ตอนที่ 3 ท่านอ๋อง โง่หรือไม่

“แต่ว่าคุณหนู นางเอาแต่ว่าท่านไม่มีความรู้ทางวิชาแพทย์ รักษาจนอาการของนางทรุดลงจนหมออื่น ๆ ก็ไม่กล้ารักษา ยังว่าท่านเป็นบุตรสาวของหมอเทวดาแท้ ๆ แต่กลับไร้ความสามารถ ท่านยังจะรักษาโรคเสแสร้งให้นางอีกหรือเจ้าคะ”

“เหตุใดข้าจะต้องรักษาให้นางด้วย”

“ก็เพราะว่าท่านอ๋องเป็นผู้สั่งน่ะสิเจ้าคะ ท่านอ๋องรับท่านเข้ามาในจวน เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูยามป่วยตอนท่านอ๋องเด็ก ส่วนคุณหนูอวี้ ท่านอ๋องรับนางเข้าจวน เพียงเพราะว่าพี่ชายของนาง สละชีพแทนท่านอ๋องในสนามรบ จึงต้องรับมาดูแล และรับเป็นน้องสาว แต่ทุกคนในจวนก็รู้ดีว่า สิ่งที่นางต้องการ มิใช่แค่ตำแหน่งน้องสาว”

“อ้อ… ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ว่าแต่ท่านอ๋องของพวกเจ้า เป็นคนโง่หรือไม่”

ตุบ!

เจินลี่ตกใจและทำผ้าในมือตกลงพื้นทันที เมื่อจู่ ๆ สตรีที่ได้ชื่อว่าพูดน้อย สุขุมและไม่เคยมีปากมีเสียงกับใครอย่างฝานปิงเยว่ ถามคำถามที่รุนแรงถึงขั้นถูกตัดหัวออกมาได้เช่นนี้

“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงถามเช่นนี้”

“ข้าก็แค่ถามเจ้าดูเท่านั้น ที่นี่ไม่มีใครเสียหน่อย”

“ท่านสำลักน้ำในสระบัว และถูกยาพิษจนสติเลอะเลือนไปแล้วหรือเจ้าคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ ข้าเป็นอะไรนะ”

ปิงเยว่รีบหันมามองสาวใช้ทันที นางไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมตายเช่นไร ในความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามา มีเพียงช่วงเวลาที่โหดร้าย ตั้งแต่ย้ายมาที่จวนอ๋องเท่านั้น ส่วนเรื่องการตายของฝานปิงเยว่ นางไม่เคยรู้เลย

“คุณหนูนี่ท่าน…. จำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ ท่านตกลงไปในสระบัวที่สวนด้านหลังจวน กว่าจะมีคนเห็น ท่านก็เกือบสิ้นล้มแล้ว เมื่อช่วยท่านขึ้นมาจากสระ ท่านหมอก็สั่งยาให้ท่านดื่ม แต่กลับมีคนวางยาพิษท่าน ข้าเองก็คิดว่า….”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ ทั้งตกสระบัวในสวน แล้วยังถูกวางยาพิษในยาอีกงั้นหรือ หึ! ไม่คิดเลยว่าคนแคว้นฉินจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้ นี่น่ะหรือจิตใจของผู้ที่เรียกตนว่าเป็นคนในแคว้นที่ยิ่งใหญ่”

“คุณหนู ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า ข้าตกลงไปในสระได้อย่างไร”

“ท่านบอกว่าคุณหนูอวี้เรียกไปที่เรือนดีดพิณ ให้ข้ารีบไปเอาพิณมาให้ท่านและตามไป แต่พอข้าไปถึงศาลาดีพิณ พวกท่านก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว พอข้าได้ยินเสียงในสระ ก็รีบวิ่งไปดู พอไปถึงก็เห็นว่าท่านตกไปแล้ว แต่กลับไม่มีคนอยู่แถวนั้นเจ้าค่ะ”

“อวี้…. ชิง….เซียน นี่ไม่ใช่ครั้งแรก นางพยายามจะกำจัดข้าสินะ"

เมื่อนางหันมามองหน้าสาวใช้ ที่ก้มหน้าลงก็รู้ทันทีว่า สิ่งที่คาดเดาอยู่ในใจนั้นถูกต้อง แต่จะให้นางเพิกเฉยและเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว หาใช่นางไม่

‘ในเมื่ออยากให้ข้าสวมบทนางร้ายให้เจ้า เช่นนั้นข้าก็จะทำอย่างดีที่สุด จะลองดูสิว่า เจ้าจะสลัดคราบดอกบัวขาวออกไปได้เร็วเท่าใด หากต้องเจอนางร้ายอย่างข้า’

“คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง”

“ข้าหิว มีอะไรให้กินหรือไม่”

“อะไรนะเจ้าคะ ท่านหิวหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะรีบไปเตรียมอาหารมาให้เจ้าค่ะ”

เจินลี่เดินออกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับอาหาร ซึ่งแทบจะไม่ได้เรียกว่าอาหารที่ให้คนกิน

“นี่มันอะไรกันน่ะเจินลี่ นี่เรียกว่า… ข้าวหรือ”