บทที่ 1 แรกพบ - 2

“จะเรียก ยัยผมเปียแก้มป่อง มีไรป่ะ” เมื่อเด็กไม่ชอบเขาก็จะเรียก กวนมากวนไปไม่โกง

“พี่สุดหล่อ” เสียงหวานเรียกดุๆจนเขาต้องครางตอบในลำคอ

“หือ”

“อย่าเรียกน้องแก้มว่ายัยผมเปียแก้มป่องนะ น้องแก้มไม่ชอบ” เด็กหญิงบอกด้วยท่าทีโมโห

“อ๋อ นี่ชื่อน้องแก้มเหรอ” ชนทีว่าพลางพยักหน้า คนนี้เองน้องแก้มแปลกใจไม่น้อยเลย ที่อยู่ดี ๆ ก็เจอน้องคนใหม่แบบนี้คิดว่าจะต้องหาอีกนาน แต่เจอก็ดีแล้ว

“อือ น้องแก้มชื่อน้องแก้มแล้วน้องแก้มก็จะฟ้องพี่ๆของน้องแก้มถ้าพี่สุดหล่อเรียกน้องแก้มว่ายัยผมเปียแก้มป่องอีก” เด็กหญิงบอกแล้วขู่ฟ่อว่าจะฟ้องพี่โดยไม่รู้เลยว่าชนทีนั้นกลั้นขำกับคำพูดยาวๆของเธออยู่

เขายิ้มแล้วถามออกไป “เหนื่อยบ้างมั้ยเนี่ย พูดซะยืดยาวขนาดนั้น”

“ไม่เหนื่อย น้องแก้มชอบพูด พ่อชลกับแม่แตบอกว่าน้องแก้มช่างพูดน้องแก้มฉลาด” เธอไม่ได้โม้นะพ่อแม่บุญธรรมว่างั้นจริง ๆ

“ยัยเด็กช่างจ้อ” ชนทีว่าให้แล้วก็โดนหนูน้อยโกรธอีก

“พี่สุดหล่อว่าน้องแก้มอีกแล้ว น้องแก้มจะไปฟ้องพี่ชมพู” เด็กหญิงว่าพลางจะเดินออกไปตามหาพี่ๆ

ชนทีมองตามแล้วเอ่ยอย่างนึกสนุก “จะไปฟ้องน่ะรู้แล้วเหรอว่าจะฟ้องใคร”

“ยัง” ตอบง่ายๆรู้สึกอายๆแล้วก็ถูกสบประมาทเข้าให้

“โธ่ นึกว่าจะแน่”

“ก็บอกสิ พี่ชื่ออะไร” เด็กหญิงกรรัมภานึกฉุนถามออกไปทันที

“ชุณห์” คำตอบง่ายๆสั้นๆแต่ชนทีคิดว่าคงจะทำให้เด็กหญิงเงิบไปได้ที่มามีเรื่องกับพี่ชายของพี่ๆ

แต่มันกลับผิดคาดเด็กหญิงตอบกลับมาด้วยสีหน้าใสซื่อดื้อบริสุทธิ์ซะไม่มี “หือ ชื่อแปลกอ่ะ คนอะไรชื่อปักชุน”

“ชุณห์ ชุณห์เฉยๆ” คนที่ถูกหาว่าชื่อปักชุนพูดอย่างฉุนๆ

“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะพี่ชุนเฉยๆ” กวนด้วยสีหน้าบ่องแบ้วแต่มันทำให้ชนทีฉุนกึก

“ยัยผมเปีย”

“ขาพี่ปักชุนสุดหล่อ” เด็กหญิงตอบเสียงหวานด้วยสีหน้าซื่อ ๆ แต่เขาคิดว่าแบบนี้มันดื้อตาใสชัดๆ

“เด็กแสบ” ว่าเข้าให้แล้วก็โดนกวนเข้าอีก

“ตรงไหน แสบตรงไหนเดี๋ยวน้องแก้มไปหายามาทาให้”

“นางฟ้า” ทำอะไรไม่ได้ชนทีเลยต้องประชด อยากจะด่ายัยปีศาจแต่ยัยคนนี้ยังเด็กเกินไป

“ขอบคุณที่ชมค่ะ” พูดราวกับไม่รู้ว่าประชด

“ประชดต่างหากเล่า” ชนทีตะคอกเสียงเข้ม อะไรของยัยคนนี้เนี่ย

“อ้าวเหรอ หนูไม่รู้นี่” เด็กหญิงกรรัมภาบอกอย่างซื่อ ๆ แต่มีระดับความกวนสูงติดเพดาน

“ยัยผมเปีย” ว่าเข้าให้อีกทีอย่างเริ่มมีน้ำโห

แต่เด็กหญิงก็ยังคงกวนต่อไป “เรียกใครอะ ตรงนี้มีแค่คนชื่อแก้มไม่มียัยผมเปีย”

“โอ๊ย ประสาทจะกิน” ชนทีว่าพลางยกมือขวาขึ้นกุมขมับ บอกใครว่ายัยนี่ลูกแท้ๆพ่อกับแม่เขาคนๆนั้นยังเชื่อ ไม่ต้องบอกก็รู้ยัยนี่ถูกสิ่งแวดล้อมที่เรียกว่า แสบ กวน ร้าย เข้าควบคุมจิตใจแล้ว พ่อแม่และน้อง ๆเขาทำให้ยัยคนนี้เป็นนางปีศาจน้อย

“งั้นต้องรีบกินยาระงับประสาทค่ะ” เด็กหญิงตอบ ทำให้ชนทีชักไม่แน่ใจว่าพ่อแม่เขาสอนหรือยัยเด็กนี่มีความกวนประสาทมาตั้งแต่เกิดแล้ว

เงียบ...ชนทีผู้เยือกเย็นถึงกับต้องเงียบ กรรมอันใดของเขาทำให้เขาต้องมาปวดหัวกับการคุยกับยัยเด็กผมเปียเนี่ย น้องเล็กที่พ่อแม่และน้อง ๆว่าน่ารักอย่างนั้นฉลาดอย่างนี้เขาขอค้าน ยัยผมเปียนี่มันยัยนางมารน้อยชัดๆ

“เงียบทำไมอะ หรือว่าไม่สบาย มาๆเดี๋ยวน้องแก้มพาไปหาหมอ” เด็กสาวถามด้วยเสียงใสๆ

“ไม่ต้อง แม่แตให้มาพาไปกินขนม” ชนทีบอกเหมือนกับตัดบท บอกว่าแม่เรียกคงจะรีบไปประจบ ความประสาทจะรับประทานจะได้หายไปจากหัวเขาสะที

“เหรอ ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก น้องแก้มไปกินขนมก่อนล่ะกันนะพี่ชุณห์สุดหล่อ รีบๆตามมานะ” ว่าแล้วหนูน้อยก็เดินมุ่งหน้าไปที่บ้าน สนุกจริง ๆการแกล้งพี่ชายคนใหม่ แต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายให้พี่ชายคนใหม่ได้เจ็บใจเล่น

“นี่ นี่...” ยัยผมเปียนี่รู้ตั้งแต่บอกชื่อแล้วว่าเขาคือใครแต่แกล้งกวนประสาทเขาใช่มั้ยเนี่ย “ยัยเด็กแสบ ฮึย”

จะว่าโกรธก็โกรธ จะว่าแค้นก็แค้น อยากเอาคืนก็อยากแต่คิดดูแล้วชนทีเป็นผู้รักความสงบจึงไม่ขอเข้าไปวุ่นวายกับเด็กอย่างน้องแก้มอีก มีที่ไหนแสบได้กวนดีพูดน้ำไหลไฟดับ ถ้ารู้ว่ามาบ้านแล้วต้องเจอกับความประสาทจะรับประทานแบบนี้ชนทีจะไม่มา

หลังจากได้เจอฤทธิ์น้องสาวคนใหม่เข้าไปเต็มๆชนทีก็หลีกเลี่ยงที่จะวุ่นวายกับเด็กช่างจ้อด้วยการหนีขึ้นห้องมานั่งต่อจิ๊กซอเล่น

ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !

“พี่ปักชุนขาาาา” ความสงบที่ชนทีชอบมันอาจจะหายากเสียแล้วเมื่อหนีขึ้นมาอยู่บนห้องได้ไม่นานยัยตัวแสบก็มาเคาะประตู

“ไม่เปิดจะไขเข้าไปนะ” เสียงด้านนอกยังคงดังในขณะที่คนด้านในนั้นอยากกุมขมับ