บทที่ 4 ข่มความเดือดดาล

ครืด.....เสียงม่านดังขึ้นพร้อมกับร่างอรชรที่ก้าวเดินออกจากห้องลองชุด

คนที่นั่งอยู่บนโซฟาหน้าห้องลองชุดค่อยๆ ไล่สายตาขึ้นผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

เรียวขางามขาวเนียน ความยาวของกระโปรงมันสั่นเหนือเข่าแค่หนึ่งคืบเนื้อผ้ารัดรูปร่างของหล่อนจนเห็นสัดส่วนได้อย่างชัดเจน

ความอวบอูมกลางร่างสาวมันทิ่มแทงสายตาเขาอย่างชัดเจนจนเขาต้องรีบก้มหน้าลงกับพื้น

“นี่ชุดนี้เป็นไงบ้างนายว่าพี่สึบาสะจะชอบไหม”

หล่อนจงใจเลือกชุดเดรสรัดรูปเกาะอกสีเหลืองสดเพราะสีสันของมันจะยิ่งช่วยขับผิวพรรณให้นวลผ่องมากยิ่งกว่าเดิม

คนที่ถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งโดยที่เขาพยายามมองข้ามกลางร่างสาวไปแต่แล้วหน้าอกอวบอัดของหล่อนมันกลับล้นทะลักชุดเดรสเกาะอกชนิดที่แทบจะปริ้นออกมา

“นายว่าเซ็กซี่ไหม”

แม้เขาจะตีหน้าขรึมแต่หล่อนรู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาจากเรือนร่างของหล่อนได้ คำพูดของเพื่อนสนิทที่เป็นคนไทยยังคงดังก้องในหัว

‘ใหญ่ๆ แบบนี้ผัวรักผัวหลง’

หล่อนไม่เคยมั่นใจสรีระของตนเองแม้แต่น้อยเพราะเมื่อเริ่มเข้าสู่วัยสาวดูเหมือนว่าบราเซียร์ของหล่อนนั้นจะใหญ่กว่าของเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน

“คุณควรใส่ชุดอื่นนะครับผมว่ามันไม่ค่อยเหมาะสม”

คนฟังเลิ่กคิ้วขึ้นพยักหน้าเชิงรับรู้ก่อนจะกอดอกเดินตรงมาหาเขา

“ไม่นะ ฉันว่ามันสวยดีพี่สึบาสะน่าจะชอบ”

หน้าอกที่มันอวบอัดอยู่แล้วยิ่งล้นทะลักมากกว่าเดิม หล่อนกำลังจะทำให้เขาคลั่ง...

“ฉันเพิ่งรู้นะว่านายมีความคิดเห็นด้วย”

จู่ๆ คนที่นั่งก้มหน้าก็ลุกขึ้นยืนพรวดพราดจนร่างของเขากับหล่อนเสียดสีกันโดยบังเอิญ หญิงสาวเซถลาจะล้มแต่มือหนากลับคว้าเอวเล็กคอดกิ่วเอาไว้ ริมฝีปากอวบอิ่มอยู่ห่างจากริมฝีปากกระด้างเพียงแค่เส้นด้ายลอดผ่าน

ความรู้สึกยามที่เขาบดริมฝีปากลงมาอย่างดุดันมันหวนกลับมาทันที

เสมือนเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ร่างสาวเบ่งบานอย่างน่าละอายเพียงแค่อยู่ชิดใกล้ กลิ่นไอของบุรุษเพศมันกระตุ้นความต้องการบางอย่างจนปลายถันบวมเบ่ง

ชายหนุ่มปล่อยเอวคอดกิ่วของหล่อน ถอยห่างอย่างรักษาระยะพร้อมกับค้อมตัวอย่างสุภาพ

“ขอโทษครับคุณโมเอะ ผมจะไปรอที่รถนะครับ”

ชายหนุ่มที่กำลังจะก้าวเดินหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมา

“ส่วนเรื่องชุด ถ้าคุณโมเอะจะไม่กังวลสายตาคนมองก็ตามสะดวกครับ”

เขาพูดจบก็เดินตรงไปที่รถยนต์หรูทันทีปล่อยทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่อย่างนั้น

ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาก่อนที่มันจะไหลรินออกมา มือบางรีบปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว สิ่งที่หล่อนต้องการคือสายตาหวงแหน หรือความรู้สึกอะไรก็ตามแต่ที่เขาจะมีต่อตนเอง นอกจากความเฉยเมย

แต่ท้ายที่สุดก็ต้องพบกับความผิดหวังเพราะเขาไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่น้อย

เจ้าหน้าที่ประจำร้านเดินค้อมเข้ามาหาหล่อนอย่างนอบน้อมเพราะหล่อนคือลูกค้าประจำของที่นี่

“คุณหนูโมเอะจะรับชุดนี้ไหมคะ หรือว่าจะลองเปลี่ยนเป็นชุดอื่น”

ศีรษะทุยสวยส่ายสะบัดไปมาเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้มที่แทบจะร่ำไห้ออกมา

“ไม่ค่ะ ใส่ชุดไหนก็คงเหมือนกัน เอาชุดนี้ล่ะค่ะ”

หล่อนยื่นบัตรเครดิตการ์ดส่งให้พนักงานตรงหน้าก่อนที่หญิงสาวจะรับมันไปเพื่อชำระค่าใช้จ่าย

ภาพสะท้อนในเงากระจกที่เห็นนั้นมันคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้สวยหวานอย่างที่เคนซึกิชื่นชอบ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นสนิทเมื่อความจริงมันทำเอาหล่อนเจ็บจนจุก

มือหนากระชับพวงมาลัยรถยนต์แน่นจนมันแทบแหลกคามือเพราะหญิงสาวที่ก้าวขึ้นมาบนรถนั้นยังคงสวมใส่ชุดเดรสรัดรูปสีเหลืองตัวเดิม

“คุณคงใส่ชุดแบบนี้ที่เมืองไทยจนชินใช่ไหมครับ”

มันเสมือนเป็นประโยคคำถามแต่มันมีความเยาะหยันในน้ำเสียงจนหล่อนรู้สึกหน้าชา

และครั้งนี้หล่อนเลือกที่จะไม่ตอบโต้แต่อย่างใดเพราะหัวใจสาวมันเต็มไปด้วยความร้าวราน...หรือหล่อนต้องยอมแพ้...ยอมรับความจริงเสียที ไม่ว่าอย่างไร เคนซึกิไม่มีทางมองผู้หญิงอย่างหล่อน

“ไปได้แล้วพี่สึบาสะรอฉันอยู่”

ดวงตากลมโตเลือกที่จะปิดลงเพราะไม่อยากให้ใครได้เห็นความอ่อนแอของตนเองโดยเฉพาะเขา รถยนต์คันหรูในวันนี้มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงกว่าปกติแต่หล่อนกลับไม่ได้ให้ความสนใจ

ชายหนุ่มจ้องมองร่างของหญิงสาวผ่านกระจกมองหลัง แววตามืดดำในยามนี้มันเต็มไปด้วยโทสะของความหวงแหนอย่างไม่บังควร

รถยนต์จอดสนิทอยู่หน้าโรงแรมห้าดาวทำให้หญิงสาวรีบที่จะก้าวลงจากรถเพราะไม่อาจทนกับความเมินเฉยของเขาได้อีก

“กลับไปได้เลยเดี๋ยวฉันให้พี่สึบาสะไปส่ง”

ต้นแขนบอบบางถูกคว้าเอาไว้โดยที่หล่อนตระหนกไม่น้อยแต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้มีท่าทีแปรเปลี่ยนไป ทั้งที่การสัมผัสเนื้อตัวหล่อนนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกระทำก็นั่นเพราะ....เขารังเกียจหล่อน

“เดี๋ยว...คุณควรจะใส่เสื้อคลุม”

หญิงสาวเลิ่กคิ้วสูงนี่มันเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มกล้าออกคำสั่งกับเจ้านายอย่างหล่อน หัวใจสาวมันอ่อนยวบไม่ต่างจากของเหลวทันที ‘เขาหวงหล่อนหรือ ?’

“คุณโมเอะควรจะแต่งกายให้เกียรติตระกูล อากาซาวะ กรุณาอย่าเอาพฤติกรรมที่เมืองไทยมาทำที่นี่”

ใบหน้างามแดงก่ำเพราะอับอายไม่น้อยที่ถูกเขาตำหนิ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นสนิทกันจนห้อเลือดหัวใจที่เคยอิ่มเอมมันกลับเต็มไปด้วยหยาดโลหิต

เคนซึกิไม่ได้คิดอะไรกับหล่อนเขาแค่เป็นห่วงชื่อเสียงของอากาซาวะ เขาช่างเป็นลูกน้องที่ดีน่า ตบรางวัลเป็นอย่างมาก

“ฉันไม่มีเสื้อคลุม”

หล่อนปัดมือของเขาออกก่อนจะเตรียมเปิดรถออกไปแต่ครั้งนี้เขากลับกระชากเรียวแขนของหล่อนพร้อมกับรั้งเข้าหา

“อุ๊ย.....”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ไม่ใช่แค่ริมฝีปากอวบอิ่มเท่านั้นที่สั่นระริกแต่มันเป็นก้อนเนื้อข้างซ้ายที่แทบจะกระดอนออกมานอกอก

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ชิดกับใบหน้าหล่อนชนิดที่สามารถหายใจร่วมกันได้ ภาพในวันนั้นเมื่อสี่ปีก่อนย้อนกลับมาอีกครั้ง

ดวงตากลมโตปิดลงเพียงหวังรอสัมผัสอุ่นร้อนจากคนตรงหน้าให้แนบนาบลงมาแต่เขากลับพูดจาแสนสุภาพชนิดที่หล่อนหน้าชาไม่ต่างจากโดนตบ

“ไปเรียนที่นั่นเขาไม่ได้สอนเรื่องรักนวลสงวนตัวหรือครับ”

หล่อนอ้าปากค้างนานนับนาทีกว่าที่จะหาเสียงของตนเองเจอ ในขณะที่เขาผละใบหน้าออกห่างเรียบร้อย

“นี่....พี่ เอ้ย นาย นี่นายกล้าว่าฉันอย่างนั้นหรือ”

หล่อนเผลอตัวเรียกเขาด้วยสรรพนามที่คุ้นเคยแต่ก็รีบเปลี่ยนมันทันทีที่ได้สติ

คนฟังระบายยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจก่อนที่จะฉาบทับความรู้สึกที่มีด้วยใบหน้าเรียบเฉย

มือหนาคว้าถุงกระดาษแบรนด์เดียวกับร้านเสื้อที่หญิงสาวซื้อชุดเดรสสีเหลืองสดส่งให้กับคนที่อยู่ด้านหลังรถ

“ใส่มันซ่ะเพราะผมว่าชุดของคุณโมเอะอาจทำให้พนักงานต้อนรับเข้าใจผิดไม่ได้คิดว่าคุณคือลูกค้า แต่...มาทำงานพิเศษ”

“นี่ !!!!! ”

คนถูกตำหนิอ้าปากค้าง ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความกรุ่นโกรธก่อนจะคว้าถุงกระดาษมาถือแล้วหยิบเสื้อคลุมสีดำออกมาสวมใส่พร้อมกับก้าวลงจากรถด้วยอาการฟึดฟัดไม่ต่างจากเด็กน้อยยามโดนขัดใจ

หล่อนปิดประตูเต็มแรงด้วยความเดือดดาลใบหน้างามยับยู่อย่างคนอารมณ์เสียไม่คาดคิดว่าเคนซึกิจะปากร้ายกล้าว่าหล่อนได้ถึงเพียงนี้

หากเป็นข้าวหอม เขาคงจะไม่มีทางพูดแบบนี้เป็นแน่ ก็นั่นล่ะ...หล่อนมันไม่ใช่นางเอกที่จะสวยหวานอ่อนแอ บีบน้ำตาไงล่ะ

“คุณโมเอะ”

หล่อนหันหลังกลับไปมองก่อนจะพบว่าคนที่หล่อนกำลังตำหนินั้นลดกระจกดำสนิทลงครึ่งบาน

“อะไร”

“ผมจะรอรับคุณกลับ”

“ไม่ฉันจะกลับกับพี่สึบาสะ”

หล่อนเห็นเขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นก่อนจะหันมามองหล่อน

“ห้าทุ่ม ผมจะรอคุณโมเอะที่ลานจอดรถ”

หล่อนกำลังจะอ้าปากบอกว่าไม่ต้องเพราะหล่อนต้องการจะกลับเองแต่พ่อคุณกลับเลื่อนกระจกขึ้นพร้อมกับขับรถจากไปอย่างรวดเร็ว