ตอนที่ 1

"หลิน...หลิน"

นลินญาหรือหลิน สาวน้อยแสนสวยวัย 18 เงยหน้ามองคนเรียก เธอกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ

"หน้าตื่นมาเชียวนะเหมียว มีอะไรจ๊ะ"

เหมียวหรือชนิดา เพื่อนรักวัยเดียวกัน เดินเอาสมุดตั้งใหญ่มาวางบนโต๊ะ นลินญามองงง ๆ

"สมุดอะไรเยอะแยะวะเนี่ย"

"สมุดบันทึกสารพัดราชวงศ์ เธออยากได้ราชวงศ์ไหน...ก็เลือกดูเอาเลย"

"จะบ้าเหรอ...ใครจะดูได้หมดล่ะ"

ชนิดายักไหล่ เพราะพวกเธอถูกสั่งให้ค้นคว้าเกี่ยวกับราชวงศ์ของจีน ชนิดาจึงไปหาหนังสือมาให้เพื่อนและตัวเอง เธอนั่งลงหยิบมาดูเล่มนึง

"ราชวงศ์ถังไหม...ยิ่งใหญ่ดีนะ"

"ไม่เอาอ่ะ...ฉันสนใจราชวงศ์ฉินมากกว่า"

"ราชวงศ์ฉินมันสั้นนะ จะมีอะไรให้เขียนรายงานเหรอ"

"ก็อ่านอยู่นี่ไง"

"แล้วเจอไหมล่ะ..."

"ฮึ!...ยังไม่เจออ่ะ"

สองสาวตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ เพื่อหาข้อมูลทำรายงาน ทั้งคู่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง พวกเธอเรียนด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดี

นลินญาเข้าบ้านมาอย่างเหนื่อยอ่อน เธอเดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำมาดื่ม

"กลับมาแล้วเหรอลูก"

พรพรรณ...แม่ของเธอ ชะโงกหน้าออกมาจากในครัว

"ค่ะแม่...พ่อกลับมาหรือยังคะ"

"กลับมาแล้วจ้ะ...คงอยู่ที่ห้องทำงานล่ะมั๊ง"

"หลินไปหาพ่อก่อนนะคะ"

"คุยกันเสร็จแล้ว...ก็พาพ่อออกมากินข้าวด้วยนะลูก"

"ค่ะแม่"

นลินญาเดินไปทางห้องด้านหลัง เธอเคาะประตู 3 ที

"เข้ามา..."

เธอเปิดประตู...ชะโงกหน้าเข้าไปมองในห้อง

"พ่อคะ...ทำไรอยู่"

"มีคนเอาของชิ้นหนึ่งมาให้พ่อดูน่ะ กำลังปวดหัวเลย"

นลินญาเดินเข้ามาดูอย่างสนใจ เธอเห็นปิ่นทองมีลวดลายสวยงาม ประดับด้วยพลอยสีแดงวางอยู่ในกล่องไม้ เธอหยิบขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง

"ปิ่นอันนี้สวยจังเลยค่ะพ่อ"

"เก่าแก่มากด้วยนะ"

นลินญาขมวดคิ้วมอง

"เก่าเหรอคะพ่อ เก่าแค่ไหนคะ"

"ดูจากลวดลาย...น่าจะประมาณราชวงศ์ซ่งเหนือนะ"

"โห...ตั้งพันปีเลยเหรอคะพ่อ แต่หลินดูยังไงก็ไม่ถึงนะคะ อย่างมากก็แค่ร้อยกว่าปีเอง สีของทองดูใหม่มากเลยนะคะ แต่ฝีมือเจียรพลอยดูหยาบจัง"

"ก็นี่ล่ะ...ที่ทำให้พ่อปวดหัว จากลวดลายฝีมือช่าง...มันเป็นของสมัยซ่งเหนือแน่นอน แต่อย่างที่ลูกพูด มันดูใหม่เกินไป...พ่อเลยไม่แน่ใจ"

"ออกไปกินข้าวก่อนเถอะค่ะพ่อ เดี๋ยวค่อยมาดูใหม่"

เธอวางปิ่นใส่กล่องตามเดิม

"ไป...พักหน่อยก็ดี ตาลายแล้ว"

สองพ่อลูกกอดเอวกันเดินออกมาจากห้องด้วยกัน พ่อของนลิินญาคือ ดอกเตอร์ณรงค์พล นักค้นคว้าสิ่งของโบราณจากประวัติศาสตร์จีน

นลินญาเป็นเด็กสาวที่นับว่าเป็นอัจฉริยะด้านโบราณคดี เธอมักจะช่วยงานของพ่อเสมอ นอกจากนี้...เธอยังชอบฝึกศิลปะการต่อสู้ทุกชนิดตั้งแต่อายุ 8 ขวบ

ผิดกับพี่สาว อรอินทร์หรืออิง วัย 20 ปี ที่เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา เธอไม่มีความสามารถด้านโบราณคดีเลยแม้แต่น้อย เธออ่อนหวานกว่านลินญามากนัก ตอนนี้...เธอกำลังเรียนสาขาบริหารปีสาม

นลินญาลงมาจากข้างบน คิดว่าจะไปหาพ่อที่ห้องทำงาน แต่เธอเห็นพี่สาวนั่งดูทีวีอยู่คนเดียว พร้อมกระป๋องมันฝรั่งทอด

"นั่งดูอะไรคนเดียวคะพี่"

"หนังซีรีส์ฮ่องกง...สนุกดีนะ"

นลินญาเดินมาชะโงกดู

"คนไหนพระเอกล่ะพี่"

"ยังไม่รู้เลย...เพิ่งมาดูได้แค่ 4 ตอนเอง แล้วเธอลงมาทำไม"

"ว่าจะไปดูพ่อทำงานน่ะ"

"พ่อเหรอ...ขึ้นไปสักพักแล้วล่ะ"

"อ้าว...เหรอ"

นลินญาเลยมานั่งดูหนังกับพี่สาว เธอล้วงมันฝรั่งมากินบ้าง

"พี่...พี่ว่าวิชาตัวเบา ที่มันโดดเหยง ๆ เป็นจิงโจ้นี่...จะมีจริงไหม"

"จะไปรู้เหรอ...เธอเรียนกังฟูนี่ ต้องรู้ดีกว่าพี่สิ"

"ก็ที่เรียนมันไม่มีอ่ะ ถ้าเก่งแบบในหนังจีนนี่ก็ดีเนาะ ไปไหนก็ไม่ต้องเดิน ใช้กระโดดเอา..."

อรอินทร์หัวเราะขำน้องสาว

"ติงต๊องแล้วเธอนี่ มันมีแต่ในหนังหรอก ของจริงมีซะที่ไหนล่ะ"

"พี่ ๆ คนนี้พระเอกป่ะ แต่ทำไมแต่งตัวอย่างกับขอทานล่ะ อี๋...ซกมก"

"เป็นหัวหน้าพรรคกระยาจกน่ะ จะเรียกว่าราชาขอทานก็ได้นะ แต่จะใช่พระเอกหรือเปล่าพี่ก็ไม่รู้หรอก เขาเท่มากเลย... พี่ช๊อบชอบล่ะ"

"เอ๊ะ...มีเผ่าซิตันด้วยเหรอ งั้นนี่ก็สมัยซ่งเหนือล่ะสิ"

"ซ่งเหนือเหรอ...?"

"ใช่พี่...ราชวงศ์ซ่งเหนือ มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองไคเฟิง ตั้งอยู่ในมณฑลเหอหนาน ริมแม่น้ำหวางเหอ"

"มาสาธยายให้พี่ฟังทำไมเนี่ย ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย"

"รู้ไว้...จะได้ดูหนังสนุกไงพี่"

"เอ๊ะ...ไคเฟิง ที่เปาบุ้นจิ้นอยู่ใช่ไหม มีจริง ๆ เหรอ พี่คิดว่ามีแต่ในหนังเสียอีก"

"มีสิพี่...เปาบุ้นจิ้นก็มีตัวตนนะ และเป็นเจ้าเมืองไคเฟิงจริง ๆ ด้วย"

อรอินทร์พยักหน้า แต่ตายังจ้องทีวีอยู่ นลินญาก็เช่นกัน สองพี่น้องนั่งดูทีวีอย่างตั้งใจ

"อิง...หลิน ทำไมยังไม่นอน พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเหรอ"

พรพรรณลงมาถามลูก ๆ

"อีกแป๊บค่ะแม่...ใกล้จบแล้ว"

อรอินทร์ตอบทั้งที่ยังจ้องทีวีเขม็ง พรพรรณส่ายหัว เดินกลับขึ้นห้องตัวเอง ปล่อยสองพี่น้องนั่งดูทีวีต่อไป