ตอนที่ 4 เริ่มต้นบทนางร้าย

“คุณหนูเจ้าคะ คือว่า... พวกเขาจัดมาให้แค่นี้เจ้าค่ะ”

“อย่าบอกนะว่าตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่ ก็ได้กินอาหารแบบนี้มาโดยตลอด”

“คือเรื่องนี้… ท่านก็จำไม่ได้หรือเจ้าคะ คุณหนูอวี้เป็นผู้ดูแลจัดการเรื่องในจวน ระหว่างที่ท่านอ๋องไม่อยู่ ดังนั้นอาหาร ที่อยู่เสื้อผ้าและถ่านไฟ หากจะใช้งานท่านก็ต้องทำงานเข้าแลก”

“ทำงานงั้นหรือ มิใช่ว่านางเองก็ถูกเก็บมาเลี้ยงเหมือนกันมิใช่หรือ แล้วอาหารของนาง เหมือนที่ข้ากินหรือไม่”

“เรื่องนี้…”

“หึ! ดูท่าแล้วข้าคงจะเป็นคนที่ยอมคนเสียจนทำให้คนบางคน สำคัญตัวผิดไปสินะ”

เจินลี่เป็นเพียงสาวใช้ จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไร ปิงเยว่เองก็เข้าใจเพราะหากไม่ทำตาม นางก็จะเดือดร้อนไปด้วย

“เอาเสื้อคลุมมาให้ข้า”

“ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะ”

“ไปเยี่ยมคุณหนูอวี้หน่อย ดูว่านางกินอาหารอย่างไร อยู่อย่างไร”

“คุณหนูเจ้าคะ แต่นี่มันเท่ากับว่า ท่านไปหาเรื่องนางหรือไม่”

ปิงเยว่หันมายิ้มให้กับสาวใช้ ที่ดูเหมือนจะอ่อนแอ แต่ก็ยอมหยิบเสื้อคลุมมาสวมให้นาง ก็นับว่ายังเป็นคนที่ใช้ได้

“สิ่งที่นางทำกับข้าต่างหากที่เรียกว่าหาเรื่อง ส่วนข้าก็แค่… จะไปสอบถามความจริงเท่านั้นว่า เพราะเหตุใดพวกนางถึงได้ทำกับข้าเช่นนี้ เอาล่ะไปกันเถอะ”

'บทนางร้าย เริ่มต้นเร็วกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีกสินะ'

“เจ้าค่ะ”

สีหน้าของสาวใช้ เหมือนจะเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แท้จริงแล้วในใจของนางก็แอบหวัง ให้ฝานปิงเยว่ลุกขึ้นมาสู้สักครั้ง แทนที่จะยอมจนแทบเอาชีวิตไม่รอดเช่นนี้

ห้องเสวย

อวี้ชิงเซียนเข้ามานั่งกินอาหารเย็นที่ห้องเสวย ซึ่งปกติแล้วท่านอ๋องจะมาใช้งาน แต่ช่วงนี้ท่านอ๋องไม่ได้อยู่จวน เนื่องจากถูกส่งไปราชการที่หัวเมือง เมื่อปิงเยว่เดินเข้าไป กลิ่นอาหารที่หอมอบอวล ถ่านไฟที่อุ่นจนน่าเอนหลัง ทำให้นางรู้สึกหิวขึ้นมาทันที

“โอ้โห เหตุใดอาหารของเจ้า ถึงได้น่ากินเช่นนี้เล่าอวี้ชิงเซียน ไม่ใช่มีแต่หมั่นโถวใกล้เน่า กับผักเหม็น ๆ เลยนี่”

เคล้ง!

ชิงเซียนตกใจ เมื่อเห็นว่าปิงเยว่เดินเข้ามาในห้องเสวย นางถึงกับหันมามองราวกับเห็นผี เมื่อปิงเยว่เดินมาและก้มดูอาหารนับสิบจานที่วางบนโต๊ะ นางรีบนั่งลงทันที

“โอ้โหเจินลี่เจ้าดูสิ นี่มันขาหมูน้ำแดง นั่น! ไก่ย่างรมควัน เป็ดพะโล้ โอ้โหอวี้ชิงเซียน เจ้ากินอาหารเช่นนี้ทุกวันเลยงั้นหรือ”

“ฝาน… ฝานปิงเยว่ เหตุใดเจ้าถึงได้มาที่นี่ ผู้ใดอนุญาต!”

“ไม่มีหรอก ข้าหิวก็เลยเดินตามกลิ่นอาหารมาน่ะ”

“บังอาจนัก! ที่นี่เป็นห้องเสวยของท่านอ๋อง เจ้ามีสิทธิ์อันใดที่จะมาที่นี่”

“แล้วพวกเจ้าเป็นใคร ทำไมถึงใช้ได้ แต่กลับห้ามข้าล่ะ”

“คุณหนูของข้าต่างกับเจ้านะ คุณหนูของข้าเป็นถึง...”

สาวใช้ของชิงเซียน หันมาถามปิงเยว่โดยไม่ให้เกียรติ แต่นางไม่สนใจ และจับตะเกียบขึ้นมา

“โอ้โหอาหารน่าอร่อยทั้งนั้น ข้าต้องลองกินให้หมดทุกจาน”

“หยุดนะนางสารเลว! ข้าบอกว่าเจ้ากินไม่ได้อย่างไรเล่า อาหารนี่เป็นของคุณหนูข้า ไพร่ต่ำต้อยอย่างเจ้า มีสิทธิ์อันใดมานั่งกินที่โต๊ะนี้ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ"

สาวใช้เดินเข้ามาหาปิงเยว่ หมายจะดึงตัวนางลุกขึ้นมา อวี้ชิงเซียนไม่แม้แต่จะห้าม นางยืนลอบยิ้มอยู่และมองดูสาวใช้ที่กำลังจะตบตีปิงเยว่ แต่ทว่า…

“อย่านะ คุณหนูของข้าก็แค่…”

“หุบปากนางบ่าวชั้นต่ำ”

เพี๊ยะ!

เพียงแค่สาวใช้ของนางตบเจินลี่ ปิงเยว่ที่กำลังจะคีบเนื้อขาหมูก็วางตะเกียบ และหันมากระชากผมของสาวใช้ของชิงเซียน พร้อมกับดันไปติดที่กำแพงห้องเสวยทันที ท่ามกลางความตกใจของชิงเซียน ซึ่งไม่คิดว่าจู่ ๆ ปิงเยว่จะลุกขึ้นมาสู้คน

“เจ้าจะทำอะไรน่ะฝานปิงเยว่ ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ คุณหนูของข้าสูงส่ง เจ้ามันก็แค่บุตรหมอที่ไร้ความสามารถ เจ้าน่ะมันเป็นแค่กาฝากของจวนอ๋อง กรี๊ด!”

ตุบ! ตุบ!

“กล้าทำร้ายคนของข้างั้นหรือ เจ้าเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน!”

พรึบ!

สาวใช้ที่ถูกปิงเยว่จับศีรษะไปโขกกับเสา หันมาพร้อมกับหน้าผากที่แตก เลือดไหลอาบลงมา ชิงเซียนแทบเข่าทรุด

“ไม่ใช่แค่นางที่ข้ากล้าทำ ต่อให้เป็นเจ้าข้าก็ไม่กลัว”

“จะ เจ้าจะทำอะไรฝานปิงเยว่ เจ้าจะฆ่าคนหรือ ใครก็ได้ช่วยด้วย!”