ตอนที่4จากกัน

ตอนที่ 4 จากกัน

จวนตระกูลกู้ยามราตรีเงียบสงัด ภายในห้องของซูเหมยหลัน สายลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างพัดต้องม่านบางให้ปลิวไหวเบา ๆ

ร่างบางของนางนอนอยู่บนเตียงใหญ่ สีหน้านางบิดเบี้ยวด้วยความหวาดหวั่นแต่ดวงตายังคงปิดสนิท แม้สายลมหนาวเย็นจะโชยเข้ามาแตะต้องผิวหน้านางแผ่วเบา แต่ใบหน้างามบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมาจนใบหน้าเปียกชื้น

เรือนหลังเล็กด้านหลังจวนตระกูลกู้ที่ถูกทิ้งร้างไม่มีการดูแลใด ๆ จากคำสั่งเด็ดขาดของฮูหยินกู้

ซูเหมยหลันนอนอยู่บนเตียงไม้ที่มีเพียงผ้าผืนบางรองอยู่ และบนร่างนางนั้นมีเพียงผ้าห่มผืนบาง ๆ ห่อหุ้มร่างกายเท่านั้น ผ้าม่านและของมีค่าในห้องนั้นถูก แม่บ้านเจียงนำคนมาขนออกไปจนหมดแม้แต่เตาถ่านที่มอบความอบอุ่นในยามค่ำคืนก็ไม่มี

ซูเหมยหลันทอดมองไปทางประตูด้วยดวงตาโศกเศร้า สิ้นหวัง ในดวงตานางเห็นเพียง หิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างช้า ๆ ลมหนาวที่พัดเข้ามานั้นทำให้ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ

ทันใดนั้น เสียงโต้เถียงก็ดังขึ้นหน้าประตู

“ปล่อยนะ คุณหนูไม่สบายมาหลายวันแล้ว ได้โปรดให้ยาคืนข้าเถิด”

เสียงของมู่อันดังสั่นด้วยความร้อนรน

เสียงหนึ่งสวนกลับอย่างเย็นชา

“ฝันไปเถอะ นางตายไปก็ยิ่งดี คุณชายจะได้กลับจวน หากไม่มีสตรีไร้ยางอายผู้นี้อยู่จวน คุณชายคงกลับมาแล้ว!”

ถ้อยคำของแม่บ้านเจียงคมกริบดุจมีดน้ำแข็ง

ซูเหมยหลันที่นอนอยู่พยายามฝืนร่างกายที่อ่อนแรงลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก สองเท้าก้าวโซเซ มือเล็กยกขึ้นกุมขมับด้วยความปวดร้าวที่แล่นผ่านศีรษะ ดวงตาร้อนผ่าว ลมหายใจหนักหน่วง นางก้าวอย่างอ่อนแรงไปเกาะอยู่ข้างประตู แล้วเงยหน้าทอดมองออกไป

ภาพเบื้องหน้าคือ มู่อันสาวใช้ของนางนั้นทรุกกองกับพื้นมีบ่าวผู้ชายสองนายจับแขนนางกดลงไปบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะหนาวเย็น ส่วนอีกคนก็ใช้ไม้คอยตีลงบนแผ่นหลังของนางอย่างรุนแรง เสียงไม้ที่หวดลงมานั้นดังก้อง อาภรณ์บางเบามีเลือดซึมออกมาตามรอยไม้ แม่บ้านเจียงยืนอยู่ไม่ไกลคอยสั่งการด้วยใบหน้าเย็นชา

ซูเหมยหลันที่อ่อนแรงนั้นทำได้เพียงยกมือขึ้นแล้วชี้ไปยังแม่บ้านเจียงก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่หมดแล้วเอ่ยขึ้น

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

แม่บ้านเจียงหันมามองใบหน้าของ ซูเหมยหลันด้วยความดูแคลน ก่อนจะยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน

“คิดว่าน้ำเสียงแหลม ๆ ของผู้ใด ที่แท้ก็ฮูหยินน้อย”

นางก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าซูเหมยหลัน แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและเยาะเย้ย

มือเหยี่ยวย่นเอื้อมไปผลักร่างบางของ ซูเหมยหลันเบา ๆ แต่ด้วยที่ ซูเหมยหลันนั้นอดอาหารมานานแล้ว ไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ร่างบางของนางล้มลงกองกับพื้นทันที ทั้งร่างที่ปวดร้าวด้วยโรคภัยทั้งท้องที่หิวโหยไม่มีแม้แรงจะเงยหน้ามองผู้ที่ทำนาง ได้แต่ประคองลมหายใจอย่างเจ็บปวด

“แค่นี้ก็ล้มเสียแล้ว สมกับคำร่ำลือว่า เจ้านั้นชอบแสร้งเป็นที่สุด สตรีไร้ยางอายเช่นเจ้าตายไปก็ไม่มีผู้ใดสนใจ ฮ่า ๆ ”

เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันนั้น ทำให้ซูเหมยหลัน โกรธจนหอบหายใจแรงแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนพื้น

แม่บ้านเจียงก้าวออกไปอย่างไม่ใยดีพร้อมด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ

“ไป!”

หลังจากคนเหล่านั้นออกไป ร่างบางของมู่อันที่เต็มไปด้วยเลือดค่อย ๆ คลานมาหาคุณหนูของตนเอง นางหยุดอยู่เบื้องหน้า ซูเหมยหลันมองร่างกายที่ผอมแห้งของคุณหนูของตน ที่จริงวันนี้นางตั้งใจเอากำไลหยกที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายไปขายแล้วซื้อยามาให้คุณหนู เพราะร่างกายคุณหนูอ่อนแอ ถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนร้างแห่งนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว อาหารได้กินแค่วันละมื้อ เลยทำให้ร่างกายนางอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และเมื่อ สามสี่วันมานี่นางแทบจะไม่ได้กินอะไรเลยอาเจียนออกหมด และร่างกายอ่อนแรงเอาแต่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

“คุณหนู บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ”

มู่อันเอ่ยขึ้นน้ำตาไหลพราก นางขยับเข้ามาประคองคุณหนูของตนแต่ก็ไม่อาจทนต่อความเจ็บไหว

ซูเหมยหลันมองสาวใช้ที่ต้องบาดเจ็บเพราะนางทำให้นางรู้สึกเสียใจที่ไม่อาจปกป้องได้ หยาดน้ำตารินไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”

เสียงของมู่อันปลุกนางให้ลืมตาตื่นขึ้น ดวงตายังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ความรู้สึกเจ็บปวดยังฝังแน่นในอก หยาดน้ำตาที่ยังไหลอย่างไม่อาจควบคุม

ซูเหมยหลันยกมือเล็กขึ้นปาดหยาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ แล้วหันไปทางมู่อันที่ยืนอยู่ข้างเตียง

มู่อันเมื่อเห็นอาการของคุณหนูจึงอดเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

“ท่านฝันร้ายหรือเจ้าคะ บ่าวเข้ามาเห็นท่านนอนร้องให้อยู่จึงเข้ามาปลุกท่าน”

ซูเหมยหลันส่ายหน้าเบา ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“เจ้าไปเตรียมน้ำอุ่นเถิด”

“เจ้าค่ะ”

มู่อันเอ่ยตอบก่อนจะหมุนกายก้าวออกไปจากห้อง

ซูเหมยหลันมองตามแผ่นหลังของสาวใช้ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วหยิบเสื้อคลุมของตน มาสวมจนเรียบร้อย นางก้าวออกไปด้านนอกมองเรือนหลังเล็กที่ยังคงมีชีวิตชีวา

ดวงตากลับร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง