ตอนที่ 19 คุณชายสามสกุลฮั่ว

บุรุษหนุ่มยืนมองปิงเยว่ ที่เดินเข้าไปทางร้านขายยาสมุนไพร ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่องครักษ์ข้างกายของเขาจะเดินมาเรียก

“คุณชายขอรับ ท่านเสนาบดีรอท่านอยู่ที่จวนนะขอรับ”

“ท่านพ่อไม่ได้รีบไปไหนหรอก รอข้าเดี๋ยวนะ”

ฮั่วซางหลีเดินกลับไปที่ร้านขายกำไล เขาหยิบกำไลหยกขึ้นมาและตัดสินใจซื้อทันที

“เถ้าแก่ ข้าเอาอันนี้ ช่วยห่อให้ด้วย"

“สิบอีแปะขอรับคุณชาย”

เขาจ่ายเงินและรับของออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินกลับไปที่รถม้าของจวนเสนาบดีฮั่ว ปีนี้ ฮั่วซางหลี่ อายุเข้ายี่สิบสองแล้ว เขาเป็นรองเจ้ากรมพิธีการที่อายุยังน้อย แต่เพราะผลงานโดดเด่นและเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตา จึงเลื่อนขั้นไวกว่าคนอื่น อีกทั้งยังเป็นถึงบุตรชายคนเล็กของเสนาบดี ฮั่วเซิน ยิ่งทำให้เขาดูน่าสนใจ และเป็นที่หมายปองของสตรีในฉีโจวอย่างมาก

โรงน้ำชา หอหว่านหรู

“คนผู้นั้นคือใคร”

“ทูลท่านอ๋อง นั่นคุณชายสามสกุลฮั่วพ่ะย่ะค่ะ”

“สกุลฮั่วงั้นหรือ ฮั่วเซิน… เช่นนั้นเขาก็คือฮั่วซางหลี่ รองเจ้ากรมคนใหม่ ที่พึ่งแต่งตั้งเมื่อปลายฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา”

“พ่ะย่ะค่ะ คุณชายผู้นี้โดดเด่นทั้งผลงาน และสร้างชื่อให้กับราชสำนักไม่น้อยในงานเลี้ยงสำคัญ เขาเก่งทั้งกวี กาพย์กลอน และมีความรู้ทางวรรณศิลป์หลากหลาย อีกทั้งยังเป็นบัณฑิตอันดับหนึ่งของฉีโจว ไม่มีสตรีผู้ใด ที่ไม่หมายปองเขาพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าพูดผิดแล้ว เมื่อครู่นี้ฝานปิงเยว่ ก็ไม่เห็นจะสนใจเขาเลยสักนิดมิใช่หรือ”

“เอ่อ… กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ ว่าแต่ท่านอ๋อง จะให้คนของเราตามคุณหนูฝานต่อไปอีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ไป่หลิงถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบ เมื่อเห็นผู้เป็นนายเหนือหัว หันกลับมาค้อนตาเขียวใส่ เขาจึงพยักหน้าทันที

“ตอนนี้คุณหนูฝานไปที่ร้านขายยาสมุนไพร”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”

“เอ่อ ท่านอ๋องจะเสด็จไปที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“หึ!”

เว่ยหยางเดินลงมาจากโรงน้ำชาหรูหราในเมืองฉีโจว วันนี้เขาว่างจากราชกิจ จึงหาเรื่องออกมาเดินเที่ยวตลาด โดยให้เหตุผลว่า นานแล้วที่มิได้ออกมาดูความเป็นไปภายในตลาดเมืองฉีโจว ซึ่งไป่หลางเองก็ไม่กล้าเอ่ยถามว่า เพราะเหตุใดพระองค์ต้องเลือกมาในวันนี้ ซึ่งเป็นวันที่คุณหนูฝานมาซื้อของ

“เจ้าแน่ใจนะว่า ให้คนเอาเงินไปให้นางแล้ว”

“กระหม่อมมั่นใจพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วเหตุใดนางจึงไม่เห็นจะซื้อสิ่งใดเลยเล่า นี่มันผิดปกติเกินไปหรือไม่”

"เอ่อ…"

เขาจะเอ่ยสิ่งใดได้ ในเมื่อก่อนหน้านี้ท่านอ๋องแทบจะยกร้านค้า ทั้งชุดเสื้อผ้า เครื่องประดับและเครื่องประทินโฉมของสตรี ไปมอบให้ฝานปิงเยว่ที่เรือนตะวันออก มีร้านดังใดบ้างที่ไม่ถูกกว้านซื้อ แล้วนางจะยังขาดสิ่งใดที่ต้องซื้ออีกกันเล่า

“นางซื้อแต่ของกิน เจ้าดูนั่นสิ หยิบแล้วก็วาง ไม่เห็นนางซื้อเสียที หรือว่านางไม่ค่อยได้ออกมาจากจวน คงไม่ถึงกับว่า ใช้เงินไม่เป็นหรอกนะ”

“เอ่อ ท่านอ๋องจะไปไหนพ่ะย่ะค่ะ!”

ไป่หลิงแทบจะเดินตามเขาไม่ทัน เมื่อเห็นว่าท่านอ๋องเดินตามปิงเยว่มาพักใหญ่ และเห็นนางเดินดูของแต่ไม่ซื้อมาหลายร้าน จนต้องเดินเข้าไป

“ถุงหอมนี้งามยิ่งนัก ว่าหรือไม่เจินลี่”

“งามเจ้าค่ะคุณหนู”

“แต่ว่าข้ามีเยอะแล้ว”

“ข้าซื้อให้เอง เถ้าแก่เจ้าห่อให้ข้าด้วย”

“ท่าน!”

ท่านอ๋องยกนิ้วขึ้นมา เพื่อมิให้นางเอ่ยฐานะของเขา เถ้าแก่ที่มัวแต่ดีใจ และรีบห่อของให้จึงไม่ได้ยิน เว่ยหยางเดินเข้ามาและหันไปมองไป่หลิง ซึ่งเขาก็รีบเดินมารับของจากเจินลี่ไปทันที

“เจ้าซื้อของเสร็จแล้วหรือ”

"เพคะ ซื้อเกือบครบแล้ว ท่าน… มาทำอะไรที่นี่หรือเพคะ"