ตอนที่ 3

นลินญากำลังฝึกกังฟูกับหุ่นไม้ที่หมุนได้ เธออารมณ์เสียกับผู้ชายที่เดินชนเธอ เขาทำให้เธอเข้าห้องเรียนสาย และถูกอาจารย์ตำหนิ

"ไอ้บ้า...อย่าให้ฉันเจอแกอีกนะ ฉันจะอัดแกให้น่วมเลย"

นลินญาเตะต่อยหุ่นไม้ไม่ยั้งเพื่อระบายอารมณ์

"อารม์เสียมาลงกับหุ่นไม้อีกแล้วเหรอ...หลิน"

ชายหนุ่มร่างบึกบึน ยืนกอดอกมองเธออยู่ตรงหน้าประตู นลินญาหันไปมองแล้วถอนใจ

"ว่าไง...ใครทำให้อารมณ์เสียล่ะ"

"ไม่รู้..."

นลินญาหน้าง้ำ เดินมานั่งที่เก้าอี้

"หลิน...พี่ถามเธอดี ๆ นะ"

เขาส่ายหัว คิดว่าเธอกวน

"ก็ไม่รู้จริง ๆ เขาชนแล้วก็ไป ไม่พูดขอโทษสักคำด้วย"

ชายหนุ่มจับหัวเธอ และยิ้มเอ็นดู

"อย่าไปใส่ใจเลย ต่างคนต่างชน เขาอาจไม่ได้เจตนาก็ได้"

นลินญาค้อนคนพูด

"อย่าอารมณ์เสียเลยนะ เราไปกินบะหมี่ร้านป้าฉวีกันดีกว่า"

นลินญายิ้มตาหยี เธอหันมามองชายหนุ่ม

"พี่ป๋อเลี้ยงนะ..."

ป๋อหรือวสันต์อึ้งไปนิดนึง ก่อนจะยิ้มพยักหน้า เขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเธอ เธอสนิทกับเขาเหมือนพี่ชาย ทั้งคู่เดินออกไปหน้าสำนักเพื่อกินบะหมี่ด้วยกัน

นลินญากับวสันต์เดินคุยกันมาที่ร้านชั้นเดียวเก่า ๆ ที่ไม่ไกลจากสำนัก มีตู้ใส่บะหมี่ตั้งอยู่หน้าร้าน ป้าฉวีหญิงวัยกลางคนยืนลวกบะหมี่ให้ลูกค้าที่นั่งรออยู่

"ป้าฉวีคะ...เหมือนเดิมนะ"

นลินญาสั่งแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกับวสันต์

"รอเดี๋ยวนะ...ป้ายังมีลูกค้าอีกสองคนจ้ะ"

ป้าฉวีหันมายิ้มให้ นลินญามองไปรอบ ๆ ร้าน นอกจากโต๊ะของเธอ ก็ยังมีอีกแค่โต๊ะเดียวที่รอกินอยู่ รอไม่นาน...ป้าฉวีก็ยกบะหมี่สองชามมาให้

"ขอโทษนะ...ให้รอเสียนาน"

"วันนี้คนน้อยนะครับป้า"

ป้าฉวียิ้มเจื่อน

"ป้าอาจจะขายเดือนนี้เป็นเดือนสุดท้ายแล้วจ้ะ คนน้อยลงทุกวัน...ป้าสู้ค่าใช้จ่ายไม่ไหว"

นลินญากับวสันต์ชะงักมือที่กำลังคีบบะหมี่เข้าปากราวกับนัดกันไว้ ต่างหันมามองป้าฉวี

"ต่อไปเราก็ไม่ได้กินบะหมี่ของป้าแล้วสิคะ น่าเสียดายจังเลยค่ะ"

"ทำไงได้...รายได้น้อยลง ป้าสู้ไม่ไหวจริง ๆ จ้ะ"

ป้าฉวีเดินไปลวกเกี๊ยวมาให้ชามนึง เอามาให้หนุ่มสาวทั้งสอง

"อ้ะ...ป้าแถมให้นะ พวกเธอมาอุดหนุนป้าบ่อย ๆ ขอบใจมากจ้ะ"

นลินญาสงสารป้าฉวี เธออยู่ตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน มาตั้งร้านบะหมี่เมื่อสองปีก่อน เธอทำบะหมี่อร่อยไม่เหมือนใคร นลินญากับวสันต์ชอบกินบะหมี่ของเธอมาก พอคิดว่าจะไม่ได้กินอีก ก็รู้สึกเสียดาย

"พี่ป๋อ...เราจะช่วยอะไรป้าเขาได้บ้างไหมคะ"

"พี่ก็อยากช่วยนะ แต่ไม่รู้จะช่วยยังไง"

นลินญาทำหน้าขัดใจ เธอเดินมาบอกป้าฉวีว่า

"ป้าคะ...อย่าเพิ่งท้อนะคะ หนูจะไปถามที่บ้านก่อน เผื่อจะมีงานอะไรพอให้ป้าทำได้บ้าง"

"ขอบคุณมากนะ ถ้าที่บ้านหนูขาดคนรับใช้ ให้ป้าไปทำก็ได้นะ ป้าเคยเป็นคนรับใช้มาก่อน แต่ไม่มีใครจ้าง...เลยต้องมาขายบะหมี่"

นลินญาพยักหน้ายิ้ม ๆ ถึงจะรับปากป้าฉวี แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะหางานที่ไหนให้เธอทำ

นลินญาลงรถที่หน้าบ้าน เธอเอากุญแจไขประตูเข้าบ้าน

"คุณหลินคะ..."

แม่บ้านเก่าแก่เรียกเธอ นลินญายิ้มให้ แต่แล้วก็ต้องทำหน้างง เมื่อเห็นกระเป๋าใบใหญ่วางอยู่ข้าง ๆ

"กระเป๋าใครคะ"

"ของป้าเองค่ะ ป้าจำเป็นต้องขอลาออกค่ะ ลูกป้าประสบอุบัติเหตุ เขาต้องการให้ป้าไปดูแล"

แม่บ้านพูดแล้วร้องไห้ นลินญาพูดไม่ออก มองแม่บ้านอึ้ง ๆ เธออยู่กับครอบครัวนี้มา 20 ปี แต่ตอนนี้เธอกำลังจะต้องไปแล้ว

"ป้าคะ...หลินไม่อยากให้ป้าไปเลย ป้าอยู่กับเรามาตั้งนาน ดูแลหลินดูแลพี่อิง แล้ว..."

นลินญากอดเธอด้วยน้ำตานองหน้า พรพรรณเดินมาตบไหล่นลินญา

"ให้ป้าไปเถอะลูก...ป้าเขาจำเป็น"

"ป่าขอลาพวกคุณนะคะ"

ป้าแม่บ้านไหว้ลาพรพรรณ และยิ้มให้นลินญา แล้วยกกระเป๋าเดินออกไปจากบ้าน

"ต่อไปใครจะช่วยแม่ทำกับข้าว ใครจะช่วยดูแลบ้านล่ะคะแม่"

พรพรรณกอดคอลูกสาวพาเดินเข้าบ้านด่วยกัน

"แม่จะรับสมัครแม่บ้านอย่างเร่งด่วนเลยจ้ะ"

หญิงสาวพยักหน้าถอนใจ

"เสาร์นี้...พวกเราต้องไปงานบ้านคุณลุงพงษ์นะลูก"

"ไม่ไปได้ไหมคะแม่...หลินไม่ชอบงานแบบนี้เลยค่ะ"

"ไม่ได้จ้ะ...คุณลุงเจาะจงเชิญมาเลยนะ ให้ลูกกับอิงต้องไปให้ได้ด้วย"

นลินญาแอบเบ้ปาก เดินไปที่ห้องทำงานของพ่อ

"พ่อคะ..."

"ป้าไปแล้วเหรอลูก"

"ไปแล้วค่ะ"

ณรงค์พลพยักหน้าเบา ๆ เขาเอาแว่นขยายส่องดูปิ่น

"ได้เรื่องอะไรอีกไหมคะพ่อ"

"อืมมม...ตรงนี้มีหนังสือสลักไว้ด้วย แต่ดูไม่ออกว่าเขียนอะไร"

"ไหนคะพ่อ...ขอหลินดูหน่อย"

ณรงค์พลส่งปิ่นและแว่นขยายให้ลูกสาว เธอรับมาส่องดู

"เป็นภาษาโบราณค่ะพ่อ คำแรกเขียนว่า "เฉิน" แซ่เฉินหรือคะ"

สาวน้อยบอกพ่อด้วยสีหน้าตื่นเต้น ณรงค์พลพยักหน้า

"ถ้าปิ่นนี้เป็นของคนแซ่เฉินจริง ก็อาจเป็นของลูกหลานตระกูลเฉินสมัยซ่งเหนือแน่ ๆ"

"พ่อมั่นใจเหรอคะ"

"แม่ทัพเฉินสมัยซ่งเหนือเก่งกาจมากนะลูก ปิ่นนี้อาจเป็นของเขาก็ได้"

"เป็นแม่ทัพ...ทำไมมีปิ่นผู้หญิงด้วยล่ะคะ หรือจะเป็นของที่ระลึกถึงคนรักคะ"

"อืม...ก็อาจเป็นไปได้นะลูก"

"น่าเสียดายจังค่ะ ชื่อมันเลือนมากเลย คำสุดท้าย...น่าจะอ่านได้ว่า "หลิน" นะคะพ่อ อักษรโบราณนี่อ่านยากจังเลยค่ะ"

"พ่อก็ไม่แน่ใจนะ เดี๋ยวเอาไปให้เพื่อนพ่อที่เชี่่ยวชาญอักษรโบราณดูดีกว่า เผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง อย่าเพิ่งเดาเองเลยลูก"

นลินญาพยักหน้า เธอมีความรู้สึกแปลก ๆ กับปิ่นอันนี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก