ตอนที่ 16 นางช่างกล้าดีเหลือเกิน

สาวใช้พูดจบก็เดินไปเก็บของ ปล่อยให้ปิงเยว่นั่งใจเต้นแรง เมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องนอนใหม่ ที่กว้างใหญ่และหรูหรากว่าเดิมสามเท่า เดิมทีนางก็ไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อคืนนี้พอกลับไปนอนแล้ว กลับสลัดสายตานุ่มลึก รอยยิ้มมุมปาก และใบหน้าคมคายของท่านอ๋องออกไปไม่ได้ จนนางเก็บไปฝัน ตอนนี้เพียงแค่เจินลี่เอ่ยถึงเขา นางก็รู้สึกร้อนไปทั่วใบหน้า

“ให้ตายเถอะ อากาศในห้องนี้ร้อนเกินไปแล้ว”

เรือนของอวี้ชิงเซียน

เพล้ง!

“คุณหนูเจ้าคะ”

“ออกไปให้หมด! ไปเรียกเถาจินมาให้ข้า”

“แต่ว่าพี่เถาจิน เมื่อคืนถูกสั่งโบย ตอนนี้ยังลุกไม่ขึ้นเลยนะเจ้าคะ”

“โอ๊ย! พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่อง ไปเรียกซีลู่มา”

“เจ้าค่ะ”

สาวใช้ในเรือนของชิงเซียน วิ่งให้วุ่นกันตั้งแต่เช้า เมื่อนางรู้ว่าท่านอ๋อง ทรงพระราชทานห้องทางเรือนตะวันออก ที่ทั้งกว้างใหญ่และหรูหราที่สุด รองจากเรือนหลักของท่านอ๋องด้านใน ให้กับฝานปิงเยว่ไปพัก

“คุณหนูเจ้าคะ”

“มาแล้วหรือ เจ้าสั่งให้คนไปสืบที่เรือนตะวันออกมา ได้ความว่าอย่างไรบ้าง”

“บ่าวไปสืบมาแล้วเจ้าค่ะ เห็นว่าเมื่อคืนนี้คุณหนูฝานทูลท่านอ๋องว่า สามารถรักษาโรคพิษไอเย็นของคุณหนูได้ ท่านอ๋องจึงได้สั่งให้บ่าวไพร่จัดห้องใหม่ให้นางเจ้าค่ะ”

“เหอะ! นางช่างกล้าดีเหลือเกิน ที่พูดออกไปเช่นนั้น น้ำหน้าอย่างนางน่ะหรือจะทำได้ นางไม่มีความรู้และไม่เคยรักษาคนด้วยซ้ำไป จะเอาความรู้ที่ไหนมารักษาข้ากันเล่า”

“สาวใช้ที่อยู่ห้องเสวยบอกว่า คุณหนูฝานเผลอพูดออกมาว่า หากนางไม่สามารถรักษาพิษเย็นในร่างกายของท่านได้ ก็ให้ท่านอ๋องไล่นางออกจากจวนได้เลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ นางพูดเช่นนั้นจริงหรือ”

“เจ้าค่ะ บ่าวที่ห้องเสวยบอกมาเช่นนั้นจริงเจ้าค่ะ”

ชิงเซียนยิ้มออกมาทันที หลังจากที่รู้ว่าฝานปิงเยว่พูดออกไปเช่นนั้น

“เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางได้เสพสุขกับห้องที่หรูหราของนางไปก่อนเถอะ นางไม่สามารถรักษาอาการของข้าได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเหนื่อยที่จะไล่นางออกไปจากจวนเอง ฝานปิงเยว่ ครั้งนี้เจ้าหาเรื่องเองนะ!”

ความบาดหมางระหว่างทั้งสองคน เป็นที่รู้กันดีในจวนอ๋องแห่งนี้ สองสตรีกับอีกหนึ่งบุรุษหนุ่มที่ถึงวัยออกเรือน มาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ย่อมต้องมีหนึ่งคนที่ถูกเลือก และอีกหนึ่งคนที่ต้องยอม แต่นั่นมิใช่เป้าหมายของปิงเยว่ นางเพียงต้องการอิสระ และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ช่วยเหลือคนเจ็บป่วย ด้วยวิชาแพทย์ที่อาจารย์เคยถ่ายทอดให้ แต่เมื่อนางมาอยู่ในร่างของฝานปิงเยว่ เป้าหมายที่วางเอาไว้ จึงทำในตอนนี้เลยไม่ได้

“พิษไอเย็นนั้นไม่ได้แก้ไขยาก แต่เหตุใดตั้งนานแล้วถึงยังรักษาไม่หายอีก หรือว่าเพราะนางไม่อยากจะรักษากันแน่นะ”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะชอบห้องที่ข้าจัดเอาไว้ให้นะ”

“ท่านอ๋อง!”

ปิงเยว่ที่นั่งอ่านตำราอยู่ ถึงกับตกใจเมื่อแขกผู้มาเยือน เข้ามาโดยไร้สุ้มเสียง นางรีบเดินออกมาต้อนรับ ท่านอ๋องในชุดทางการซึ่งสวมในเวลาที่ต้องเข้าประชุมราชการ ยิ่งทำให้ใบหน้าคมคายของเขาน่ามองมากกว่าเดิมหลายเท่า

“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ ข้าชอบห้องนี้มาก”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะอ่านตำราให้มากพอ จนสามารถรักษาอวี้ชิงเซียนให้หายป่วยได้ ว่าแต่ตอนนี้เจ้าอ่านตำราไปถึงไหนแล้ว หากต้องการยาหรือสมุนไพรอะไร ก็บอกมาได้เลย ข้าจะได้สั่งให้คนไปจัดหามาให้เจ้าทันที นางจะได้หลุดพ้นจากพิษร้ายนี้เสียที”

“ที่แท้ท่านก็ให้ข้าย้ายมาที่นี่ พร้อมกับห้องตำราเหล่านี้ ทุกอย่างก็เพื่อที่จะให้ข้า รักษาพิษไอเย็นให้กับอวี้ชิงเซียนนี่เองสินะเพคะ”