บทที่ 2 หลายปีผ่านไป - 2

“ยัยผมเปีย ปล่อยนะพี่จะหายใจไม่ออกแล้ว” นายทหารเรือหนุ่มบอกน้องสาวต่างสายเลือดที่ช่างไม่ปกปิดความรู้สึกที่มีต่อเขาเอาซะเลย

ชลวี ชลลัมพี และชนิกานต์มองยิ้มๆ พวกเขารู้มาตลอดว่าเด็กสาวรู้สึกกับชนทีเกินกว่าพี่ชายตั้งแต่แตกเนื้อสาวแล้วก็แสดงออกมาตลอดว่าไม่อยากจะเป็นแค่น้องสาวของชนที พวกเขาไม่ได้ห้ามเพราะคิดว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกที่ผิดบาป มีแต่ชนทีที่คอยหลีกเลี่ยงเด็กสาว เพราะเขาคิดว่าไม่ควรจะเข้าใกล้กันนักทั้งฐานะพี่น้องและอายุที่ห่างกันถึง10ปีมันทำให้เขาถอยห่างเด็กสาวออกไปเรื่อยๆในขณะที่เด็กสาวก็วิ่งตามอยู่เรื่อยๆเช่นกัน พวกเขาก็อยากจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วใครจะชนะ

หลายนาทีต่อจากนั้น

“ขยับเข้ามาจัง ไม่มานั่งบนตักให้มันสิ้นเรื่องซะเลยล่ะ” เสียงประชดประชันของชนทีดังขึ้นหลังจากทุกคนมาที่รถและขึ้นมานั่งบนรถกระบะของไร่เรียบร้อยแล้ว

ชลลัมพีชิงที่นั่งฝั่งคนขับไปจากกรรัมภาอย่างจงใจทำให้เด็กสาวต้องมานั่งด้านหลัง แต่เมื่อชนทีบอกว่าจะนั่งหลังกระบะเด็กสาวก็กระโดดขึ้นตามทันที ทั้งที่มีที่ตั้งกว้างแต่สาวน้อยกรรัมภาก็ขยับมาเบียดชิดจนแทบจะสิงร่างชนทีได้อยู่แล้ว

“นั่งได้เหรอ แล้วก็ไม่บอก” สาวน้อยบอกก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งบนตักพี่ชายต่างสายเลือดทันที ความจริงเธอก็รู้นะว่าชนทีประชด แต่เรื่องอะไรจะสนใจ

“น้องแก้ม” เสียงนั้นทั้งเหนื่อยใจและดุดันอยู่ในทีแต่นางสาวกรรัมภาก็ยังไม่ยอมลุกออกจากตัก

“พี่ชุณห์น่ะ อย่าทำเสียงดุแบบนี้ซิ น้องแก้มไม่ได้ดื้อซะหน่อย” กรรัมภาบอกเสียงใสๆมองหน้าพี่ชายต่างสายเลือดอย่างรักใคร่

“เราน่ะ ไม่ใช่เด็กแล้วนะแก้ม มานั่งบนตักพี่แบบนี้คนอื่นได้เข้าใจผิดกันพอดีหนุ่มๆที่ไหนจะมาขอไปเป็นเมีย” ชนทีพูดด้วยเสียงเหนื่อยใจ

เด็กสาวยิ้มก่อนที่จะบอก “ก็ช่างหนุ่มๆสิ น้องแก้มไม่ได้อยากไปเป็นเมียใครซะหน่อย น้องแก้มน่ะอยากจะเป็นภรรยาคนแถวนี้ต่างหาก”

“เฮ้อ! คนแถวนี้ไม่เอาเธอหรอก ยัยผมเปีย” ชนทีบอก เขารู้คนแถวนี้ของกรรัมภาคือใคร ก็เธอแสดงออกตลอดนี่น่ะ

“ชิ ตอนนี้อนุญาตให้พูด แต่คอยดูเถอะน้องแก้มโตกว่านี้นะคนแถวนี้ต้องเปลี่ยนความคิด” เด็กสาวบอกก่อนที่จะแบมือออกไปตรงหน้าชนที

“อะไร”

“ของขวัญวันเกิดน้องแก้มไง”

“ยัยผมเปีย นี่ยังไม่ถึงวันเกิดเธอเลยนะ”

“ก็น้องแก้มอยากได้แล้วนิ”

“เสียใจ พี่ไม่ได้หาของขวัญมาให้”

“อย่าสตอเบอร์รี่ค่ะ เอามาเลย”

“ไว้วันเกิดค่อยเอา”

“ไม่เอาอะ อยากได้ก่อน นะนะนะ นะคะ”

“เฮ้อ! เรานี่นะน้องแก้ม” ชนทีถอนหายใจก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ที่พายมา “หลับตาก่อน”

สาวน้อยกรรัมภาทำตามอย่างว่าง่ายก่อนที่จะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่วางลงบนคอขาวผ่อง รู้สึกได้ว่าชนทีกำลังทำอะไรกับคอของเธอ

“ลืมตาได้แล้ว” เสียงนั้นบอกทำให้กรรัมภาลืมตาขึ้นแล้วก้มลงที่ต้นคอซึ่งบัดนี้มีสร้อยทองคำขาวเส้นหนึ่งห้อยอยู่ จี้ที่ห้อยกับสร้อยเป็นรูปปลาโลมาสีเงิน

“ชอบมั้ย” คนให้ถามเสียงเรียบ ๆราวกับถามไปอย่างนั้นไม่ได้อยากรู้คำตอบเลยสักนิด

“ชอบมากค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ชุณห์” เด็กสาวบอกก่อนที่ใบหน้าหวานนั้นจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เธอยิ้มทั้งปากและตาอย่างมีความสุข เธอชื่นชอบปลาโลมา ในห้องของเธอมักจะสะสมอะไรที่เกี่ยวกับปลาโลมาไว้เยอะแยะไปหมด แต่ของทุกชิ้นไม่ถูกใจเธอเท่าของชิ้นนี้ เพราะเป็นโลมาที่เธอชอบและเพราะเป็นของขวัญจากชนที ที่เธอหลงรัก ปักใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ได้ของที่ชอบแล้วก็ลุกจากตักได้แล้ว เมื่อยนะ รู้มั้ยว่าตัวเองหนักแค่ไหน” ชนทีบอกก่อนที่คนยิ้มเมื่อครู่จะทำหน้ามุ่ย

“อีพี่ชุณห์ ผู้ชายน่ะไม่ควรพูดว่าผู้หญิงหนักนะ แล้วน้องแก้มก็ตัวแค่เนี่ย หนักอะไรกันนะ ชิ” เธอว่าแล้วลุกออกจากตักมานั่งอยู่ข้างๆ หัวน้อย ๆวางลงบนไหล่กว้างก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองบนฟ้า “ดาวสวยเนาะ”

“อือ” ชนทีตอบสั้นๆแล้วจ้องมองขึ้นไปบนฟ้า วันนี้ดาวสวยจริง ๆ ต่างคนต่างเงียบมองท้องฟ้าก่อนที่สาวน้อยจะเคลิ้มหลับไป

“ยัยผมเปียเอ๊ย เรานี่หลับง่ายจริง ๆ” ชนทีว่าเบาๆก่อนที่จะนั่งมองขึ้นไปบนฟ้าต่อโดยไม่รู้ว่าเสียงนั้นกรรัมภาได้ยินชัดเจนก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไป