโต๊ะ แทบไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกเขาพูดแม้แต่น้อย ท่านอ๋องได้ยินเสียงท้องของนางร้อง แต่ก็ยังไม่สายตาที่เยือกเย็นนั้นไปจากนาง