ตอนที่5 เสียงที่ไม่มีใครอยากฟัง 

รุ่งเช้าในคุกหลวง

หมอกเย็นลอยต่ำ อากาศชื้นจนหายใจติดขัด

หลี่อวี้เหยาลืมตาขึ้นช้าๆ

ร่างกายยังหนักอึ้ง แต่ไข้ลดลงเล็กน้อย

ถ้วยยาเมื่อคืนยังวางอยู่ข้างตัว

นางมองมันนิ่ง

ก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างขมขื่น

อย่างน้อย…ก็ยังมีคนหนึ่งที่ไม่อยากให้นางตาย

เสียงเปิดประตูเหล็กดังขึ้น

ทำให้อวี้เหยาสะดุ้ง

ไม่ใช่หมอหลวงเฉิน

แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดขุนนางระดับล่าง

ใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบ

“ข้าคือเหอจิ้ง”

เขากล่าว

“ได้รับคำสั่งให้สอบปากคำเจ้าอีกครั้ง”

อวี้เหยาพยักหน้า

นางไม่มีแรงจะต่อต้าน

มีเพียงคำพูด…ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีค่าแค่ไหน

การสอบสวนครั้งนี้

ไม่มีเสียงตะคอก

ไม่มีการข่มขู่

เหอจิ้งถามอย่างเป็นระบบ

ถามถึงวันนั้น เวลานั้น คนที่มาขอชา

รายละเอียดเล็กน้อยที่ครั้งก่อนไม่มีใครสนใจ

อวี้เหยาตอบทุกคำถาม

ชัดเจน ไม่เร่งรีบ

แม้เสียงจะสั่น แต่ดวงตากลับมั่นคง

“สาวใช้ผู้นั้น ชื่ออะไร”

เหอจิ้งถาม

“ข้าไม่รู้ชื่อ”

อวี้เหยาส่ายหน้า

“แต่มีไฝเล็กๆ ใต้ตาซ้าย”

เหอจิ้งชะงัก

มือที่จดบันทึกหยุดลงชั่วครู่

“ขอบใจ”

เขากล่าวสั้นๆ

เพียงคำเดียว

แต่ทำให้อวี้เหยารู้สึกว่า

ครั้งแรก…คำพูดของนางถูก “รับฟัง”

ในเวลาเดียวกัน

เรือนพระชายารองกลับวุ่นวาย

สาวใช้คนหนึ่งถูกลากออกมาคุกเข่า

ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นไม่หยุด

“เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

เสียงหลินซื่ออินแผดดัง

แตกต่างจากภาพสตรีอ่อนแอในวันก่อนโดยสิ้นเชิง

สาวใช้ก้มหน้าร่ำไห้

“บ่าว…บ่าวถูกบังคับเจ้าค่ะ!”

คำสารภาพนั้น

เหมือนหินก้อนใหญ่ที่ถูกโยนลงในสระน้ำ

เรื่องไม่อาจปิดได้อีกต่อไป

ข่าวลือแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

จากเรือนหลัง → เรือนหน้า → จนถึงตำหนักหลัก

เซียวจิ่งเหิงนั่งอ่านรายงาน

นิ้วมือแข็งค้าง

สาวใช้จากเรือนพระชายารอง

เป็นผู้รับชาไป

มีพฤติกรรมน่าสงสัย

ทุกบรรทัด

เหมือนตบหน้าเขาอย่างแรง

เขานึกถึงแววตาของอวี้เหยา

ในวันที่นางถูกพาตัวไป

ไม่โวยวาย

ไม่ร้องขอ

เพียงยืนตรง…และถามหาความยุติธรรม

“ข้า…ตัดสินเร็วเกินไปหรือ”

เขาพึมพำ

แต่ก่อนที่คำถามนั้นจะมีคำตอบ

ข้ารับใช้ก็รีบเข้ามาคุกเข่า

“องค์ชาย!”

“สาวใช้ผู้นั้น…เสียชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

โลกทั้งใบของเซียวจิ่งเหิงเงียบงัน

“ว่าอย่างไรนะ”

“ถูกพบเป็นศพในเรือนเก็บของ”

“คาดว่า…ฆ่าตัวตาย”

รายงานตกลงบนโต๊ะ

เสียงดังเพียงเล็กน้อย

แต่หนักหนาราวกับฟ้าถล่ม

⸻

ในคุกหลวง

อวี้เหยานั่งรออย่างสงบ

ไม่รู้ว่าผลจะเป็นเช่นไร

ไม่รู้ว่าความจริงจะไปไกลแค่ไหน

จนกระทั่งเหอจิ้งกลับมาอีกครั้ง

สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

“สาวใช้คนนั้น…ตายแล้ว”

เขากล่าวตรงๆ

อวี้เหยาชะงัก

หัวใจเย็นเฉียบ

“เช่นนั้น…”

นางเอ่ยช้าๆ

“ข้าก็ยังเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่หรือ”

เหอจิ้งมองนาง

แววตาสงสารปะปนกับความจนใจ

“หลักฐานหายไป”

เขากล่าว

“คดีนี้…อาจถูกปิด”

คำว่า ถูกปิด

เจ็บยิ่งกว่าคำว่า ผิด

อวี้เหยาหลับตาลง

ลมหายใจสั่น

นางไม่ดีใจ

ไม่โล่งใจ

เพราะคนหนึ่งต้องตาย

เพื่อให้ความจริง “เงียบลง”

ค่ำวันนั้น

ประตูคุกเปิดออกอีกครั้ง

คราวนี้

เป็นเขา

เซียวจิ่งเหิงยืนอยู่ตรงหน้า

ในชุดเรียบหรู

แสงคบไฟสะท้อนใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้า

อวี้เหยาลุกขึ้นช้าๆ

คำนับอย่างถูกต้องตามมารยาท

“ชายาหลี่”

เขาเรียก

เสียงต่ำ

“พรุ่งนี้ เจ้าได้รับการปล่อยตัว”

ไม่มีคำขอโทษ

ไม่มีคำอธิบาย

อวี้เหยามองเขานิ่ง

ก่อนจะยิ้มบางๆ

“องค์ชาย”

นางเอ่ย

“หม่อมฉันขอถามเพียงคำเดียว”

เขาพยักหน้า

“หากวันนี้ไม่มีคนตาย”

“หม่อมฉัน…จะได้ออกไปหรือไม่”

คำถามนั้น

เหมือนมีดที่กรีดตรงหัวใจ

เซียวจิ่งเหิงไม่ตอบ

และความเงียบนั้น

คือคำตอบทั้งหมด

อวี้เหยาก้มศีรษะ

ไม่ใช่เพื่อคำนับ

แต่เพื่อซ่อนน้ำตา

“หม่อมฉันเข้าใจแล้ว”

คืนนั้น

ใต้โคมแดงที่แกว่งไกวตามลม

ความจริงถูกเปิดเพียงครึ่งเดียว

อีกครึ่ง…ถูกฝังไปพร้อมศพ

และหลี่อวี้เหยา

ได้เรียนรู้บทเรียนที่โหดร้ายที่สุดในวังหลวง—

บางครั้ง

ความบริสุทธิ์ ไม่ได้ช่วยให้รอด

และความยุติธรรม

ต้องแลกด้วยชีวิตของใครบางคนเสมอ