ตอนที่ 17 เจ้าไม่ชอบงั้นหรือ

ท่านอ๋องมองใบหน้าที่เศร้าหมองลงไป เขาไม่ชอบสีหน้านี้ของนางเอาเสียเลย เพราะมันทั้งรู้สึกหดหู่ และไม่สบายตา ทั้งยังทำให้เขารู้สึกรำคาญทุกครั้งที่ได้เห็น

“เจ้าไม่ชอบงั้นหรือ มีสิ่งใดที่ขาดตกบกพร่อง หรือว่าเจ้ายังต้องการตำราในส่วนใดเพิ่ม ข้าจะรีบให้คนไปจัดหามาให้”

“ไม่มีเพคะ ทุกอย่างเรียบร้อยและครบพร้อม พรุ่งนี้ข้าจะออกไปซื้อของที่จำเป็นต้องใช้ เพื่อจะได้มารักษานาง”

น้ำเสียงที่แข็งกระด้าง ไร้ความรู้สึกและสีหน้านิ่งเช่นนี้ ทำให้ตงอ๋องอย่างเฉินเว่ยหยางรู้สึกไม่คุ้นเคย เขาเคยเห็นตอนที่ปิงเยว่ที่พูดน้อย แต่ท่าทางของนางหวาดกลัวและเสียงสั่น พูดเบาจนเขานึกรำคาญ มิใช่น้ำเสียงแข็งกร้าว แฝงด้วยอารมณ์ประชดประชันเช่นนี้

“เจ้าจะออกไปซื้อเองงั้นหรือ”

“ของดีต้องไปเลือกหาเองเพคะ ข้าไม่ชอบให้คนมาจัดแจงให้ ไม่เลือกเองจะได้ของที่ดีได้อย่างไร หรือท่านไม่กลัวว่าคุณหนูอวี้จะไม่หาย”

“ไม่ใช่แบบนั้น เช่นนั้นข้าจะให้ไป่หลิงเบิกเงินในคลังมาให้เจ้า และพรุ่งนี้จะให้เขาไปกับเจ้าด้วย จะได้มีคนช่วย”

“ไม่ต้องเพคะ ข้าไปกับเจินลี่เพียงสองคนก็พอ”

“เช่นนั้นจะได้อย่างไรพวกเจ้าต่างก็เป็นสตรีด้วยกันทั้งคู่ อย่างไรก็ให้องครักษ์ไปด้วย จะได้สบายใจ”

ยิ่งเขาพูด ฝานปิงเยว่ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีมีดโกนเล็ก ๆ กรีดที่หน้าอก เหตุใดนางถึงได้รู้สึกเช่นนี้กันนะ ทั้ง ๆ ที่นางพึ่งจะพบเขาเพียงวันเดียวเท่านั้น หรือว่านี่คือความรู้สึกที่ร่างเดิมทิ้งเอาไว้ นางจึงรู้สึกร่วม และสัมผัสได้งั้นหรือ

“ท่านอ๋องกลัวว่า ข้าจะไปซื้อยากพิษมาฆ่านาง แทนที่จะรักษางั้นหรือเพคะ"

“เจ้าว่าอะไรนะ เหตุใดถึงได้คิดเช่นนั้น”

“หรือว่าท่านอ๋องไม่ไว้ใจ คิดว่าข้าจะรักษานางไม่ได้”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เหตุใดเจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าทำ กลายเป็นจับผิดเจ้าเสียได้เล่าฝานปิงเยว่”

“เช่นนั้นพระองค์ก็ควรทำตามที่หม่อมฉันขอร้อง”

“นี่เจ้า! ช่างเถอะ ตามใจเจ้าก็แล้วกัน”

“ท่านพี่เว่ยหยางเพคะ”

อวี้ชิงเซียนบุกเข้ามาถึงในเรือนของนาง ท่านอ๋องหันไปมองนาง

“ชิงเซียน เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เจ้าคัด…”

“ข้าคัดอักษรเสร็จแล้ว และจะนำไปส่งที่ห้องทรงงานของท่าน แต่ไป่หลิงบอกว่าท่านมาที่นี่ ข้าก็เลยตามมาเพคะ”

“อ้อ เช่นนี้เองหรือ เอ่อ…”

ชิงเซียนเดินเข้ามา พร้อมกับเกาะแขนท่านอ๋องต่อหน้าปิงเยว่ นางแค่ชำเลืองมองก็รู้ทันทีว่า ระหว่างทั้งสองคน คงจะมีมากกว่าคำว่าบุญคุณ ปิงเยว่จึงเริ่มเข้าใจสถานะของตัวเอง

“พี่หญิงปิงเยว่ ห้องใหม่ของท่านช่างหรูหรายิ่งนัก ท่านชอบหรือไม่”

“ชอบสิ ข้าชอบมากเลยล่ะ”

อวี้ชิงเซียนทำเป็นไม่สนใจนาง และหันมาถามท่านอ๋อง

“พี่เว่ยหยางท่านกลับมาเหนื่อย ๆ เช่นนั้นก็รีบไปดื่มชาก่อนเถิดเพคะ ข้าสั่งให้คนยกขนมเปี๊ยะถั่วแดงที่ท่านโปรดปรานมาด้วย ช้ากว่านี้ชาจะอุ่นนะเพคะ”

“เอ่อ… เช่นนั้นปิงเยว่ เจ้าจะไปดื่มชาด้วยกันหรือไม่”

ปิงเยว่หันไปมองสีหน้าของชิงเซียน นางไม่นึกอยากจะปะทะคารมให้เสียเวลา

“ไม่รบกวนทั้งสองคน หม่อมฉันยังมีเรื่องต้องจัดการต่อ ส่งเสด็จท่านอ๋องเพคะ”

“นี่เจ้า… หึ! เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”

“เชิญเสด็จเถิดเพคะพี่เว่ยหยาง ข้าไปก่อนนะพี่หญิงปิงเยว่ หากเจ้ามีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง ก็ให้คนไปแจ้งข้าได้ แล้วข้าจะจัดหามาให้”

“ขอบใจเจ้ามาก แต่คงไม่ต้องแล้วล่ะ”