บทที่ 1 แรกพบ - 3

‘ยัยคนนี้9ขวบหรือ19วะ ฉลาดจริง ๆ ไปเอากุญแจมาจากไหนเนี่ย’ ชนทีได้แต่คิดก่อนที่จะได้ยินเสียงไขประตูจากด้านนอก

“ยัยเด็กไร้มารยะ” เสียงตำหนิหยุดลงทันทีเมื่อร่างของคนไขประตูเข้ามาปรากฏตัวในห้อง ไม่ใช่เด็กหญิงกรรัมภาคนเดียวแต่มีร่างของแม่เลี้ยงกรรณณาราเดินนำเข้ามาด้วย

“นิสัยไม่ดีเลยพี่ชุณห์ ว่าน้องทำไมแม่เนี่ยคนไข” คนเป็นแม่ตำหนิทั้งที่ในใจขำหน้าหงายเงิบของคนเป็นลูกที่ปกติจะนิ่งสงบ

“แม่แตมีอะไรรึเปล่าครับ” ชนทีถามเปลี่ยนเรื่องในขณะที่สายตานั้นจ้องมองเด็กหญิงด้านหลังด้วยตาดุๆ

“พอดีแม่กับพ่อจะออกไปข้างนอกน่ะ พี่โชพี่ชีพกับสองแฝดจะไปด้วย พี่ชุณห์จะไปด้วยมั้ย” คนเป็นแม่ถามแล้วก็ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า

“งั้นดูน้องแก้มด้วย น้องมีไข้เลยไม่ไป” คนเป็นแม่บอกแล้วก็ส่งเด็กหญิงกรรัมภาให้ชนทีแล้วก็เดินออกไป “ดูน้องดี ๆ นะลูก ค่ำๆแม่ก็กลับแล้ว”

“เฮ้ย แม่แต แม่” คนถูกปล่อยให้ดูแลน้องคนใหม่ตะโกนเรียกแต่คนเป็นแม่นั้นหายลับจากห้องไปแล้ว ดวงตามองหายัยตัวแสบแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง “ยัยตัวแสบ ลงมาจากเตียงเลยนะ”

“ไม่ลง” หนูน้อยบอกแล้วก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของพี่ชาย “ฮะฮะฮ่า เตียงพี่ชุณห์นุ้มนุ่ม น้องแก้มชอบจัง”

“ตัวแสบ ออกจากเตียงเดี๋ยวนี้นะ”

“จ้างให้ก็ไม่ออก”

“ยัยผมเปีย”

“น้องแก้มปล่อยผมแล้วเห็นมั้ย ไม่เปียแล้ว”

“ยัยตัวแสบ”

“ยัยตัวแสบแปลว่าไรเหรอ น้องแก้มไม่เข้าใจ”

“อย่าแกล้งโง่”

“ใครว่าน้องแก้มแกล้งโง่ น้องแก้มโง่จริง ๆ เทอมนี้ตกทั้งวิทย์ทั้งภาษาไทย”

“ฮะ เราเนี่ยนนะสอบตก ก็เห็นฉลาดกวนนักนิ”

“ก็มันไม่ใช่วิชาเรียนนิ กวนไม่มีใครสอนก็กวนเป็น”

“ไม่น่าเชื่อ”

“ไม่เชื่อก็ตามใจ น้องแก้มขอนอนก่อนนะ ง่วงมั๊กมาก”

“ก็ไปนอนห้องตัวเองดิ”

“ขี้เกียจ”

“แก้ม น้องแก้ม เฮ้อ เด็กอะไรหลับง่ายหลับดายชะมัด” ชนทีส่ายหน้าเมื่อน้องคนใหม่นั้นหลับไปแล้ว

‘หลับก็ดีจะได้ไม่กวน’ ชนทีคิดก่อนที่จะกลับไปนั่งบนเตียงแล้วต่อจิ๊กซอที่เขาทำค้างไว้ต่อ เขาชอบต่อจิ๊กซอมันทำให้เขามีสมาธิและช่วยให้เขาได้ฝึกสายตา

ในขณะที่เขาสนใจจิ๊กซอต้นขาเล็กๆก็ฟาดมาตกฟุบลงบนกระดาษจิ๊กซอจนสิ่งที่ต่อ ๆ กันไว้แตกแยกกันไป

‘ยัยตัวแสบ’ ชนทีคิดในใจก่อนที่จะหันมอง ใบหน้าของแม่ตัวแสบยังคงหลับปุ๋ย ‘นอนดิ้นรึไงนะ’

ชนทีส่ายหน้าก่อนที่จะขยับตัวเองกับจิ๊กซอไปให้ห่างจากวิถีของการนอนดิ้นของเด็กน้อย ดวงตาคอยเหล่มองน้องเล็กที่เพิ่งเจอวันแรกเป็นระยะ

หนูน้อยกลิ้งไปมา แขนและขาพาดไปทางนั้นทีทางนี้ที ก่อนที่ร่างน้อยจะกลิ่งไปที่ปลายเตียง ใบหน้าและศีรษะนั้นห้อยลงจากเตียงแล้ว กลิ้งอีกครั้งคงได้ตกเตียง เมื่อเห็นหนูน้อยทำท่าจะขยับอีกชนทีรีบพุ่งไปจะดึงร่างนั้นไว้จนตัวเองเป็นฝ่ายตกลงไปกองอยู่บนพื้น

ตุ๊บ

“โอ๊ย” ได้แต่ร้องออกมาเบาๆเพราะกลัวยัยตัวแสบตื่นมากวนก่อนที่จะลุกขึ้นกลับไปนั่งที่เดิมแล้วขยับร่างหนูน้อยให้นอนอยู่กลางฟูกก่อนที่จะหันมาสนใจจิ๊กซอต่อ

ตุ๊บ

เสียงบางอย่างตกกระทบพื้นทำให้ชนทีต้องหันไปมองแล้วก็เห็นว่าบนฟูกไม่มีร่างน้อยอยู่แล้ว ชนทีรีบลุกไปดูแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขำ

เด็กหญิงกรรัมภาผู้กลิ้งตกเตียงไม่รู้สึกตัวเลย ยังคงนอนหลับสบาย ชนทีเดินไปอุ้มร่างนั้นขึ้นมานอนบนเตียงอีกครั้งก่อนที่จะคิดอะไรสนุกๆได้ เด็กหนุ่มเดินไปที่ลิ้นชักหยิบปากกาเคมีสีต่าง ๆออกมา

จำได้ว่าตอนเด็กๆเขาเคยเอาสีน้ำไปแต้มสีเพิ่มให้เจ้าถุงทองแมวของผู้เป็นพ่อแล้วหลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้แกล้งใครอีกแต่วันนี้เขาจะเอาคืนยัยตัวแสบที่ทำให้เขาประสาทจะกินด้วยปากกาเคมีดูสักที

ชนทียิ้มแล้วก็ลงมือวาดหนวดแมวลงบนหน้าหนูน้อย แล้วก็วาดนั่นวาดนี่อย่างสนุกแล้วก็ใช้กล้องถ่ายรูปถ่ายรูปเก็บไว้

หลายชั่วโมงต่อมา

หนูน้อยตื่นมาในช่วงเย็นเมื่อได้ยินเสียงรถของพ่อแม่บุญธรรมก่อนที่จะวิ่งไปรับทันที

“น้องแก้ม ทำไมหน้าตาเป็นแบบนี้ลูก” แม่เลี้ยงกรรณณาราถามเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนปากกาเคมีของลูกบุญธรรม หนูน้อยสงสัยแล้วมองหากระจกดู

“พ่อชลขาพี่ชุณห์แกล้งน้องแก้มแน่ ๆ เลย” เด็กหญิงชนิกานต์บอก

“ไหนหลักฐานค่ะน้องชมพู มีหลักฐานเหรอ” ชนทีที่เดินตามมาเอ่ยบอก แน่นอนว่าเขาทำลายหลักฐานไปเรียบร้อยแล้ว

เด็กหญิงกรรัมภามองพี่ชายด้วยใบหน้าบูด ’คอยดูสิ น้องแก้มจะเอาคืน’

ชนทียิ้มแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ ไม่มีหลักฐานพ่อกับแม่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ เมื่อเช้าเขาแพ้แต่บ่ายนี้เขาชนะ “ฮะฮะฮ่า”