บทที่ 1 แรกพบ - 1

การเข้ามาอยู่ในบ้านของพ่อเลี้ยงชนะชลและแม่เลี้ยงกรรณณาราทำให้เด็กหญิงกรรัมภาได้พบเจอและรู้จักกับผู้คนมากมาย แต่มีอยู่สามคนที่เด็กสาวยังไม่เคยพบเจอเลยสักครั้งนั้นก็คือลูกชายแฝดสามของพ่อแม่บุญธรรมนั่นเอง

ตั้งแต่จำความได้เด็กหญิงกรรัมภาก็ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาสามแสบแห่งไร่แสนรักเลยสักครั้ง ต่างจากเด็กหญิงชนิกานต์และเด็กชายชนาธิปที่เธอได้พบเจอและพูดคุยด้วยตั้งแต่เล็กๆ

“น้องชมพู แชมป์ น้องแก้มอยู่ไหนกันลูก เด็กๆอยู่ไหน” เสียงเรียกของแม่เลี้ยงแห่งไร่แสนรักดังขึ้นแต่เด็กหญิงชนิกานต์และเด็กชายชนาธิปไม่ขานตอบแถมยังไม่ให้เด็กหญิงกรรัมภาขานตอบด้วยก่อนที่ทั้งสามจะเข้าไปหลบอยู่ในมุมหนึ่งที่แม่เลี้ยงกรรณณารามองไม่เห็น

“ไปซ่อนพี่แฝดกันดีกว่าแชมป์ น้องแก้มอยู่นี่นะอย่าไปไหนเดี๋ยวพี่มา” ชนิกานต์บอกก่อนที่จะผละออกไป ชนาธิปเองก็ไปอีกทางทิ้งให้เด็กหญิงผู้อ่อนวัยนั่งรออย่างงุนงง

ทางด้านแม่เลี้ยงกรรณณารานั้นมองเห็นแฝดเล็กตัวดีวิ่งไปซ่อนหลังไวๆถึงกับส่ายหน้ายิ้มๆ “พี่แฝดคงต้องไปตามจับน้อง ๆแล้วล่ะ”

“งั้นเราจะไปจับเจ้าแชมป์” ชลวีหรือชีพแฝดผู้พี่เอ่ยบอกแฝดกลางและแฝดเล็กก่อนที่จะยิ้มออกมา

“งั้นเราไปจ๊ะเอ๋น้องชมพูเอง” ชลลัมพีหรือโชแฝดน้องเล็กเอ่ยบอกทำให้หนุ่มน้อยอีกคนยิ้มร่าออกมา

“งั้นเราขึ้นไปรอบนบ้านกับแม่แตพ่อชล” ชนทีหรือชุณห์แฝดกลางผู้ปกติเฉยๆออกจะเย็นชานิดๆเอ่ยบอก

“ใครบอกหึพี่ชุณห์ พี่ชุณห์ต้องไปตามน้องแก้ม” แม่เลี้ยงกรรณณาราเอ่ยบอกยิ้มๆ “ไม่ต้องเถียง แม่แตส่งรูปน้องแก้มไปเล่าให้ฟังกันแล้วนะคะ พี่ชุณห์เคยเห็นน้องแล้วจับไม่ผิดตัวแน่ น้องคงโดนน้องชมพูกับเจ้าแชมป์ปล่อยไว้ที่ไหนสักแห่ง ไปพาน้องมากินขนมรอสองแฝด เข้าใจ๊”

นางพญาผู้เป็นใหญ่ในบ้านสั่งการก่อนที่จะเดินเข้าบ้านอย่างสง่างามทิ้งภาระอันใหญ่หลวงไว้ให้ลูกชายอย่างไม่หันกลับมาสนใจ

“ฮะฮะฮ่า เข้าใจ๊” แฝดผู้พี่และแฝดผู้น้องหัวเราะแล้วก็แยกย้ายไปทิ้งให้แฝดกลางยกมือเกาหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไง แม้ว่ามารดาจะเคยส่งข่าวบอกว่ารับเด็กหญิงคนหนึ่งเป็นลูกบุญธรรมแต่เขาไม่ได้สนใจดูรูปถ่ายน้องคนใหม่สักนิดเดียวแล้วจะรู้มั้ยเนี่ยว่าคนไหนคือน้องแก้มที่ว่า

ชนทีมองซ้ายทีขวาทีอย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าจะไปทางไหนดี นี่ถ้ารู้ว่าเขาต้องมาตามหาน้องคนใหม่ที่ไม่เคยเห็นหน้าเขาจะไม่กลับบ้านช่วงนี้แน่ เด็กหนุ่มอายุ19ปีถอนหายใจก่อนที่จะลองออกเดิน หวังในใจว่าเผื่อจะเจอคนที่ตามหาอยู่

ปกติชนทีและแฝดพี่แฝดน้องไม่ค่อยจะได้กลับบ้านมากนักเพราะต่างก็มุ่งมั่นที่จะทำเพื่อความฝันที่แต่ละคนใฝ่ฝัน ชนทีอยากจะเป็นนายทหารเรือปัจจุบันเขากำลังศึกษาที่โรงเรียนนายเรือซึ่งอยู่ห่างไกลจากบ้านมากโข ส่วนแฝดผู้พี่นั้นเรียนโรงเรียนนายเรืออากาศเพราะใฝ่ฝันจะเป็นทหารอากาศ แฝดผู้น้องของเขานั้นเรียนที่โรงเรียนนายร้อย จปร. อนาคตนายทหารสังกัดทหารราบแต่แว่วๆมาว่าชลลัมพีเปลี่ยนใจอยากที่จะเป็นทหารพรานมากกว่าทหารราบ ชนทีคิดว่าชลลัมพีนั้นโลเลไม่มั่นคงเอาซะเลยแต่น้องชอบอะไรเขาก็ไม่ขัด

ชนทีเดินมาหยุดที่จุดหนึ่งที่ค่อนข้างลับตา เขารู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังจ้องมองเขาอยู่จนต้องหันไปมองและก็ได้เห็น...เด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักกำลังนั่งมองมาที่เขาตาแป๋ว ผมยาวเฟื่อยถูกแบ่งครึ่งถักเป็นเปียสวย เด็กน้อยผมเปียนั้นมีแก้มที่ป่องพองน่ารักน่าหยิก ช่างน่าเอ็นดู

ลูกเต้าเล่าใครกันล่ะเนี่ย?

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ยัยผมเปียแก้มป่อง” เขาเดินมาใกล้แล้วก็ถามเสียงเป็นมิตร หนูน้อยทำท่าตื่นตระหนกเล็กน้อยแล้วเอ่ยบอก

“พี่ให้รอตรงนี้” ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแล้วมองหน้าเด็กหนุ่ม “พี่สุดหล่อเป็นใครเหรอ”

“เป็น...ไม่บอกดีกว่า ว่าแต่เราน่ะเป็นใคร แล้วพี่ให้รอน่ะ พี่เราเป็นใคร” ลูกชายเจ้าของไร่สอบถามปรับเสียงที่ค่อนข้างดังลงให้น่ากลัวน้อยลง

“พี่ไม่บอก...หนูก็ไม่บอกหรอก” เมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีเป็นมิตรหนูน้อยก็ย้อนเข้าให้

“แบบนี้ก็มีด้วย” ชนทีว่า เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาได้เจอกับเด็กฉลาดๆจอมกวนซะแล้ว

“แบบไหน” นั่นไงไม่ทันไรก็เริ่มกวนเขาอีกแล้ว

“ก็ไอ้แบบนี้แหละยัยผมเปีย” ว่าอย่างเริ่มฉุนนิดๆ

“อย่ามาเรียกยัยผมเปียนะ” เธอไม่ชอบ ไม่ชอบผมเปียเลยจริง ๆมันทำให้แก้มพองๆดูใหญ่ขึ้นเยอะเลย