ตอนที่ 2

นลินญาเดินเข้ามาที่คณะของเธอ เธอเดินอย่างรีบเร่ง เพราะเมื่อคืนนั่งดูทีวีกับพี่สาวจนดึก...วันนี้จึงตื่นสาย เธอต้องรีบไปเข้าเรียนคาบแรกให้ทัน จึงรีบร้อนเดินชนกับใครคนหนึ่งเข้า

"โอ๊ย..."

เสียงร้องขึ้นพร้อมกัน เพราะต่างก็ล้มทั้งคู่ หนังสือและเอกสารกระจายเรี่ยราด

"เฮ้ย...รายงานของฉัน"

นลินญามองคนที่เธอเดินชนด้วย เป็นชายหนุ่มสูงใหญ่หน้าตาดี เขาไม่สนใจเธอเลย มัวแต่สาละวนกับการเก็บเอกสาร นลินญาก็ลุกขึ้นเก็บของตัวเองเหมือนกัน

"เอ๊ะ...หายไปไหนแผ่นนึง"

ชายคนนั้นพึมพำกับตัวเอง เมื่อนับแล้วเอกสารไม่ครบ แต่แล้วเขาก็เห็นเอกสารแผ่นหนึ่ง แปะอยู่ที่ก้นของนลินญา เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบเอกสารแผ่นนั้นโดยไม่คิดมาก แต่...

"ว๊าย...ไอ้ลามก"

นลินญาร้องเสียงดัง เพราะตกใจที่อยู่ ๆ เขาก็มาจับก้นเธอ

"เพี๊ยะ.."

นลินญาตบหน้าชายคนนั้นฉาดใหญ่ เขาตกใจยกมือกุมแก้ม

"จะบ้าเหรอ..มาตบผมทำไมเนี่ย"

"แล้ว...มาจับก้นฉันทำไมล่ะ"

"ผมไม่ได้จับก้นคุณ แต่เอกสารผมมันติดที่ก้นคุณ ผมแค่ดึงออกมาเท่านั้น"

"โกหก...คุณจับก้นฉันชัด ๆ"

"เอ๊ะ...ก็บอกว่าไม่ได้จับ...ไม่ได้จับ พูดก็เชื่อกันบ้างสิ แล้วทีคุณมาชนผม ยังไม่ขอโทษเลยนะ"

ชายหนุ่มต่อว่าเธอเสียงดัง เธอก็เถียงไม่ลดละ

"ทำไมต้องขอโทษ คุณต่างหากที่มาชนฉัน"

"อ๊ะ!..มาชนเขาแล้วยังไม่ยอมรับอีก โห...แม่คุณ หวังว่านี่คงไม่ใช่แผนอยากมารู้จักกับผมหรอกนะ"

"เชอะ!...ใครจะอยากไปรู้จักคนแบบนี้ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย แถมยังลามกอีกต่างหาก"

นลินญาแลบลิ้นให้ แล้วสะบัดหน้าเดินขึ้นตึกเรียนไป ชายหนุ่มขมวดคิ้ว หน้าแดงด้วยความโกรธ

"นี่...แน่จริงอย่าหนีสิ"

"คนอย่างฉันไม่เคยหนีใคร แต่ฉันต้องเรียน ไม่ได้ว่างงานหาเรื่องคนอื่นเหมือนใครบางคน ถ้ายังข้องใจก็รอตรงนี้นะ ไว้เรียนเสร็จ...ฉันจะกลับมาจัดการกับคุณ"

นลินญารีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เพราะเหลือเวลาอีก 5 นาทีเท่านั้น ชายหนุ่มถอนใจส่ายหัว

"ยายเด็กบ้าเอ๊ย...อย่าให้ฉันเจออีกนะ เฮอะ!..."

ชายหนุ่มเดินไปอีกทางอย่างหัวเสีย เขาเดินไปหากลุ่มเพื่อน ๆ ที่เตะบอลกันอยู่ที่สนามฟุตบอล

"คุณชายศิรชัช...วันนี้นายสาย 10 นาทีนะ มาซ้อมได้แล้ว"

ศิรชัช คุณชายรูปหล่อแห่งตระกูล รุจิระไพศาล ที่แสนมั่งคั่ง ปีนี้อายุ 22 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นปี 4 สาขาคอมพิวเตอร์ฯ

"ฉันจะแวะมาบอกว่า...วันนี้ฉันไม่ว่างซ้อม พวกนายซ้อมกันไปเองก่อนนะ"

"มีอะไรรึเปล่าวะ"

เพื่อนสนิทชื่อวรทัศน์เดินมาจับแขนถามเขา

"จะเอารายงานไปส่งอาจารย์"

ศิรชัชหันหลังเดินไปโดยไม่พูดอะไรอีก วรทัศน์ส่ายหัว แล้ววิ่งไปซ้อมบอลต่อ ศิรชัชเดินเอารายงานมาวางส่งที่โต๊ะอาจารย์ แล้วเดินออกมาขับรถกลับบ้าน เขาใช้เรื่องส่งงานเป็นข้ออ้าง ความจริงอารมณ์ไม่ดีเลยเบี้ยวซ้อมบอล

ณ.คฤหาสน์มิ่งมงคล

ศิรชัชขับรถเข้ามาจอด เขาเดินเข้ามาในบ้าน เหล่าคนรับใช้ที่ทำงานอยู่ในบริเวณนั้น ต่างคำนับและทักทายเขา.....

"สวัสดีครับ- ค่ะ คุณชายซัน"

เขาเดินหน้านิ่งไม่ทักใคร มุ่งหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นของครอบครัว

"คุณย่าครับ"

ศิรชัชเดินไปกอดหญิงชราที่นั่งยิ้ม เธอคือ "คุณหญิงประไพ" เป็นคุณย่าของเขาเอง ปีนี้ท่านอายุ 75 ปีแล้ว

"ซัน...กลับมาแล้วเหรอลูก"

"ผมมาช้าไปหรือเปล่าครับ"

"ไม่เลยจ้ะ...หลานมาทันเวลา พ่อกับแม่หลานยังไม่มาเลย"

ศิรชัชยิ้ม เขาหอมแก้มและนั่งลงข้าง ๆ คุณย่า

"ตกลงหลานเลือกคนที่ถูกใจได้หรือยัง"

เขาเบ้ปาก ส่ายหัวเบา ๆ

"ไม่เห็นต้องรีบเลยนี่ครับคุณย่า ผมยังเรียนไม่จบเลย ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มด้วย ผมยังไม่อยากมีใครผูกมัดตอนนี้นะครับ"

คุณหญิงประไพส่ายหัว จับแก้มหลานชายคนโปรด

"ย่ามีเธอเป็นหลานชายคนเดียวนะซัน ย่าอยากเห็นหลานเป็นฝั่งเป็นฝาก่อนย่าจะตาย"

"พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับคุณย่า คุณย่ายังสาวยังสวยอยู่เลย ยังอยู่กับพวกเราได้อีกนาน"

ศิรชัชกอดอ้อนคุณย่า คุณหญิงประไพยิ้มแป้น

"อ้อนคุณย่าอีกแล้วเหรอซัน จะประจบเอาอะไรอีกล่ะ"

คนถามเป็นหญิงสาววัย 28 ที่กำลังท้องได้ 6-7 เดือนแล้ว

"พี่ใหญ่..."

ศิวพร เป็นพี่สาวคนโตของศิรชัช เขายังมีพี่สาวอีกสองคน คือศิรินันท์ กับศิรินุช อายุ 26 และ 24 ตามลำดับ พวกเธอล้วนแต่งงานกันหมดแล้ว

"อ้อนขอชีวิตโสดครับพี่ ผมยังไม่อยากมีพันธะตอนนี้"

"ย่าก็ไม่ได้บอกให้แต่งตอนนี้สักหน่อย แค่หมั้นกันก่อนก็ได้"

"รอให้ผมพร้อมกว่านี้้...แล้วค่อยคิดเรื่องนี้ได้ไหมครับ ผมยังมีอะไรที่อยากทำอีกตั้งเยอะแยะ ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้หรอกครับ"

ศิรชัชส่ายหัวทำหน้าเบื่อหน่าย ภาพผู้หญิงที่เดินชนเขาผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เขาขมวดคิ้วหน้าเครียด

"ผู้หญิงสมัยนี้น่าเบื่อจะตาย"

"ใครทำคุณชายของเราอารมณ์เสียกันนะ"

ศิรินุชเดินมาจับแก้มน้องชายที่รัก เขาจับมือพี่สาวมาจูบ

"ผู้หญิงคนไหนกันนะ ที่ทำให้ลูกแม่อารมณ์เสีย"

จิตลดา เป็นคนถาม เธอเดินเข้ามากับ สุทธิพงษ์ ทั้งคู่เป็นพ่อกับแม่ของเขาเอง...

"อย่าไปพูดถึงเลยครับแม่"

เขาทำหน้าเซ็ง

"พวกเราไปนั่งกินข้าวกันดีกว่านะ...ย่าหิวแล้ว"

คุณหญิงประไพตัดบท สุทธิพงษ์กับศิรชัชเดินมาประคองคุณย่าไปที่โต๊ะอาหาร พวกพี่สาวก็เดินตามหลังพวกเขามาด้วย คุณหญิงประไพมีลูกสาวสามคน แต่มีลูกชายแค่คนเดียว และมีหลานชายแค่คนเดียวด้วย

ศิรชัชเป็นชายหนุ่มที่รูปหล่อมาก เขายังฉลาด ทระนงและหยิ่งจองหอง เพราะเขาเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของครอบครัว จึงถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจทุกอย่าง

เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล คุณหญิงประไพจึงพยายามจะให้เขาได้แต่งงานกับหญิงสาวที่เหมาะสม แต่เขาก็อ้างโน่นอ้างนี่ ไม่ยอมเลือกใครสักคน