ตอนที่ 5

ศิรชัชมองนลินญานานกว่าคนอื่น เพราะรู้สึกคุ้น ๆ นลินญาก็จ้องเขาตอบเหมือนกัน

"ว่าไงจ๊ะซัน...ถูกใจคนไหนก็ชี้เลยลูก ย่าจะจัดการให้ทันที คนที่หลานชี้...จะได้เป็นคู่หมั้นของหลาน"

ศิรชัชไม่ทันได้ฟังว่าคุณย่าของเขาพูดอะไร เขาจำนลินญาได้ก่อน จึงชี้หน้าเธอ

"คุณ...คุณนี่เอง"

ศิรชัชเรียกเสียงดังและจ้องเธอเขม็ง นลินญาขมวดคิ้วไม่พอใจ ยืนจ้องหน้ากับศิรชัช แบบไม่มีใครยอมหลบตาใครก่อน

ทุกคนหันมามองนลินญาเป็นตาเดียว ต่างคิดว่าศิรชัชเลือกเธอ คุณหญิงประไพพยักหน้าให้จิตลดา เธอเดินไปจูงนลินญามาหาคุณหญิงประไพ

"ซัน...หลานเลือกหลินแล้วนะ ย่าพูดไปแล้ว...คนที่หลานชี้จะเป็นคู่หมั้นของหลาน"

"ไม่ใช่นะครับคุณย่า...คือ..."

ศิรชัชพยายามจะอธิบาย แต่เธอยกมือห้าม นลินญามองสองย่าหลานแบบงง ๆ

"หลินเอ้ย นับแต่นี้...เธอคือคู่หมายของซันหลานย่าแล้วนะ รอให้ซันเรียนจบ ย่าจะจัดงานแต่งงานให้นะจ๊ะ"

นลินญาอ้าปากค้าง เธอกำลังจะตอบปฏิเสธ แต่พรพรรณเดินมากระตุกแขนห้าม นลินญาหันไปขมวดคิ้วมองแม่

"ไม่ครับคุณย่า...ไม่ใช่ให้ผมเรียนจบ แต่ต้องให้เธอเรียนจบก่อน"

ศิรชัชรู้ว่าเขาไม่มีทางขัดใจคุณย่าได้ จึงหาทางยืดเวลา...จำต้องยอมเออออไปก่อน นลินญาหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ คุณหญิงประไพยิ้มดีใจที่หลานชายคนโปรดไม่ปฏิเสธแล้ว

"รงค์...พรรณ ต่อไปเราก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วนะจ๊ะ"

คุณหญิงหันไปพูดอย่างดีใจกับพ่อแม่ของนลินญา อรอินทร์ก้มหน้าผิดหวัง แต่เธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อเธอไม่ใช่คนที่เขาเลือก อรอินทร์จับมือดีใจกับน้องสาว

"หลิน...ดีใจด้วยนะ"

นลินญาสงสารพี่สาว จึงคิดจะอธิบายให้พี่สาวเข้าใจ

"พี่คะ...มันไม่ใช่...."

ยังไม่ทันที่นลินญาจะพูดจบ จิตลดาก็มาจับแขนเธอ

"หลิน...หนูต้องเปิดฟลอร์กับซันนะลูก...มาเถอะจ้ะ"

จิตลดาจับมือนลินญามาส่งให้กับศิรชัช เขาจำต้องจับมือเธอ แต่ทั้งคู่ยืนจ้องตากัน สายตาไม่ได้บอกความเป็นมิตรเลยสักนิด

"คุณคิดจะทำบ้าอะไร"

นลินญากัดฟันถามพอได้ยิน

"ก็แค่ตามน้ำ...ผมไม่ได้อยากเลือกคุณหรอกนะ เอาน่า...ยอม ๆ ไปก่อนละกัน แล้วค่อยหาทางแก้ไขทีหลัง ไม่ได้จะแต่งวันสองวันนี้ซะหน่อย"

หญิงสาวกัดฟันมองเขาตาขวาง

"พูดง่ายนะ..."

"แล้วจะเอาไง...ตกลงจะเต้นไหม ถ้าอยากฉีกหน้าพ่อแม่ก็ตามใจนะ"

"ด๊าย...เต้นก็เต้นสิ"

ศิรชัชยิ้มมุมปาก ดึงนลินญาออกไปกลางฟลอร์ พวกเขาจำต้องเต้นรำด้วยกัน...ท่ามกลางความชื่นชมยินดีของญาติพี่น้อง แต่มีสายตาริษยาจากผู้พลาดหวังมองมาด้วย และสายตาที่ไม่เป็นมิตรของศิรชัชกับนลินญา ที่ต่างก็จ้องฟาดฟันกันและกัน

ทั้งศิรชัชและนลินญา ไม่ได้สนใจจะเต้นรำกันจริงจัง ทั้งคู่ไม่มองหน้ากัน และต่างก็อึดอัดมาก

"แม่งเอ๊ย...ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ"

ศิรชัชบ่นพึมพำกับตัวเอง

"คิดว่านิสัยไม่ดีอย่างเดียว นี่สติก็ไม่ดีด้วยเหรอ...ถึงพูดคนเดียวแบบเนี้ย"

นลินญาว่าเขาและยิ้มเยาะ

"คุณพูดอะไร...ไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับผมหรอกนะ"

ศิรชัชมองเธอด้วยความโกรธ...ที่กล้ามาว่าเขา

"ทำไม...คุณเป็นใครเหรอ ถึงไม่มีใครกล้าว่าคุณน่ะ"

"ผมคือศิรชัช รุจิระไพศาล ที่ไม่มีใครกล้าขัดใจ ไม่มีใครกล้าทำให้ผมไม่พอใจ...รู้ไว้ซะด้วยนะ"

"อ๋อ...งั้นเหรอ"

นลินญาทำปากเบะ

"ฉันก็คึือนลินญา รัตนโสธร ที่ไม่มีใครกล้ามาตอแยด้วย และไม่มีใครกล้ามากวน...ตีนกับฉันแบบคุณ"

หญิงสาวพูดใส่หน้าเขาอย่างถือดี เขากัดปากด้วยความโกรธ บีบมือที่เขาจับอยู่อย่างแรง นลินญานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พยายามจะดึงออก แต่เขาจับไว้แน่น เขายิ้มมุมปากอย่างยียวน

"ขอร้องผมสิ อ้อนวอนผมอย่างอ่อนหวานด้วยนะ...เอาสิ"

เธอกัดฟัน จ้องเขาตาวาว

"ฝันไปเถอะย่ะ"

นลินญากระแทกเท้าของเธอลงบนเท้าของเขา

"โอ๊ย..."

เขาร้องลั่น...ปล่อยมือเธอมาจับเท้าตัวเอง

"เป็นไงล่ะ...คุณศิรชัช"

นลินญาแลบลิ้นใส่ และจะเดินไป แต่ศิรชัชไม่ยอมให้เธอไปง่าย ๆ เขาดึงแขนของเธอและกระชากกลับ พอดีดนตรีเปลี่ยนเป็นจังหวะเร็ว ศิรชัชดึงแขนเธอเข้ามาในอ้อมกอด แล้วผลักเธออย่างแรงออกไป แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

"จะทำบ้าอะไร"

"เต้นรำไง...ไม่เป็นล่ะสิ"

ศิรชัชทำหน้าเยาะเย้ย เขาจับเธอหมุนจนกระโปรงบาน แล้วดึงเข้าหาตัว ทำแบบนี้อยู่หลายรอบ แล้วจับเอวของนลินญายกขึ้น เธอกลัวตกจึงต้องกอดคอเขาไว้ หญิงสาวถูกเขาจับเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาเป็นการแก้แค้น จนเธอเริ่มมึน ศิรชัชมองและยิ้มอย่างสะใจ

"จำไว้นะ...อย่ามาคิดลองดีและล่วงเกินผมเป็นอันขาด"

นลินญาพยายามตั้งสติให้ได้ เธอใช้วิชากังฟูที่เรียนมาเอาคืนเขา เธอไขว้ขา ตวัดขาเตะไปข้างหน้าข้างหลัง ศิรชัชต้องคอยหลบหลีก ไม่ให้เธอเตะถูก คนอื่น ๆ ต่างคิดว่าทั้งคู่กำลังวาดลวดลายบนเวที