ชะตารักใต้โคมเเดง

ลมหนาวต้นฤดูพัดผ่านจวนสกุลหลี่อย่างเชื่องช้า

โคมแดงนับร้อยที่แขวนเรียงรายอยู่ตามระเบียงและชายคา แกว่งไกวไปมาตามแรงลม แสงสีแดงควรเป็นสัญลักษณ์แห่งความมงคล หากกลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับกำลังร่วมไว้อาลัยให้ชีวิตของใครคนหนึ่ง

หลี่อวี้เหยานั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง

หญิงสาวในเงาสะท้อนสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสด ปักลวดลายมงคลอย่างประณีต งดงามจนยากจะหาคำตำหนิ หากสิ่งที่ไม่อาจปกปิดได้คือแววตาคู่นั้น—ว่างเปล่า และเย็นชาเกินกว่าจะเป็นเจ้าสาวในคืนแต่งงาน

“คุณหนู อย่าขยับนะเจ้าคะ”

แม่นมจางเอ่ยเสียงแผ่ว มือที่กำลังจัดปิ่นทองบนมวยผมสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุม แต่ก็ไม่อาจปิดบังความกังวลในใจได้

อวี้เหยามองสายตาของแม่นมผ่านกระจก ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

“แม่นม…หากข้าไม่ไปคืนนี้ จะได้หรือไม่”

คำถามนั้นเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ

แต่แม่นมจางกลับได้ยินชัดเจน นางหยุดมือชั่วครู่ ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างจนใจ

“คุณหนู…ในบ้านนี้ ไม่มีใครเลือกได้อีกแล้ว”

เพียงประโยคนั้น ก็เพียงพอจะตัดความหวังสุดท้าย

อวี้เหยาหลับตาลงช้าๆ นิ้วเรียวกำนชายเสื้อแน่น นางรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความสมัครใจ หากเป็นผลลัพธ์ของราชโองการ และการเสียสละของบุตรสาวที่ไม่มีค่าเพียงพอจะถูกปกป้อง

เสียงประทัดดังขึ้นจากหน้าจวน

เสียงหัวเราะของแขกเหรื่อดังแว่วมาเป็นระยะ แต่สำหรับอวี้เหยา เสียงเหล่านั้นกลับห่างไกลราวกับอยู่คนละโลก

เมื่อผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวถูกวางลง โลกทั้งใบของนางก็ถูกย้อมเป็นสีแดง

นางถูกประคองออกจากเรือน เดินไปตามทางหินยาวเหยียด ทุกย่างก้าวหนักอึ้งราวกับถูกล่ามโซ่ตรวน

ในห้องพิธี

อวี้เหยารับรู้ถึงการมีอยู่ของบุรุษตรงหน้า แม้มองไม่เห็นใบหน้า แต่แรงกดดันเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากเขากลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

เซียวจิ่งเหิง—องค์ชายสาม

สามีของนาง

พิธีดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีถ้อยคำอ่อนหวาน ไม่มีรอยยิ้มยินดี

ราวกับทุกคนต่างต้องการให้เรื่องนี้จบลงโดยไว

เมื่อถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ

อวี้เหยาถูกพาเข้ามาในห้องที่ประดับประดาอย่างหรูหรา แสงเทียนแดงส่องสว่าง แต่กลับไม่ให้ความอบอุ่นใดๆ

เสียงประตูปิดลง

ทิ้งให้เหลือเพียงคนสองคนในห้องเดียวกัน

“ถอดผ้าคลุมหน้าออก”

เสียงของเขาดังขึ้นต่ำ ทุ้ม และไร้ความรู้สึก

มือของอวี้เหยาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ยกผ้าคลุมขึ้น

ดวงตาคมเข้มของเซียวจิ่งเหิงมองนางนิ่ง

ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความพึงพอใจ

มีเพียงความห่างเหินราวกับมองสิ่งแปลกปลอม

“การแต่งงานนี้ เป็นเพียงข้อตกลง”

เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“เจ้าควรรู้ฐานะของตนเอง”

หัวใจของอวี้เหยากระตุกวูบ แต่ยังคงก้มศีรษะรับคำ

“เพคะ”

เขาหันหลังให้

“ข้าจะให้คนจัดเรือนด้านหลังให้เจ้า อย่าออกมาเดินเพ่นพ่าน และอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องในวัง”

ก่อนจะก้าวออกจากห้อง

เขาหยุดเพียงครู่เดียว

“หากอยากมีชีวิตรอด…อย่ารักข้า”

ประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา

แต่เสียงนั้นกลับดังสนั่นในใจอวี้เหยา

นางยืนนิ่งอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียง

หยดน้ำตาหยดแรกไหลลงบนผ้าแดงอย่างเงียบงัน นางยกมือปิดปาก ไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา

ไม่ใช่เพราะเข้มแข็ง

แต่เพราะไม่มีใครให้ร้องไห้ด้วย

รุ่งเช้า

อวี้เหยายังคงสวมชุดเจ้าสาว

ก่อนจะถูกพาไปยังเรือนเล็กด้านหลังจวน—สถานที่ซึ่งบอกชัดเจนว่า นับจากวันนี้ นางคือ “ชายาที่ไร้ตัวตน”

นางยืนมองโคมแดงที่แขวนอยู่ไกลลิบ

แสงนั้นสวยงาม

แต่ไม่เคยส่องมาถึงนางเลย

และในค่ำคืนใต้โคมแดงคืนนั้น

ชะตาชีวิตของหลี่อวี้เหยา ก็ได้เริ่มต้นขึ้น—อย่างเดียวดาย