ตอนที่ 12 ที่แท้ท่านอ๋องก็เป็นห่วงนางนี่เอง

“เพคะ”

นางไม่กล้าลุกจากเก้าอี้ หลังจากที่สาวใช้ทยอยเก็บของจากโต๊ะเสวยออกไป ในห้องเหลือเพียงแค่นางกับท่านอ๋อง บรรยากาศเริ่มเงียบจนทำให้ปิงเยว่เริ่มประหม่า นางไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ที่มีอำนาจและเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ใกล้ ๆ เช่นนี้มาก่อนเลย

“ช่วงที่ข้าไม่อยู่ เจ้าคงลำบากสินะ”

“หม่อมฉัน…”

‘ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกัน ก็ข้าพึ่งจะมาอยู่ในร่างนี้ แต่เท่าที่รู้นางก็คงลำบากมากจริง ๆ นั่นแหละ ส่วนท่านก็ไม่เคยสนใจ และเห็นว่านางเป็นเพียงคนน่ารำคาญคนหนึ่งเท่านั้น’

“เรือนของเจ้าอยู่ไกล ข้าจะสั่งให้คนย้ายมาอยู่ที่เรือนทิศตะวันออก ที่นั่นจะสะดวกมากกว่า”

“มะ ไม่ต้อง… เอ่อ ก็ได้เพคะ”

เพียงแค่หันไปสบเนตรที่เรียบนิ่งนั้นอีกครั้ง ปิงเยว่ก็รู้ว่า ความกล้าหาญก่อนหน้านี้ ได้หดหายไปหมดสิ้น

‘เมื่อครู่นี้ข้าทำอะไรลงไป ถึงกับด่าเข้าว่าพยัคฆ์โง่เง่าเชียวนะ เขาคงจะไม่สั่งประหารข้าหรอกกระมัง’

“เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่”

“ฟังเพคะ!”

นางเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง เพราะกำลังถกเถียงกับตัวเองในใจ จนทำให้ท่านอ๋องตกใจ

“แล้วเจ้าจะตะโกนไปไย ข้าก็นั่งอยู่แค่ตรงนี้เอง”

“ขออภัยเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉัน…”

“พอเถิด คำสรรพนามสวยหรูเหล่านั้น ข้าเคยบอกพวกเจ้าไปแล้วว่าไม่ต้องใช้ในจวนนี้ ว่าแต่ช่วงนี้เจ้า ได้ศึกษาตำราวิชาแพทย์บ้างหรือไม่ แล้วอาการป่วยของอวี้ชิงเซียน ที่ข้าฝากให้เจ้าช่วยดูแล เป็นอย่างไรบ้าง”

เขาเอ่ยถามถึงอาการป่วยของชิงเซียน ทำเอาผู้ที่ถูกถามรู้สึกวูบวาบในท้องเล็กน้อย คิดว่าเจ้าของร่างเดิม ก็คงไม่พ้นจะมีใจให้กับตงอ๋องผู้นี้ ร่างกายถึงได้แสดงอาการเช่นนี้ออกมา

“อ้อ… ที่แท้ท่านอ๋องก็เป็นห่วงนางนี่เอง เมื่อครู่ท่านก็เห็นแล้วนี่เพคะ ว่านางเป็นอย่างไร อย่างน้อยข้าก็รักษาโรคเสได้อย่างหนึ่งแล้ว”

“อะไรนะ โรค… โรคเสงั้นหรือ”

“เพคะ โรคเสแสร้งแกล้งทำ เพื่อเรียกร้องความสนใจ โรคนี้รักษาไม่หายง่าย ๆ นอกเสียจากว่าจะเจอกับยาแรง อย่างที่ข้ารักษาให้นางไปเมื่อครู่นี้อย่างไรเล่าเพคะ”

“หึ! ข้ามิได้หมายถึงโรคนั้น ข้าหมายถึงโรคพิษไอเย็น ซึ่งรักษาไม่หายของนางต่างหาก”

“นางมีพิษเย็นอยู่ในร่างกายหรือเพคะ”

“ใช่ เดิมทีข้าเดินทางไปหาท่านพ่อของเจ้า ก็เพื่อจะให้เขาช่วยรักษานาง คิดไม่ถึงว่าวันนั้นสกุลฝานจะเกิดเรื่อง เอ่อ… เจ้าก็น่าจะจำได้”

‘จำได้กับผีน่ะสิ ข้าใช่นางเสียที่ใดกัน แต่ก็ช่างเถอะ สรุปก็คืออวี้ชิงเซียนมีพิษไอเย็นอยู่ในร่างกาย เหตุใดแคว้นฉินที่กว้างใหญ่เช่นนี้ ถึงได้หาหมอรักษาให้นางไม่ได้’

“ฝานปิงเยว่ นี่เจ้ากำลังฟังข้าอยู่หรือไม่”

“ฟังอยู่เพคะ เรื่องการรักษาพิษไอเย็นของนาง ข้าช่วยท่านได้ ขอเวลาอีกสิบห้าวัน ให้ข้าจัดเตรียมของก่อน แล้วข้าจะทำการรักษาให้นางเพคะ”

“เจ้าแน่ใจหรือว่า จะรักษานางได้จริง ๆ”

สีพักตร์ท่านอ๋อง ดูไม่เชื่อนางเลยสักนิด เมื่อถูกมองอย่างประเมินค่าเช่นนี้ ปิงเยว่ถึงกับโมโหขึ้นมา

“นี่ท่านไม่เชื่อข้างั้นหรือ”

“คือไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อนะ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องตรากตรำอ่านตำรามาหลายเดือน แต่คิดว่าการรักษาโรคที่รักษายากเช่นนี้ มิใช่เรื่องที่เจ้าจะรับมือได้ เจ้ายังไม่เคยรักษาคนมิใช่หรือ”

ปิงเยว่ลุกขึ้นยืนทันที เมื่อถูกท่านอ๋องปรามาส นางไม่เคยยอมให้ผู้ใดมาเอ่ยวาจาดูถูกเช่นนี้มาก่อน

“ท่านอ๋องอย่ากังวลไปเลยเพคะ ก็แค่รักษาพิษไอเย็น ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้าเลยสักนิด หากข้ารักษาเพียงโรคง่าย ๆ แค่นี้ไม่ได้ ท่าก็ไล่ข้าออกจากจวนไปได้เลย หากไม่มีสิ่งใดแล้ว ขอทูลลาเพคะ"