ตอนที่4

นางค่อย ๆ ล้วงมือลงต่ำอย่างไม่รีบร้อน รูดอาภรณ์ที่คาดอยู่รอบเอวเขาออกทีละชิ้น ผืนผ้าหลุดร่วง เผยความร้อนแรงที่ถูกกักขังไว้ แก่นกายของเขาผงาดขึ้นต่อหน้าสายตานางชัดเจน แข็งขืน ราวกับสะท้อนแรงปรารถนาที่ไม่อาจปิดบัง นางกลืนน้ำลาย ดวงตาฉ่ำวาวสั่นไหว ปลายนิ้วเรียวนุ่มของนางลูบไล้ขึ้นลงบนท่อนเนื้อร้อนระอุนั้นอย่างแผ่วเบา แต่เปี่ยมความหลงใหล

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความหวั่นไหวปะปนกับความต้องการที่เอ่อล้น จากนั้นจึงขยับกายช้า ๆ รูดกางเกงชั้นในขาวบางของตนเองออกจากร่าง ผิวเนียนขาวผ่องสะท้อนแสงอ่อน ร่างบางค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปแนบชิดอีกครา นางสูดลมหายใจลึก ราวกับรวบรวมความกล้า ก่อนจะนั่งลงแนบแน่นบนตักเขา

กลีบเนื้ออ่อนนุ่มที่ฉ่ำเยิ้มบดเบียดเข้ากับแก่นกายที่แข็งตระหง่าน ความร้อนและแรงเสียดสีทำให้นางสะดุ้งครางเบา ๆ สะโพกมนขยับช้า ๆ ไถผ่านอย่างหลงใหล ตามจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

“อือ…”

เสียงครางหวานหลุดจากริมฝีปากบางอย่างต่อเนื่อง นางค่อย ๆ เงยหน้ามองบุรุษที่ถูกปิดตาไว้ ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาเผยอเล็กน้อย ลมหายใจร้อนผ่าว เสียงครางต่ำแผ่วลอดออกมาจากลำคอเขา

มือเรียวที่แฝงความซุกซนทั้งสองข้างของนางยกขึ้นโอบลำคอเขาไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นระริกเหมือนกำลังหาที่พึ่ง ร่างบางค่อย ๆ ยกสะโพกขึ้น ก่อนจะกดแก่นกายของเขาให้จมลึกเข้าสู่โพรงเล็กที่หดรัดแน่น กลางกลีบเนื้อนุ่มซึ่งฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักของนาง ความแน่นและแรงเสียดสีทำให้นางสะดุ้งเฮือก ลมหายใจขาดห้วง

“อ๊า… เจ็บ… ข้า… เจ็บ…”

เสียงกระซิบสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง แม้ความเจ็บปวดจะแล่นวาบ แต่นางกลับไม่อาจหยุดยั้งตนเองได้ สะโพกมนยังคงค่อย ๆ กดต่ำลงอย่างเชื่องช้าตามแรงปรารถนาที่ไม่อาจหักห้ามได้ ริมฝีปากนุ่มแนบจูบลงบนปลายคางของเขาแผ่วเบา ทรวงอกนุ่มบดเบียดแผ่นอกกว้างอย่างจงใจเพื่อฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวของกันและกัน

“คุณชาย… ท่านช่วยข้าที…”

เสียงวิงวอนสั่นระริกแฝงน้ำตา

“ข้าเจ็บ… เจ็บเหลือเกิน… อือ…”

มือนางกำไหล่เขาไว้แน่นราวกับเกาะเกี่ยวชีวิต แม้ความเจ็บจะยังไม่จาง แต่ร่างบางกลับไม่ถอยหนี ในวินาทีนั้นเองใบหน้าเขาโน้มต่ำลง ริมฝีปากหยักได้รูปประกบจุมพิตริมฝีปากนุ่มของนางอย่างแนบแน่น ดูดดื่มลึกซึ้งจนเสียงครางแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากลำคอ ความเจ็บปวดค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงความวาบหวามที่แล่นซ่านไปทั่วกายนาง

“อือ…”

เสียงครางหวานของนางดังแผ่วสลับถี่เมื่อถูกความเสียวซ่านกลืนกินทีละน้อย

สะโพกมนขยับโยกอย่างไม่รู้ตัว เคลื่อนไหวตามแรงปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน มือเล็กทั้งสองจิกแน่นบนไหล่เขา ราวกับต้องการยึดเหนี่ยวเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกอันโหยหาในอก

“อ๊ะ ๆ อา… อืม…”

จังหวะของนางเร่งรัวขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยาน มือใหญ่ของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อความเสี่ยวซ่านที่นางมอบให้เอ่อล้นเกินกว่าจะต้านทาน เสียงครางต่ำแหบของเขาจึงเล็ดลอดออกมาอย่างอดกลั้น

“อ๊ะ ๆ ”

นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอครวญครางเสียงหวานอย่างไม่เป็นศัพท์

ทรวงอกอวบอิ่มแอ่นเข้าหาใบหน้าเขาอย่างไม่ปิดบังความต้องการ ความเสียวซ่านจากการแนบชิดกับแก่นกายแข็งขืน ผสานกับสัมผัสจากยอดถันที่ไถผ่านใบหน้าเขา ทำเอานางครางออกมาอย่างพึงใจ

นางเร่งจังหวะถี่ขึ้น สะโพกอ่อนขย่มบดลงบนแก่นกายของเขาอย่างไม่อาจยับยั้ง แรงกระแทกแนบแน่นจนร่างทั้งสองสั่นไหว

“อ๊ะ ๆ อ๊า…”

เสียงหวานแผ่วต่ำแหลมปนกัน ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความสุขสมจนมิอาจกลั้น แล้วร่างบางจะเกร็งกระตุก แผ่นหลังแอ่นโค้ง น้ำรักเอ่อล้นแตกซ่านออกมาราวคลื่นหลาก

มือเล็กกำไหล่เขาแน่น นิ้วจิกลงฝังลงบนผิวแข็งแกร่ง สะโพกนางกระตุกเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนร่างเขา ขณะลมหายใจหอบถี่ ร่างทั้งร่างสั่นระริกจากแรงสะท้านที่ยังไม่จางหาย แม้ฤทธิ์ยาจะค่อย ๆ เลือนหายไปแล้ว ทว่าไฟในกายที่ถูกปลุกขึ้นกลับยังคงร้อนแรง มิได้อ่อนลงตามเลย

นางขยับสะโพกช้า ๆ อย่างยั่วยวน มือเรียวยกขึ้นลูบไล้ไปตามใบหน้าคมคาย สัมผัสปลายนิ้วผ่านผืนผ้าที่เป็นสายรัดเอวของตน ซึ่งปิดตาเขาเอาไว้ ก่อนจะโน้มกายเข้าไปใกล้ ริมฝีปากแนบชิดข้างหู แล้วกระซิบด้วยเสียงแผ่วพร่า

“ท่านช่วยข้าไว้มากทีเดียว… หากเรามีวาสนาได้พบกันอีก ข้าจะชดเชยให้ท่านแน่”

สิ้นคำนั้น นางโน้มกายเข้าไปจูบริมฝีปากเขาแผ่วเบา ราวกับเป็นคำร่ำลาสุดท้าย ทว่าแทนที่เขาจะรับจูบ กลับงับกัดลงบนริมฝีปากนางอย่างแรง จนรสคาวเลือดซึมออกมา

“โอ้ย!”

นางสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมแขนนั้น ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บและตกใจ ก่อนจะรีบคว้าอาภรณ์ที่วางกองอยู่ข้างกายมาสวมอย่างเร่งรีบ ผูกสายไม่เรียบร้อยก็หาได้ใส่ใจไม่

ร่างบางก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็ชะงัก นางเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหันกลับมาอย่างช่วยไม่ได้ อย่างไรเสียนางคงต้องช่วยสวมอาภรณ์ให้เขาเสียหน่อย

นางก้มลงช่วยสวมอาภรณ์ให้เขาอย่างเร่งรีบ ทว่าขณะกำลังผูกสายคาดนั้น สายตาของนางกลับสะดุดเข้ากับบางสิ่งเข้าโดยไม่ตั้งใจ

นางเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น รีบยกมือขึ้นปิดใบหน้าของตนเองในทันทีเมื่ออ่านข้อความบนแผ่นป้ายทองนั้นชัดเจน ขณะอีกมือหนึ่งเอื้อมไปดึงสายคาดเอวของตนที่ปิดตาเขา ออกจากใบหน้าบุรุษผู้นั้นอย่างสั่นเทา

เมื่อเห็นชัดถนัดตาแล้ว นางไม่อาจอยู่ต่อได้อีก รีบหมุนตัววิ่งตรงไปยังประตูด้วยความร้อนรน นางก้าวไปหยุดอยู่ข้างประตูของศาลเจ้า แสงจันทร์อ่อนสาดลงบนใบหน้าซีดเผือดของนาง เหอหว่านซินหันซ้ายแลขวาอย่างระมัดระวัง ตรวจดูรอบ ๆ จนแน่ใจว่าไร้ผู้คน จึงรีบก้าวออกจากศาจเจ้าอย่างเร่งรีบ

แย่แล้ว…

ครานี้นางยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตในชาตินี้ให้ดีเลย ก็เกรงว่าจะต้องมาตายเสียก่อน ผู้ใดจะคาดคิดว่ายาแก้ยาปลุกกำหนัดที่นางใช้รักษานั้นจะเป็น… ปีศาจที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเช่นนี้

หากเขาหาตัวนางพบละก็ นางคงยากจะมีชีวิตรอดต่อไปแล้ว ได้แต่หวังว่าในคืนนี้จะมืดสลัวเกินกว่าเขาจะจดจำใบหน้าของนางได้

….