บทที่ 3 จูบในวันวาน

ดูเหมือนว่าคนที่หล่อนเฝ้ามองหาอยู่นั้นกำลังยืนพิงรถอยู่เบื้องหน้า เคนซึกิสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวกางเกงสแล็กเนื้อดีหากไม่รู้คงคิดว่าเขาคือประธานบริษัทฯ สักแห่งในกรุงโตเกียว

“ฉันจะขับรถไปเอง”

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ยินคำพูดของหล่อน มือหนาเปิดประตูห้องโดยสารพร้อมกับผายมือ

“ฉันจะขับรถไปเอง นายไม่ได้ยินหรือไง”

“คุณโทคิยะสั่งให้ผมไปส่งคุณโมเอะครับ”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น อีกแล้ว...เพราะคำสั่งหากไม่ใช่เพราะหน้าที่เขาคงไม่อยากมาข้องเกี่ยวกับหล่อนใช่ไหม

คำตอบคือใช่สายตาสีสนิมนั้นมันมีแต่ความว่างเปล่าไร้ความรู้สึกจนสร้างความรู้สึกเจ็บแปลบให้แก่ คนมองเสมอ

โมเอะเดินกระแทกขึ้นไปนั่งบนเบาะโดยสารอย่างไม่มีทางเลือกโดยไม่ทันได้มองเห็นรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่ม

หญิงสาวที่เพิ่งจบการศึกษามาหมาดๆ อดประหม่าไม่ได้กับการสมัครงานครั้งแรกในชีวิต มือบางเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ในขณะที่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

“ไม่ต้องกังวลหรอกครับแค่เป็นตัวของตนเองก็พอแล้ว”

มันน่าประหลาดที่ประโยคแสนธรรมดาจาก เคนซึกิสามารถทำให้หัวใจที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์

“ผมจะรออยู่ที่นี่นะครับ”

หญิงสาวไม่ตอบแต่เปิดประตูก้าวลงจากรถยนต์หรูด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแตกต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ นั่นคงเพราะหล่อนได้กำลังใจดีกระมั้ง

หล่อนทำตามคำแนะนำของเขาซึ่งมันได้ผลเป็นอย่างดีเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลดูให้ความสนใจหล่อนไม่น้อยนั่นคงเพราะคุณสมบัติหล่อนตรงตามกับตำแหน่งที่เปิดรับสมัคร เจ้าหน้าที่การตลาดหากสามารถพูดภาษาไทยได้จะพิจารณาเป็นพิเศษซึ่งหล่อนได้รับ สิทธิ์นั้น

ร่างอรชรก้าวเดินออกจากตัวอาคารก่อนจะสอดส่องมองหาเคนซึกิ

“ไปไหนของเขานะ”

รถหรูจอดอยู่เบื้องหน้าแต่ทว่าเขากลับหายไป แต่แล้วสายตากลับมองเห็นเขากำลังยืนพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นพนักงานบริษัทฯ แห่งนี้ด้วยความสนิทสนม

มือบางกำแน่นอย่างลืมตัวตนดวงตากลมโตไหวระริก ภายในหัวอกมันเต็มไปด้วยความอึดอัดเมื่อไหร่หล่อนจะเลิกรู้สึกอะไรกับเขา ในเมื่อวันเวลาที่ผ่านเลยมาเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าเขาไม่เคยชายตามองแม้แต่น้อยหากไม่ใช่เพราะหล่อนเป็นเจ้านาย

“เคนซึกิ !! ฉันรีบถ้านายคุยธุระเสร็จแล้วก็รีบมาทำหน้าที่ของตนเองด้วย”

แทบอยากจะกัดลิ้นของตนเองยิ่งนัก ท้ายที่สุดหล่อนก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาประชดประชัน แล้วน้ำเสียงนั่นอีก เด็กประถมยังคงล่วงรู้ว่าเจ้าของประโยคกำลังรู้สึกเช่นใด

เจ้าของชื่อเหลียวหันมามองหล่อนเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับผู้หญิงหน้าขาวคนนั้นต่อ

เมื่อพูดจบหญิงสาวกระชากประตูรถให้เปิดออกก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งด้วยอากัปกิริยาฟึดฟัด

นี่...เขายังไม่มาอีกหรือ จากที่นั่งกอดอกเชิดหน้าอยู่กลับกลายเป็นร้อนรนเมื่อชายหนุ่มไม่ได้ให้ความสนใจหล่อนทั้งที่ตนประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด

หัวใจสาวเต็มไปด้วยความปวดร้าว ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา มือบางรีบปาดมันทิ้งทันที ปากอิ่มเม้มแน่นสนิท ความหึงหวงมันกำลังแล่นพล่านอยู่ภายในอก แน่นอนว่ามันปลุกอุปนิสัยเบื้องลึกให้ฉายชัดออกมาอย่างลืมตัวตน

มือบางกดกระจกไฟฟ้าให้เคลื่อนลงก่อนจะชะโงกตัวออกไปแล้วตวาดเสียงดังลั่น

“นี่...เคนซึกิ นายจะมาได้หรือยังฉันรีบฉันมีธุระ นายฟังไม่รู้เรื่องหรือไง จะคุย จะยิ้มให้กันอีกนานไหม”

เจ้าของชื่อหันกลับมามองหล่อนด้วบใบหน้าราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกใดก่อนจะหันกลับไปพูดกับผู้หญิงที่หน้าซีดเผือดตรงหน้าอีกสองสามคำแล้วเดินตรงกลับมาที่รถ

สายตาคมกริบสีสนิมของเขามันเต็มไปด้วยแววตำหนิแม้เขาจะไม่อยู่ในฐานะที่จะคิดเช่นนั้นได้ก็ตาม มือบางแทบอยากจะยกขึ้นตบปากของตนเองสักร้อยครั้งเมื่อไหรหล่อนจะเลิกนิสัยแบบนี้

ไม่น่าแปลกใจที่เคนซึกิจะไม่เคยให้ความสนใจหล่อน...ทั้งเด็ก ทั้งเอาแต่ใจ

ประตูรถฝั่งพลขับถูกเปิดออกมันทำให้หล่อนต้องรีบนั่งเชิดหน้าราวกับนางพญาไร้ความรู้สึกใด

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งหลังพวงมาลัยเขาไม่ปรายตามองหล่อนแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาควรจะถามหล่อนไม่ใช่หรือว่าการสัมภาษณ์งานเป็นอย่างไรบ้าง

ฟันคมกริบขบเม้มลงบนกลีบปากอิ่มจนเลือดแทบไหลซึม กาลเวลาที่หล่อนวิ่งหนีเขาเพื่อไปพักใจมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นแม้แต่น้อย หล่อนยังคงเป็นเด็กยังคงอ่อนแอเสมอ

“นายจะไม่ถามฉันหน่อยหรือว่าสัมภาษณ์งานเป็นไงบ้าง”

เสียงถอนหายใจของเขามันยิ่งทำให้หล่อนเจ็บปวดแต่มันยังคงไม่เทียบเท่ากับการตั้งคำถามที่เสมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก

“ครับ...สัมภาษณ์งานเป็นอย่างไรบ้างครับ”

มือบางกำแน่น “เมื่อไหร่นายจะเลิกทำตามคำสั่ง”

ดวงตากลมโตไหวระริกไปด้วยหยาดน้ำตาที่มันเอ่อล้นอย่างสุดจะหักห้าม ความน้อยใจมันทำให้หล่อนกล้าที่จะประชดประชันอย่างไม่ควร

“ถ้าฉันสั่งให้นายจูบฉันเหมือนครั้งนั้น นายก็จะทำใช่ไหม”

คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยหันหน้ากลับมามองด้วยสายตามืดดำไร้ความรู้สึก จนคนถูกมองเจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ หล่อนมันช่างน่าสมเพชนักไม่ว่าจะเมื่อสี่ปีก่อนหรือยามนี้

“คุณโมเอะจะรีบไปธุระที่ไหนหรือครับ”

หญิงสาวเม้มปากสั่นระริกในขณะที่เขาหันหน้ากลับไปเรียบร้อย ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดเพื่อเรียกสติ

มือบางกดโทรศัพท์มือถือก่อนจะกรอกเสียงไปตามปลายสายเพื่อหวังได้เห็นอากัปกิริยาที่เปลี่ยนไปของพลขับบ้าง

“พี่สึบาสะคะคืนนี้เจอกันค่ะ โมเอะว่างไม่ได้ไปไหน”

ก่อนหน้านี้สึบาสะพยายามชวนหล่อนไปดินเนอร์แต่หล่อนปฏิเสธแต่เป็นเพราะยามนี้ต้องการประชดประชันพลขับ

มือบางกดปุ่มวางโทรศัพท์มือถือก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

“นายคงได้ยินแล้วนะธุระของฉัน”

“ครับคุณโมเอะ”

“พาฉันไปห้องเสื้อร้านประจำ”

หล่อนตั้งใจจะเปลี่ยนชุดที่สวมใส่จะเอาให้คนอย่างเคนซึกิตะลึงตาค้างเพราะความสวยจนเขาต้องเสียดายหล่อน

“ครับ”

สิ้นสุดการตอบรับ รถหรูก็ทะยานตัวขึ้นไปบนท้องถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่หญิงสาวต้องการ

เคนซึกิ ทาคาฮาชิ หรือ เคน หนุ่มวัย 34 เขาเป็นคนสนิทของ โทคิยะ อากาซาวะ ทุกคำสั่งของคนในตระกูลถือเป็นคำขาดที่เขาไม่เคยปฏิเสธ

เขาเคยคิดว่ารักภรรยาของเจ้านายแต่ทว่ามันเป็นความรักแบบพี่น้องที่รู้สึกห่วงใยในตัวเด็กสาว ชีวิตของเขาที่มีนั้นอุทิศมอบให้กับตระกูลอากาซาวะ และเขาคงจะดำเนินมันไปโดยเรื่อยหากไม่ได้มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาปั่นป่วนในชีวิต

โมเอะ อากาซาวะ หล่อนเป็นเด็กสาวสุดแสนจะวุ่นวาย เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง สมกับการเป็นลูกคุณหนูที่สร้างความน่าปวดหัวให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างเขา

เขาทราบดีว่าเด็กสาวรู้สึกกับเขาเช่นไร แต่เขารำคาญเด็กเอาแต่ใจนิสัยเสียอย่างหล่อนเป็นอย่างมากหากไม่ใช่เพราะเป็นนายจ้างเขาคงไม่ก้มหน้าทำตามคำสั่งทุกครา

จวบจนกระทั่งเด็กสาวเอาแต่ใจสั่งให้เขาจูบและแน่นอนว่าเขาสามาถปฏิเสธมันได้แต่กลับยอมทำตามแต่โดยดี

สัมผัสจากปากอวบอิ่มสีแดงสดไม่ต่างจาก ผลเชอรี่มันหวานละมุนชนิดที่เขาไม่อาจละริมฝีปากกระด้างได้จนเกือบที่จะกระทำมากกว่านั้นหากไม่มีสิ่งรบกวน

และเด็กบ้าอย่างหล่อนเลือกที่จะหลบหน้าเขา ตีตัวออกห่าง ไม่สิ...จะเรียกว่าเลิกตอแยก็ว่าได้ มันทำให้ภายในอกแกร่งเกิดความรู้สึกโหวงเหวงอย่างไม่ควร จวบจนกระทั่งเด็กเกเรอย่างหล่อนเลือกที่จะไปเรียนต่อที่ประเทศไทย เขารู้ตัวดีว่าระหว่างหล่อนกับเขามันแตกต่างราวฟ้ากับเหว

มือหนากำแน่นเป็นหมัดเมื่อหวนคิดเรื่องเก่าที่มันยังคงสดใหม่เสมอเมื่อหวนนึก หล่อนจะรู้บ้างไหมว่าสี่ปีที่ผ่านมาเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อหล่อน

หนังสือพิมพ์ นิตยสาร ลงข่าวของ โมเอะ อากาซาวะ ไม่เว้นวันเพราะความสวยของเจ้าหล่อนที่ดึงดูดผู้ชายไม่ซ้ำหน้า แต่เขารู้ตัวดีว่ายังไม่มีสิทธิ์...

แต่ทว่าหลังจากนี้ไปเขาจะไม่หันหลังให้หล่อนอีกเพราะเขาจะไล่ตามหล่อนทุกฝีก้าว