บทที่ 3 คำสัญญาของลูกผู้ชายที่ชื่อ...ชนที - 2

“มาดิ พ่อชัชฝากของขวัญมาให้น้องแก้มด้วย แล้วก็มีของมาฝากปู่ชลกับอาแตด้วย” ชยางกูรบอกก่อนที่จะส่งยิ้มให้แม่เลี้ยงกรรณณาราที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับพ่อ ตอนเด็กเขาเรียกย่าตามที่พ่อสอนแต่พอโตมาหน่อยคนยังไม่อยากเป็นย่าก็บังคับให้เรียกอาซะอย่างนั้น

“แล้วก็...นี่ครับ” ชยางกูรพูดก่อนที่จะยื่นการ์ดสีชมพูไปให้น้องชายคนเล็กของคุณปู่อย่างพ่อเลี้ยงชนะชล แล้วก็แจกจ่ายให้สามแฝดและชนิกานต์

“การ์ดแต่งงาน เฮ้ย ใครจะแต่งกับใครเนี่ย พี่ใบชาก็แต่งแล้วนิ” ชลวีถามเมื่อเห็นการ์ดแต่งงาน เขารับมันมาแล้วเปิดอ่านทันที “นายเขตนี่เจ๋งว่ะ พยายามจนได้เป็นลูกเขยพี่ชัช”

“นั่นดิ เจ๋งว่ะ “ ชลลัมพีเสริมก่อนที่สองหนุ่มจะหันมาทางชนทีแล้วพูดขึ้นพร้อมกัน ”เจ๋งกว่าไอ้ทึ่มไม่รู้ใจตัวเองตั้งเยอะ”

“อะไรของพวกนาย ไร้สาระ” ชนทีพูดก่อนที่จะเดินออกจากบ้านไป สถานที่ที่เขาจะไปคือบ้านต้นไม้ สถานที่ที่สงบเงียบและร่มเย็นสำหรับเขา

เมื่อออกมาถึงบ้านต้นไม้ชายหนุ่มกลับไม่ขึ้นไป เขาเดินไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ต้นนั้นอย่างเหนื่อยๆ ไม่เข้าใจตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ แค่คิดว่ากรรัมภาต้องไปอยู่ในอีกซีกโลกใจก็รู้สึกหวิวๆชอบกล

ชนทีใช้เวลาอยู่ที่นั้นจนกระทั่งช่วงเย็นก็กลับไปอาบน้ำที่บ้านและไปรวมกับคนอื่นที่ไร่แสนรัก ชนาธิปน้องชายคนเล็กเพิ่งกลับมาถึงเมื่อบ่ายแก่ๆก็นำของขวัญมาให้น้องสาวคนเล็กก่อนคนอื่น ๆ ทันที ตามด้วยชนิกานต์และสุดที่รักเพื่อนของชนิกานต์ที่กำลังคบหาอยู่กับชลวี ชลวีและชลลัมพีมอบของขวัญเป็นอันดับต่อไป จากนั้นจึงเป็นชยางกูรและคณิตสรภรรยา จากนั้นจึงเป็นของพ่อเลี้ยงชนะชลและแม่เลี้ยงกรรณณาราและปิดท้ายด้วยพ่อและพี่ชายแท้ๆของเด็กสาว

“น้องแก้ม ไปกับพี่ทางโน้นหน่อยสิ” ชนทีเอ่ยบอกหลังจากเด็กสาวเป่าเทียนและตัดเค้กเสร็จ เด็กสาวมองคนบอกอย่างงุนงงก่อนที่จะเดินตามไป

“พี่อยากขอร้อง ให้ไปเรียนต่อกับพี่ชายเธอ เพื่อเธอเองนะแก้ม เธอจะได้มีเวลาอยู่กับครอบครัวโน้นบ้าง” ชนทีเอ่ยบอก

“ไม่ไป “ กรรัมภาบอกเสียงหนักแน่นก่อนที่จะหันหน้าไปคนละทางกับชายหนุ่ม

“ถ้าแลกกันล่ะ ถ้าเธอไปเรียนต่อเธอต้องการอะไรพี่จะทำให้ทุกอย่าง” ชนทีบอก

เด็กสาวหันกลับมามองก่อนที่จะนิ่งคิดแล้วเอ่ยออกไป “ถ้าพี่ชุณห์สัญญาว่าจะแต่งงานกับแก้ม แก้มก็จะไปเรียนต่อกับพี่ก้องพี่กันต์”

คำพูดของกรรัมภาทำให้ชนทีนิ่งไป ในสมองกำลังตัดสินใจก่อนที่จะพ้นลมหายใจออกมาแล้วเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าสาวน้อย

มือหนาทั้งสองข้างยื่นไปประคองใบหน้าหวานของเด็กสาววัย18ปีไว้ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนใบหน้าลงมามอบจุมพิตลงที่ริมฝีปากบาง รสจูบแสนหวานทำให้เจ้าของริมฝีปากบางถึงกับมึนงงก่อนที่ผู้มอบจุมพิตให้จะค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

จูบแรกของเด็กสาววัยแรกแย้มช่างหอมหวานแต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรทำนาน ๆ

“จูบนี้คือคำสัญญา ไปเรียนต่อกับพี่เธอซะ ถ้าเธอเรียนจบหมอกลับมาเมื่อไหร พี่จะยอมแต่งงานกับเธอ” เขาเอ่ยบอกก่อนที่จะมองเด็กสาวเต็มๆตา นี่คือสิ่งที่เขาเลือกใช่มั้ย ทั้งที่เลือกแล้วแต่ทำไมข้างในมันต่อต้านนะ

“ถ้าพี่ชุณห์สัญญาแล้วน้องแก้มก็จะโอเค” เด็กสาวเอ่ยบอกหลังจากรวบรวมสติกลับมา “พี่ชุณห์ พี่ชุณห์สัญญาแล้วนะ”

“อือ” เสียงนั้นตอบกลับในลำคอสายตาเสมองไปทางอื่น

“งั้น น้องแก้มขอความมั่นใจอีกครั้งนะ” เด็กสาวบอกก่อนที่จะทำปากจู๋

“ยัยแก่แดด” ชนทีบ่นให้กับท่าทีแก่แดดแก่ลมของกรรัมภาแล้วหันหน้าหนี กรรัมภายิ้มออกมาก่อนที่จะหมองลง เธอคงไม่ได้เจอชนทีอีกนาน นานมากทีเดียว

“พี่ชุณห์ค่ะ ก่อนที่เราจะจากกันน้องแก้มขออะไรสักอย่างสิ”

“ขออะไร”

“จะว่าน้องแก้มแก่แดดก็ได้ แต่น้องแก้มอยากให้พี่ชุณห์จูบน้องแก้มอีกสักครั้ง ให้จูบนี้เป็นตัวแทนพี่ชุณห์เดินทางไปกับน้องแก้มได้มั้ย”

ชนทีหันมามองและก็เห็นสายตาวิงวอนของเด็กสาวก่อนที่จะพ้นลมหายใจออกมา จะเรียกเด็กคนนี้เป็นพวกได้คืบจะเอาศอกหรือเป็นพวกไม่รู้จักพอดีนะ

แม้จะอยากบ่นใส่แต่ชนทีก็ไม่ทำ เขาหันตัวกลับมามองใบหน้าของเด็กสาวก่อนที่มือทั้งสองจะค่อยๆยื่นไปประคองใบหน้าเนียนไว้ ใบหน้าของเขาค่อยๆเลือนเข้าใกล้ ใกล้เข้าเรื่อยๆก่อนที่จะเห็นเด็กสาวนั้นหลับตาลง จังหวะต่อมาริมฝีปากของเขาก็สัมผัสลงบนกลีบปากอ่อนนุ่มทุกอย่างหยุดนิ่งลงแค่นั้นไม่ไปต่อและไม่ผละจาก