บทที่ 1.3

“เจ้าคิดจะทำอะไร ปล่อยข้านะ!”

หญิงสาวพยายามสะบัดมือใหญ่ออกแต่เขากลับยิ่งกุมแน่น ไม่เท่านั้นเขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งกักนางเอาไว้และก้มลงมาหา

ถานชิงหรูเอนใบหน้าหลบไปด้านหลังหลับตาแน่น น้ำตาของหญิงสาวหลั่งรินออกมาเงียบๆ ด้วยความหวาดหวั่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาจนแทบสิ้นสติ ขณะที่คิดว่าเขาอาจลงมือสังหารนาง นางกลับรับรู้เพียงลมหายใจที่เป่ารดใบหน้าและลำคอ

ลืมตาขึ้นช้าๆ นางจึงพบว่าเขาเพียงสูดจมูกฟุดฟิดไปทั่วใบหน้าและลำคอของตน มือใหญ่จับเส้นผมของนางยกขึ้นสูดดมสายตาเหม่อลอยจ้องมองไปยังชุดเจ้าสาวสีแดง ไล่เรื่อยสายตาลงไปยังสาบเสื้อที่เปิดอ้า

รอยแผลเป็นทางยาวถึงสามแผลคล้ายรอยเล็บแต่มีสมุนไพรบางอย่างประคบ ทำให้นางดวงตาเบิกกว้าง ความเจ็บปวดแสบร้อนวูบวาบนั้นแท้ที่จริงสาเหตุมาจากแผลเหล่านี้

ถานชิงหรูขยับตัวด้วยความอึดอัด เพียงแค่คิดที่จะดิ้นรนร่างกายของนางก็จะถูกพันธนาการแน่นขึ้น ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะนั่งนิ่งให้นานที่สุด

นางเดาไม่ผิด...เขารามือไปจริงๆ กระทั่งลุกขึ้นและหมุนตัวเดินกลับไปยังกองไฟที่ลุกโชน

หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวเพราะความตื่นตระหนก ร่างทั้งร่างสั่นระริกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น

เป็นเขา...เงาวูบวาบนั่นที่สังหารผู้คนในขบวนเจ้าสาว?!

เจ้าสาว งานแต่งงาน...

ถานชิงหรูกัดริมฝีปากกลั้นสะอื้น ป่านนี้ทุกคนจะล่วงรู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง บิดาจะรู้แล้วหรือยัง มารดาและน้องชายจะห่วงกังวลมากน้อยเพียงใด อีกทั้งตระกูลเจ้าจะคิดเช่นไรกับเรื่องที่อยู่ๆ เจ้าสาวก็มาหายตัวไปเช่นนี้

ร้องไห้ไปก็มองไปรอบๆ ผนังหิน ถัดจากกองไฟที่บุรุษประหลาดผู้นั้นนั่งอยู่ มีช่องขนาดใหญ่ซึ่งมีกระแสลมพัดผ่าน ดูแล้วน่าจะเป็นทางเข้าและเป็นทางหนีทางเดียว เพราะปล่องเล็กๆ ซึ่งอยู่สูงขึ้นไปบนผนังนั้นมีขนาดเล็กเกินกว่าที่คนจะสามารถลอดผ่านเข้ามา

ถานชิงหรูก้มลงมองแผลที่มีกลิ่นสมุนไพร ความเจ็บปวดสมควรมากกว่านี้หากมองจากบาดแผล แต่คงเพราะสมุนไพรที่ประคบอยู่ ทำให้นางเพียงรู้สึกเจ็บชา

นางยังคงสวมชุดเจ้าสาว เพียงแต่มงกุฎหงส์ร่วงหล่นหาย ปิ่นปักผมคู่หลงเหลือเพียงหนึ่งซึ่งยึดเส้นผมยาวสลวยก็เอียงราวจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ รองเท้าปักหลงเหลือติดเท้าเพียงข้างเดียว สายคาดเอวหลุดลุ่ย เอี๊ยมตัวใน...ไม่อยู่แล้ว

มองไปยังแสงสว่างลิบหรี่ห่างออกไป ริ้วเมฆซึ่งถูกแสงสุดท้ายของวันสาดส่อง ทำให้นางตระหนักว่าถ้ำแห่งนี้อยู่สูงขึ้นมาเหนือพื้นดิน อาจเป็นเขาสูงที่ไหนสักแห่ง...

ความหวังที่จะหลบหนีของหญิงสาวมอดดับ หัวใจอันสิ้นหวังหดหู่ทำให้ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าว น้ำตาแห่งความสูญสิ้นหนทางหลั่งรินออกมาเงียบๆ

เสียงหายใจแผ่วเบาข้างหูทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง “กรี๊ด!”

ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาอยู่ข้างๆ นางตั้งแต่เมื่อไร ถานชิงหรูหอบหายใจกลั้วเสียงสะอื้น ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งสติร่างทั้งร่างก็ถูกอุ้มขึ้นตัวลอย

หญิงสาวทั้งดิ้นรนขัดขืนทั้งลงมือหยิกข่วน ถึงอย่างนั้นชายตรงหน้าก็ยังไม่มีทีท่าสะทกสะท้าน เขาเดินดุ่มๆ กลับเข้าไปด้านใน กระทั่งไม่ได้เลี้ยวเข้าไปในช่องที่มีกองไฟ

หญิงสาวเพิ่งตระหนักว่าที่นี่เป็นถ้ำเหนือภูเขาสูง และภายในถ้ำลึกนี้ยังมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่ เขาพานางก้าวอาดๆ ไปด้านในสุด

และที่นั่น...โครงกระดูกของสัตว์หลายชนิดกระจายกันอยู่เป็นจุดๆ ที่สำคัญไปกว่านั้นภายใต้เศษซากศพเน่าเปื่อยที่ยังคงมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง

โซ่เหล็กขนาดใหญ่ซึ่งยังคงล่ามอยู่กับกระดูกบางส่วน ทำให้ถานชิงหรูขนลุกซู่และเริ่มดิ้นรนทุบตีพร้อมกรีดร้อง บุรุษประหลาดผู้นั้นยังคงเดินตรงไปยังโซ่เหล็ก กระทั่งวางนางลง พร้อมพันธนาการคนที่ดิ้นรนขัดขืนอย่างไม่เป็นผล

ถานชิงหรูหวาดหวั่นจนลนลาน เสียงโซ่ลากแกรกกรากดังขึ้นขณะที่นางดิ้นรนขัดขืน เท้าน้อยๆ ทั้งเตะทั้งถีบ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับให้ความรู้สึกราวกับการนำไข่ไปกระทบหิน เขาไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่กลับสามารถล่ามโซ่ที่ข้อเท้าของนางได้อย่างง่ายดาย กระทั่งเดินจากไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นยังคงดังก้องไปทั่วถ้ำน้ำพุ ความตื่นตระหนกหวาดกลัว เปลี่ยนเป็นโดดเดี่ยวสิ้นหวัง