ตอนที่ 2 นี่เจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่

ผู้ที่ฟื้นขึ้นมา พร้อมกับความทรงจำที่คับแค้นในใจ กลับมิใช่ฝานปิงเยว่ แต่เป็น “หมิงฟ่านไป๋” หมอเทวดาในเมืองเป่ยซิน ซึ่งตายเพราะถูกงูพิษกัดในป่า นางไม่ทันเห็นว่ามันคืองูชนิดใด ครั้นจะเรียกคนช่วยก็ไม่ทัน จึงตายอย่างโดดเดี่ยวในป่าแคว้นเซี่ยเป่ย โดยไร้คนสนใจ

ข้ามีวิชาแพทย์ แต่ไร้ครอบครัว นี่ก็ว่าอาภัพแล้ว แต่เจ้าของร่างนี้ ทั้ง ๆ ที่เกิดในครอบครัวหมอเทวดา แต่กลับ…. ไม่ใช่ นางมีวิชาแพทย์ ความรู้ของนางมีไม่น้อยไปกว่าข้า แค่ไม่เคยรักษาคนก็เลยไม่กล้า จึงถูกคนพวกนี้รังแกจนตาย ดีนักนะ ในเมื่อข้าเข้ามาใช้ร่างของนาง เช่นนั้นจากนี้ไป ข้าจะไม่มีทางยอมถูกผู้ใดรังแกอีกต่อไป

“คุณหนูอวี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านร่างกายอ่อนแอ ไม่ควรมานั่งเฝ้านางเลย”

“ขะ ข้าไม่เป็นไร นะ นาง… นางฟื้นแล้วจริง ๆ หรือ”

อวี้ชิงเซียนไม่กล้าหันมา นางคิดว่าฝานปิงเยว่จะตายไปแล้วจริง ๆ หากว่านางตายไป ทั้งจวนอ๋องก็จะเหลือเพียงแค่นางคนเดียว เมื่อหันกลับไป ก็พบว่า…

“กรี๊ดดด พี่หญิงปิงเยว่! เหตุใดท่าน… ท่านจึงขยับเข้ามาใกล้ข้าเช่นนี้”

“ฝานปิงเยว่ อ้อ… เจ้าเองสินะที่บอกว่าป่วยไม่หายสักที เสียงร้องแหลมดูสุขภาพดี ลิ้นสีสด ดวงตาไม่หม่นหมอง หน้าแดงมีเลือดฝาดเช่นนี้ ป่วยเป็นอะไรนะถึงไม่หาย ไหนข้าขอตรวจหน่อยสิ”

“อย่านะ! นี่เจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่ ข้าเห็นกับตาว่าเจ้า....”

“ตายไปแล้ว คุณหนูอวี้เหตุใดจึงมั่นใจนักว่าข้าจะตาย พูดราวกับว่าเป็นคนที่ยืนดูข้าตายอย่างนั้นแหละ หรือว่าเจ้ารู้อะไรมางั้นหรือ”

น้ำเสียงเรียบเย็นที่ผิดไปจากเดิม ทำเอาอวี้ชิงเซียนผวาจนตัวสั่น นางรีบคลานถอยจากพื้นไปด้านหลัง สาวใช้รีบพยุงตัวนางขึ้นมา

“ไม่ใช่นะพี่หญิง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าก็แค่ ข้า….”

“เจ้าอะไรงั้นหรือ ทางที่ดีเจ้ารีบหาคำตอบที่ดีให้ข้าดีกว่านะคุณหนูอวี้ หาไม่แล้วข้าจะคิดว่าเรื่องที่ข้าถูกวางยาพิษ เจ้ามีส่วนรู้เห็นด้วย”

“ไม่ใช่นะ ข้า ขะ ข้า…”

“คุณหนูอวี้! เร็วเข้าคุณหนูอวี้เป็นลมไปแล้ว พยุงนางกลับไปที่เรือนเร็วเข้า”

สาวใช้หลายคน รีบเดินมาพยุงตัวอวี้ชิงเซียนกลับออกไปจากห้องทันที เมื่อพวกนางออกไปแล้ว ทุกอย่างก็เงียบสงบลง

“เฮ้อ…อยู่เงียบ ๆ ได้เสียที ที่นี่คือจวนตงอ๋องงั้นสินะ แล้วตัวข้าตอนนี้ก็คือ… ฝานปิงเยว่ แรงกำมือให้มั่นก็ยังไม่มีเลย อ่อนแอชะมัดเลย ช่วยไม่ได้ร่างกายนางถูกพิษ เห็นทีจะต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว”

นางกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง ประตูห้องก็เปิดออกมาอีกครั้ง สาวใช้หน้าตามอมแมม เดินเข้ามาพร้อมกับอ่างสำหรับเช็ดตัว เมื่อเห็นนางก็รีบเดินเข้ามาทันที

“คุณหนูท่านฟื้นแล้วจริง ๆ ด้วย นี่ท่านยังไม่ตาย”

“เจ้าก็คือ… เจินลี่สินะ”

“อื้อ…”

สาวใช้หน้าตาน่ารัก พยักหน้าแทนคำตอบ ดวงตากลมโตเต็มรื้นไปด้วยน้ำตา เพียงแค่พยักหน้าน้ำใส ๆ ที่หน่วงล้นก็ไหลออกมาทันที ตามความทรงจำของร่างเดิม “เจินลี่” คือสาวใช้ที่ติดตัวนางมาตั้งแต่จวนสกุลฝาน เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนางอย่างซื่อสัตย์ จนกระทั่งวาระสุดท้าย

“เหตุใดคุณหนูอวี้เป็นลมไปอีกแล้ว เมื่อใดนางจะเลิกเสแสร้งเช่นนี้เสียที ท่านอ๋องก็ไม่ได้อยู่จวนเสียหน่อย นางเสแสร้งให้ผู้ใดดูกัน”

เมื่อได้ยินสาวใช้พร่ำบ่น ปิงเยว่ก็เริ่มมั่นใจว่า อาการป่วยของอวี้ชิงเซียนเป็นเรื่องโกหก เมื่อคิดได้ก็ยิ้มออกมาทันที

“ช่างนางเถอะเจินลี่ ข้าเชื่อว่าอาการป่วยของอวี้ชิงเซียน คงจะหายในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน”