ตอนที่ 1 “เกิดอะไรขึ้น!”

จวนตงอ๋อง / เมืองฉีโจว

“ฮึก…. ฮืออ…. ไม่นะพี่หญิงปิงเยว่ ท่านต้องไม่เป็นไรนะ”

“คุณหนูอวี้เจ้าคะ หักห้ามใจเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูฝานเห็นทีคงผ่านเคราะห์ร้ายครั้งนี้ไปไม่ได้”

“ไม่นะ! ท่านหมอเจ้าคะ โปรดช่วยพี่หญิงฝานด้วย นางเป็นทั้งคนที่มีหน้าที่คอยดูแลข้าตามคำสั่งท่านอ๋อง หากช่วยนางไม่ได้ ท่านอ๋องเสด็จกลับมา ข้าคงให้คำตอบพระองค์ไม่ได้ ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ”

“คุณหนูอวี้ เดิมทีแม่นางฝานผู้นี้ก็ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว แม้นว่าจะเกิดจากครอบครัวหมอเทวดา แต่นางกลับไม่มีความรู้ทางการแพทย์เลย จัดยาและรักษาอาการของท่านก็ไม่หายเสียที อย่าว่าแต่รักษาท่านเลย แม้แต่ตัวนางเอง ก็ยังรักษาตัวเองไม่ได้ คราวนี้หากสวรรค์ไม่เห็นใจนาง เราก็ควรจะต้องปล่อยนางไปเจ้าค่ะ”

“ไม่นะพวกเจ้าอย่าพูดเช่นนี้สิ พี่หญิงฝานนาง…ฮึก ดีกับข้าเช่นนี้ ไม่น่าเลย…ฮือ…”

เสียงโอดครวญผู้ใดกัน ช่างน่ารำคาญดีแท้ ข้าจำได้ว่าเข้าป่ามาหาสมุนไพร แล้วถูกงูพิษกัด แล้วเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้ สตรีเสียงแหลมน่ารำคาญนี่คือผู้ใดกัน ร้องไห้อย่างกับมารดาของนางสิ้น หรือว่า….โอ๊ย!

“ฝานปิงเยว่” บุตรีคนเดียวของหมอเทวดา ฝานหยวน ผู้ล่วงลับ นางถูกตงอ๋อง “เฉินเว่ยหยาง” ช่วยเอาไว้จากศึกเมืองจงโจวเมื่อสองปีก่อน ทั้งสกุลฝานเหลือเพียงนางคนเดียว ก่อนตายบิดาจึงฝากนางไว้กับท่านอ๋อง ซึ่งเป็นที่พึ่งเดียว และเขาก็นับถือบิดาของนาง เป็นผู้มีพระคุณช่วยเหลือกองทัพ จากนั้นท่านอ๋องจึงพานางกลับฉีโจว แต่กลับหารู้ไม่ว่า นั่นคือหายนะที่กัดกินชีวิตของนาง ไม่ต่างกับสงครามที่จงโจว เมื่อต้องมาพบกับ....

“อวี้ชิงเซียน” น้องสาวบุญธรรม ที่ท่านอ๋องทรงรับเลี้ยงเอาไว้อีกคน นางเป็นน้องสาวของสหายร่วมศึก หลังจากที่สหายรักสิ้นในสมรภูมิ สิ่งเดียวที่เขาจะทดแทนบุญคุณได้ก็คือ ดูแลน้องสาวของสหายให้ดีที่สุด แต่ทว่าอวี้ชิงเซียน กลับไม่เคยอยากเป็นแค่น้องสาวของเขาเลย

“อะไรกัน ความทรงจำที่เลวร้ายพวกนี้คืออะไร”

“เฮือก”

“ว้าย! ผีหลอก”

เมื่อได้ยินเสียงหายใจดังขึ้นอีกครั้ง สาวใช้และท่านหมอที่ถูกเรียกมา ต่างก็ตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อคนที่ถูกตัดสินว่าสิ้นลมไปแล้ว กลับมาหายใจอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น!”

อวี้ชิงเซียนเองก็ตกใจ และรีบลุกขึ้นมา เลิกเสแสร้งร้องไห้ราวขาดใจทันที เมื่อคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอย่างช้า ๆ

“นั่นนาง…. ยังไม่ตายหรือ”

ผู้ที่ลุกขึ้นมา เพียงแค่เห็นหน้าของสตรีอีกคน ความทรงจำทั้งหลายก็เริ่มไหลเข้ามา ทั้งถูกสาดน้ำใส่หน้าในตอนเช้าของฤดูหนาวเมื่อปีกลาย ตอนที่นางพึ่งเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องใหม่ ๆ แกล้งให้นางสะดุดล้ม จนทำยาที่ต้มมากว่าสองชั่วยาม หกและสาดมาโดนใบหน้า จนเป็นแผลพุพองไปหลายวัน

อวี้ชิงเซียนที่พึ่งแสร้งโศกเศร้า แต่ใบหน้ากลับไร้น้ำตา ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้นางอีกครั้ง แต่ผู้ที่พึ่งฟื้นจากความตาย กลับใช้เท้าถีบนางออกไปอย่างแรง จนตัวของอวี้ชิงเซียนกระเด็นไปที่โต๊ะกลางห้อง

ผลัก!

“โอ๊ย!”

“ตายจริงคุณหนูอวี้! ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ นี่เจ้า! กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำร้ายคุณหนูอวี้ เจ้าไม่รู้หรือว่านางคือ…”

“นางก็คือ… น้องสาวไม่แท้ ที่อยากปีนขึ้นเตียงท่านอ๋องเจ้าของจวนแห่งนี้สินะ แน่นอนว่าข้ารู้แล้ว”