ตอนที่3 ข้าฉีกมันทิ้งไปแล้ว

แต่แล้วคนที่ก้าวเข้ามาทำเอาทุกคนต้องกลั้นลมหายใจ หมิงอ๋อง แม่ทัพจ้าวซีฮั่น และองค์หญิงหมิงเยว่ ฟู่อันฉีกลอกตามองบนมีพวกนางยังไม่พอต้องเพิ่มตัวชูโรงเข้ามาด้วย หวังว่าคงไม่เกิดสงครามแย่งชิงบุรุษจนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันนะ

“ถวายบังคมท่านอ๋อง/ถวายบังคมองค์หญิง”

“ตามสบายเถอะข้าแค่แวะมาดูผ้า” องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยบอกทุกคน ก่อนจะเดินไปเลือกดูผ้าอย่างให้ความสนใจ

“คุณหนูฟู่มีผ้ามาใหม่หรือไม่?”

“เชิญองค์หญิงทางด้านนี้เพคะ” องค์หญิงเดินตามอันฉีเข้าไปด้านใน เหล่าคุณหนูก็รีบเดินตามเข้าไปทันที เพราะหากว่าเป็นผ้าที่องค์หญิงสนใจ มันต้องเป็นผ้าที่ดีแน่ พวกนางจะต้องไม่พลาดซื้อของดี

เมื่อทุกคนออกันเข้าไปห้องที่มีผ้าจัดไว้มากมายก็ดูแคบลงถนัดตา เหล่าคุณหนูที่เบียดเสียดเพื่อที่จะมองว่าองค์หญิงหยิบผ้าพับได้ จนสุดท้ายเสียหลักจนชั้นที่วางผ้าล้มลงไปทางที่ฉันฉันและองค์หญิงยืนอยู่ กรี๊ดดด… เสียงร้องด้วยความตกใจของทุกคนดังขึ้น

หมิงอ๋องแล้วจ้าวซีฮั่นรีบกระโดดไปช่วยจับชั้นไม้ไม่ให้ล้มอย่างทันท่วงที แต่ว่าก็ได้บาดเจ็บมือถลอกเลือดซึมออกมา อันฉีรีบให้พนักงานไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมา

แต่เป็นเสิ่นเย่วซินที่รีบมาฉวยเอาไปถือเอาไว้เพราะนางตั้งใจจะเป็นคนทำแผลให้หมิงอ๋องด้วยตนเอง อันฉีรีบบอกพนักงานให้ช่วยกันเก็บผ้าเข้าชั้นให้เรียบร้อย จากนั้นนางก็หันไปดูแลองค์หญิงต่อ

หมิงอ๋องแอบมองอันฉีอยู่เงียบ ๆ นางดูนิ่งสงบและทำเหมือนเขากับนางไม่เคยพบเจอกันมาก่อนตามที่นางได้เอ่ยเอาไว้ แต่เหตุใดเขาถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีของนางด้วยนะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือต่างคนต่างอยู่ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดพลาดและนางก็ไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ

“คุณหนูฟู่รบกวนช่วยทำแผลให้ข้าทีได้หรือไม่?” หมิงอ๋องหันไปมองสหายอย่างไม่อยากเชื่อหูตนเอง องค์หญิงหมิงเยว่ก็เช่นกันที่มองเขาอย่างน้อยใจ อันฉีเห็นท่าทีขององค์หญิงก็เดาได้ในทันที เฮ้อ! อยู่เฉย ๆ ก็มีเรื่องวิ่งเข้ามาหา

“ท่านแม่ทัพคนอยากทำแผลให้ท่านนั้นมีมากมาย ข้าไม่สะดวกทำแผลให้ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”

“แต่ว่าร้านนี้เป็นของท่าน ท่านควรดูแลเอาใจใส่ลูกค้า” แม่ทัพจ้าวยังคงอยากให้อันฉีทำแผลให้ อันฉีถอนใจออกมา ก่อนจะเดินมาหยิบกล่องยาจากมือของคุณหนูเสิ่น

“ไหน ๆ คุณหนูฟู่ก็จะทำแผลแล้วก็ทำให้ข้าด้วยแล้วกัน” หมิงอ๋องเอ่ยขึ้นพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ที่พนักงานไปยกมาให้ คราวนี้ทุกคนหันมามองหมิงอ๋องกันอย่างพร้อมเพรียง

“เดี๋ยวข้าทำเอง” เป็นองค์หญิงหมิงเยว่ที่เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินมาหยิบกล่องยาจากมือของอันฉี แล้วลงมือทำแผลทันที อันฉีรีบเดินไปช่วยพนักงานเก็บผ้าที่ร่วงลงมา โดยไม่ใส่ใจหันมามองอีกเลย

แต่แล้ว….

“อันฉีข้าผ่านมาทางนี้เลยซื้อขนมมาฝากเจ้า”

“แต่ว่าของข้าเป็นร้านที่เจ้าชอบข้าไปยืนต่อแถวตั้งนานเลย” หวังอี้โจวและอู๋ลี่เฉี่ยวที่แอบชอบอันฉีมานาน แวะซื้อขนมมาฝากนางแทบทุกวัน อันฉียิ้มออกมาอย่างขอบคุณกับน้ำใจที่พวกเขามีให้

หมิงอ๋องถึงกับคิ้วกระตุกขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ ดูเหมือนนางจะมีคนมาชื่นชอบไม่น้อยเลย มิน่าถึงรีบปฏิเสธไม่ให้เขารับผิดชอบอย่างรวดเร็วเพียงนั้น เพราะมีบุรุษมากมายให้เลือกเช่นนี้นี่้เอง

เมื่อเหตุการณ์กลับมาปกติทุกคนก็กลับไปเลือกซื้อผ้าที่ตนอยากได้ อันฉีไปอยู่ตรงจุดคิดเงินเพื่อช่วยพนักงาน “เจ้าชอบนางหรือ?”หมิงอ๋องเอ่ยถามจ้าวซีฮั่นอย่างสงสัย

จ้าวซีฮั่นฉีกยิ้มออกมาก่อนจะตอบด้วยความมั่นใจ “ใช่ข้าให้คนสืบประวัติของนางแล้ว ถูกใจข้าจริง ๆ นางเป็นตัวของตัวเองไม่สร้างภาพเหมือนคุณหนูคนอื่นๆ ดุดันเกรี้ยวกราดเหมาะสมกับแม่ทัพเช่นข้า อีกอย่างเจ้าดูนางสิ งดงามไปทุกกระเบียดนิ้วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สมบูรณ์แบบ!”

หมิงอ๋องมองนางอย่างครุ่นคิด ถ้าพูดถึงเรื่องสมบูรณ์แบบใครจะรู้ดีเท่าเขาเล่า เพราะเขาเห็นนางมาหมดทุกระเบียบนิ้ว นางบอกเขาว่าพบหน้าห้ามทักทายให้ทำเหมือนไม่เคยพบเจอกันมาก่อน ซึ่งนางก็ทำได้ดี

แต่เขากลับรู้สึกเจ็บหน่วงในใจ ที่เห็นการกระทำห่างเหินของนาง ยิ่งเห็นบุรุษมารายล้อมเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหวงแหนนางขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาจะจัดการความรู้สึกนี้อย่างไรดี

เมื่อทุกคนออกจากร้านกันไปหมดแล้ว อันฉีก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ยังขาดองค์รัชทายาทและคุณหนูใหญ่เสิ่นเยว่เล่อ แปลกจริง ๆ ทำไมวันนี้ถึงมารวมตัวที่ร้านของนางได้นะ หรือว่าชะตากรรมของนางจะต้องพัวพันกับคนเหล่านี้จริง ๆ ดั่งคำที่ว่ายิ่งหนีก็ยิ่งเจอ

“คิดอะไรอยู่?” อันฉีสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นหมิงอ๋องมายืนอยู่ข้างหลัง นี่เขายังไม่กลับไปอีกนางไม่อยากให้คนอื่นเห็นนะ

“เหตุใดท่านอ๋องยังไม่กลับเพคะ?”

“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า” เมื่อได้ยินว่าเขามีเรื่องจะคุยนางจึงรีบดึงแขนของเขาขึ้นไปที่ห้องทำงานของนางทันที เพราะอยู่ด้านล่างมีสายตาผู้คนมากมาย พอเข้ามาถึงห้องทำงานของนาง อันฉีก็ยกแขนขึ้นมากอดอกแล้วมองเขาอย่างเอาเรื่อง

“มีอะไรหรือเพคะ?”

เขามองนางอย่างงุนงงและแปลกใจ ลับหลังคนอื่นนางดูไม่เกรงกลัวเขาสักนิด เขาเป็นถึงท่านอ๋องเชียวนะ ชื่อเสียงของเขาก็โหดเหี้ยมไม่น้อย แต่ดูท่าทางแม่กระต่ายน้อยทำกับเขาสิ ช่างน่าจับมาดูเอ็นนักฮึ่ม!!

“ข้าอยากยกเลิกข้อสัญญา”

“ไม่เพคะ” นางตอบแบบไม่ต้องคิด นางมองเห็นความวุ่นวายมาแต่ไกล เพราะเท่าที่ดูจากวันนี้มีสตรีหมายปองเขามากเลยทีเดียว นางไม่อยากสู้รบตบมือกับใครนางอยากมีชีวิตที่เรียบง่าย

“ข้าฉีกมันทิ้งไปแล้ว” เขาตอบออกมาหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ทำงานของนาง พร้อมมองมาที่อันฉีด้วยท่าทียียวน อันฉีมองเขาด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมา เขาทำแบบนี้ได้อย่างไรเป็นถึงท่านอ๋องไม่รักษาคำพูดเลย นางกำหมัดแน่นก่อนพุ่งเข้าไปหาเขาทันที