บทที่ 2 หลายปีผ่านไป - 3

วันต่อมา

กรรัมภามองร่างของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่กับพ่อเลี้ยงชนะชลและแม่เลี้ยงกรรณณาราอย่างสงสัยก่อนที่จะเดินเข้าไปหาพ่อบุญธรรมที่เรียกเธอเข้ามา

“นี่ล่ะคุณหมอ น้องแก้มที่คุณตามหา”

“หมายความว่ายังไง ผมมาตามหากรองแก้ว ผู้หญิงในรูปนี้ต่างหากล่ะพ่อเลี้ยง”

“กรองแก้วเขาจากไป12ปีแล้วล่ะคุณหมอ ผมไม่มีกรองแก้วมาให้คุณ มีแต่น้องแก้มลูกบุญธรรมของผมคนนี้เท่านั้น น้องแก้มเป็นลูกสาวของกรองแก้ว” พ่อเลี้ยงชนะชลบอกด้วยเสียงเรียบแล้วหันมาที่เด็กสาว “น้องแก้ม ไหว้คุณหมอซิลูก เขาบอกว่าเขาเป็นสามีของแม่แก้วน่ะ”

เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน กรรัมภาแทบลืมหายใจกับคำแนะนำของพ่อบุญธรรม สามีของแม่ สามีของแม่อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนี้เขาก็คงจะเป็น....พ่อของเธอซินะ พ่อที่เธอไม่เคยรู้จัก ไม่เคยคิดว่ามี

“น้องแก้ม หนูเป็นลูกของกรองแก้วจริง ๆเหรอ” นายแพทย์กานต์ถามออกมาก่อนที่จะพิจารณาใบหน้านั้น แทบไม่ต้องสงสัย หน้านั้นส่อเคล้าคล้ายคลึงกับเขาเหลือเกิน มีเพียงนัยน์ตาที่สวยเหมือนกรองแก้วภรรยาเขาเท่านั้น

ร่างของนายแพทย์กานต์โผเข้ากอดบุตรสาวไว้อย่างไร้ข้อกังขาก่อนที่จะเล่าเรื่องราวให้ฟังว่าสมัยก่อนเขากับกรองแก้วภรรยาแต่งงานและมีลูกชายด้วยกันสองคนเป็นฝาแฝด แต่แล้วหลังจากลูกชายอายุได้3ขวบเขากับภรรยาก็ทะเลาะกันอย่างหนัก เพราะเขาพลาดพลั้งนอกกายเธอ กรองแก้วออกจากบ้านมาโดยไม่ลา เขาตามหาเท่าไหรก็ไม่เจอจนกระทั่งครึ่งปีก่อนเพื่อนสนิทของภรรยามาบอกว่าให้ลองมาที่นี่เพราะหลายปีก่อนเพื่อนคนนั้นมาส่งกรองแก้วที่นี่แต่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก ไม่คิดเลยว่ากรองแก้วจะอุ้มท้องลูกสาวคนเล็กออกมาจากบ้านด้วย

เมื่อได้พบพ่อที่แท้จริงแล้วกรรัมภาก็ได้พบพี่ชายสองคนที่เป็นฝาแฝดกันในเวลาต่อมา

“นี่พี่ก้อง ส่วนนั่นพี่กันต์” คนเป็นพ่อแนะนำให้ลูกสาวคนเล็กได้รู้ เด็กสาวแจกรอยยิ้มให้พี่ชายทั้งสองจนสองหนุ่มหลงรักน้องสาวคนเล็กได้ไม่ยาก

“แยกออกมั้ยเนี่ยน้องแก้ม” กิตตินัยถามน้องสาวออกมาเพราะบ่อยครั้งที่มีคนจำเขากับพี่ชายผิด

“นั่นสิน้องแก้ม แยกออกมั้ยลูก พ่อชลแยกไม่ออกเลย” พ่อเลี้ยงชนะชลที่อยู่ในวงสนทนาด้วยถามลูกบุญธรรมเมื่อเขามองสองแฝดแล้วแทบไม่เห็นความแตกต่าง

“แยกออกค่ะพ่อชล พี่ก้องมีแผลเล็กๆที่หัวคิ้ว ส่วนพี่กันต์มีปานที่ต้นคอ” เด็กสาวช่างจ้อบอกก่อที่จะยักคิ้วให้พ่อเลี้ยงชนะชล “น้องแก้มน่ะชินกับการแยกแยะคู่แฝดค่ะ”

“เก่งจังน้องแก้ม น้องสาวพี่เก่งที่สุดเลย” กันตนัยชม ยิ่งเอ็นดูน้องสาวเข้าไปใหญ่

“ทำไมถึงแยกออกบอกพี่หน่อยซิ” กิตตินัยถามเพราะอยากรู้

“บ้านนี้น่ะมีแฝดสามนะคะ พี่แฝดน่ะชอบไปไหนมาไหนด้วยกันน้องแก้มก็เลยต้องยืนสังเกตว่าคนไหนเป็นแบบไหนจะได้ไม่ลืม เพราะเคยสังเกตพี่แฝด พอเจอฝาแฝดที่ไหนอย่างแรกที่น้องแก้มทำก็คือสังเกตตั้งแต่หัวจรดเท้าว่ามีตรงไหนเหมือนไม่เหนือนกัน ถ้าไม่มีตำหนิก็ต้องสังเกตนิสัยค่ะ” กรรัมภาบอกก่อนที่จะเบิกตากว้าง

“โอ๊ะ วันนี้น้องแก้มยังไม่ได้ไปปลุกพี่ชุณห์เลยอ่า น้องแก้มไปปลุกพี่ชุณห์ก่อนนะคะ”

“เสียใจด้วยจ๊ะน้องแก้ม พี่ชุณห์ของน้องแก้มนะตื่นตั้งแต่ไก่โห่แล้วพากันไปขี่ม้ากับอีกสองแฝดแต่เช้าแล้ว ป่านนี้คงหัวเราะอย่างผู้ชนะอยู่มั้ง” ยังไม่ทันที่กรรัมภาจะได้ก้าวออกไปแม่เลี้ยงกรรณณาราก็เอ่ยขัดขึ้นก่อนพร้อมทั้งยิ้มขำๆ

“อะไรกันน่ะ พี่ชุณห์น่ะใจร้ายกับน้องแก้มอีกแล้ว ไม่หนุกเลยอ่า” เด็กสาวบอกแล้วก็เดินมากอดพี่ชายคนใหม่ทั้งสอง “เชอะ น้องแก้มมีพี่ชายแล้ว พี่แฝดน่ะเตรียมตกกระป๋องกันเลย”

“หึหึหึ เอ๊ะ น้องแก้ม สร้อยสวยจังลูก ใครซื้อให้เนี่ย” แม่เลี้ยงยังสาวถามเมื่อเห็นสร้องคอของลูกบุญธรรม เดาได้ว่าคงเป็นของขวัญวันเกิดที่ใครสักคนซื้อให้ แต่จะเป็นใครนะที่ช่างซื้อของถูกใจเด็กสาวให้ชนาดนี้

“น้องแก้มขูดรีดพี่ชุณห์มาค่ะ” เด็กสาวบอกก่อนที่ใบหน้านั้นจะยิ้มออกมาจนนายแพทย์กานต์นึกสงสัย คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมมองรอยยิ้มนั้นออกว่าไม่ใช่ยิ้มธรรมดา พี่ชุณห์ที่ว่าคงจะสำคัญและมีความหมายกับลูกสาวเขามากแน่ ๆ

“หึหึ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าลูกชายเรามีรสนิยมดี ฮะฮะฮา” พ่อเลี้ยงชนะชลเอ่ยออกมาและหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ชนทีเป็นลูกคนเดียวที่เขาเดาใจไม่ค่อยจะถูก เพราะอีกฝ่ายทั้งนิ่งและสงบเงียบไม่คิดเลยว่าเจ้านิ่งของเขาจะซื้อของขวัญแสนถูกใจกรรัมภาได้ขนาดนี้ไม่เสียแรงที่เขาหมายมั่นปั่นมีจับคู่ให้คู่นี้ได้ลงเอยกัน แต่ดูสายตาสามพ่อลูกแล้วพ่อเลี้ยงวัยชราชักหวั่นใจคงไม่ใช่จะทำให้แผนการจับคู่เขาพังหรอกนะ