บทที่ 2 อึดอัดไปทั้งใจ

บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบงัน ภาพในวันวานแสนอัปยศมันระเบิดขึ้นในหัวอีกครั้ง หล่อนพยายามที่จะหยุดความคิดที่ไหลราวกับสายน้ำแต่กลับยิ่งพยายามมันยิ่งไม่เป็นผล

รสสัมผัสจากริมฝีปากกระด้างของเขามันยังคงติดตรึงไม่จางหายแม้จะผ่านล่วงเลยมานานหลายปี มันคงเป็นหล่อนเท่านั้นที่จดจำ มือบางเผลอยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตนเองอย่างเลื่อนลอยโดยไม่ทันได้เห็นสายตาสีสนิมที่มองผ่านกระจกมองหลัง

“ไปอยู่ที่โน้นสบายดีไหมครับ”

มันเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เคนซึกิตั้งคำถามกับหล่อนแต่น้ำเสียงของเขามันเหมือนจะเยาะหยันมากกว่าการใคร่รู้

“ฉันสบายดี”

หล่อนจงใจใช้สรรพนามที่ห่างเหิน แต่ก่อนหล่อนจะแทนตนเองด้วยชื่อเสมอพร้อมกับเรียกเขาว่าพี่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ต้องการ

อีกแล้ว...หัวใจของหล่อนมันเจ็บแปลบจนจุกไปหมด ทั้งที่มั่นใจว่าเข้มแข็งมากพอ แต่ทำไมกาลเวลาไม่ได้ช่วยเยียวยาความรักที่มีต่อเขาให้ลดน้อยลงเลย

“แล้วนายล่ะสบายดีไหม”

“ครับผมสบายดี”

มือหนาที่จับพวงมาลัยรถยนต์กระชับมันแน่นมากยิ่งขึ้นในขณะที่สายตาคมกริบสีสนิมนั้นลอบมองผู้หญิงที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังตลอดเวลาแทนที่จะเป็นหนทางเบื้องหน้า

“แปลกนะครับที่เมืองไทยเขาค่อนข้างเข้มงวดเรื่องกายแต่งกาย แต่คุณกลับไม่ได้ใส่ใจ”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงมันจะมีสักครั้งไหมที่เขาจะพูดจากับหล่อนโดยปราศจากคำตำหนิ

“นายน่าจะชินนะเพราะฉันเป็นคนไม่ถือสาอะไรทั้งนั้นไม่ว่าจะเรื่องการแต่งตัว หรือเรื่องอื่นๆ”

“ครับผมพอจะทราบ...ผมถึงได้สงสัยไงครับว่าการไปอยู่เมืองพุทธไม่ได้เปลี่ยนคุณโมเอะเลยหรือครับ”

หน้าสาวชาไม่ต่างจากโดนตบหากเป็นคนอื่นหล่อนคงด่าทอเกรี้ยวกราดตามนิสัยแต่กับเคนซึกิหล่อนกลับรู้สึกเสียใจที่ไม่เคยมีดีในสายตาของเขา

ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอให้ไหลกลับเข้าไปในอก

“ใช่...ฉันไม่เคยเปลี่ยน แต่มันก็มีบางเรื่องเท่านั้นที่ฉันเปลี่ยนไป”

รถลีมูซีนจอดเทียบหน้าคฤหาสน์พอดี หญิงสาวจึงฉวยจังหวะนั้นเปิดประตูออกโดยไม่รอให้เขาทำหน้าที่อย่างที่เคย

คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเต็มไปด้วยโทสะ สายตาคมกริบที่เคยว่างเปล่ามันวาวโรจน์ขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตระกูลอากาซาวะเป็นตระกูลดังที่ทุกคนทั่วทวีปเอเชียจับตามองแน่นอนว่ามีข่าวคราวของหญิงสาวตามหน้าหนังสือพิมพ์เต็มไปหมด

สายตาคมกริบจับจ้องร่างอรชรที่มีสัดส่วนยวนตามากกว่าเดิมจนลับสายตา

“เปลี่ยนไปงั้นหรือ....”

รอยยิ้มมุมปากผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาก่อนที่เขาจะขับรถหรูออกไปนอกคฤหาสน์ด้วยความรวดเร็ว

“ข้าวหอมระวังหน่อยสิครับ”

เมฆขลา ภัทรเกียรติ หรือ ข้าวหอม วัย 21 ตอนนี้กำลังอุ้มท้องบุตรชายให้กับโทคิยะ อากาซาวะ มันทำให้หญิงสาวต้องพักการเรียนในเทอมสุดท้าย

“ขอบคุณนะคะพี่เคน”

หากหญิงสาวไม่ได้เคนซึกิคงลื่นล้มอย่างแน่นอน มือหนาที่ประคองร่างมีน้ำมีนวลของข้าวหอมค่อยๆ คลายออก

“ไม่เป็นไรครับแต่ถ้าดื้อแบบนี้พี่จะฟ้องคุณ โทคิยะนะครับ”

“อย่านะคะ ข้าวหอมขอร้องเลยค่ะ”

โทคิยะ อากาซาวะ ห่วงหล่อนมากเขาสั่งห้ามทุกสิ่งอย่างจนหล่อนนึกว่าตนเองเป็นผู้ป่วยติดเตียงมากกว่าคนท้อง

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกแม่บ้านสิครับ หรือไม่ก็บอกพี่ได้เลยถ้าต้องการอะไร”

ความรู้สึกที่เขามีต่อผู้หญิงตรงหน้านั้นมันไม่เคยแปรเปลี่ยนไปเขายังคงรักและห่วงใยหล่อนไม่ต่างจากน้องสาว

“ได้ค่ะข้าวหอมจะไม่ดื้ออีก”

คนทั้งคู่พูดคุยกันอย่างสนิทสนมไม่เปลี่ยนโดยไม่ทันได้เห็นสายตาคู่หนึ่งที่มองมาด้วยความปวดร้าว

มือบางกุมหน้าอกข้างซ้ายของตนเองพร้อมกับพยายามไล่หยาดน้ำตาให้ไหลกลับเข้าไปในอก แม้จะทำใจมาบ้างแล้วสำหรับความจริงที่ต้องพบเจอแต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด

หล่อนยังคงเป็น โมเอะ อากาซาวะคนเดิม คนที่อ่อนแอ...เจ็บปวดเสมอและยังคงรักเขาอยู่เช่นเดิมไม่เสื่อมคลาย

“อ้าว...คุณโมเอะกลับมาแล้วหรือคะ”

เจ้าของชื่อที่ยืนหลบอยู่รีบปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็วก่อนจะปั้นสีหน้ายิ้มแย้ม

“ใช่ แล้วพี่โทคิล่ะตั้งแต่กลับมาฉันยังไม่เจอเลย”

ข้าวหอมเดินอุ้ยอ้ายพร้อมกับเคนซึกิที่ช่วยประคองตรงเข้ามาหาหล่อน

แม้จะพยายามบอกตนเองว่าไม่ให้รู้สึกอะไรแต่กลับทำไม่ได้เลย น้ำเสียงที่แสนจะห่วงใย สายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของเคนซึกิ หล่อนไม่เคยได้รับมันสักครั้ง ปากอิ่มเม้มแน่นสนิทความริษยาถาโถมเข้าสู่ร่างจนมันแทบมอดไหม้

เพราะหล่อนเป็นอย่างนี้ไงล่ะ เป็นคนริษยา เคนซึกิถึงได้เกลียดหล่อนไม่เคยมองหล่อนในแง่ดีสักครั้ง แม้ในยามนี้ก็ตาม

สายตาคมกริบที่ทอดมองข้าวหอมก่อนจะตวัดมองหล่อนมันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

“คุณโทคิใกล้จะกลับมาแล้วล่ะค่ะ คุณโมเอะสบายดีนะคะ”

“ฉันสบายดีว่าแต่เธอจะคลอดเมื่อไหร่ล่ะท้องโตมากเลยนะเนี่ย”

มือบางวางทาบลงบนหน้าท้องที่ยามนี้มันนูนเด่นชัดราวกับกำลังใกล้คลอดเต็มที

“อีกสองเดือนค่ะคุณโมเอะ”

จู่ๆ หล่อนก็เกิดอาการวิงเวียนตามประสาคนท้องเสียอย่างนั้นมันทำให้คนที่ประคองอยู่ต้องรีบโอบกระชับท่อนแขนมากขึ้น

“เป็นอะไรหรือเปล่าข้าวหอม ไหวไหม”

มือบางแตะที่ศีรษะของตนเองอาการวิงเวียนมันกำลังกำเริบ

“ข้าวหอมเหมือนจะหน้ามืดค่ะ”

“พี่พาเข้าไปพักในห้องนะ”

เสมือนหล่อนเป็นส่วนเกิน สายตาและคำพูดของเคนซึกิมันฉายชัดให้เห็นว่าหัวใจของเขามันยังคงเดิม เขายังคงรักข้าวหอมไม่เปลี่ยนแปลงแม้ในวันนี้หญิงสาวจะกำลังเป็นแม่คนแล้วก็ตาม

ดวงตากลมโตสั่นไหวระริกได้แต่มองตามคนทั้งคู่ที่ประคองกันเดินกลับเข้าไปในห้อง ถึงแม้จะรู้ดีว่า ข้าวหอมไม่มีทางนอกใจพี่ชายตนก็ตาม แต่ปัญหาคือเคนซึกิไม่มีวันมองเห็นหล่อนที่ยืนรออยู่ตรงนี้ต่างหาก

น้ำตาที่กักเก็บไว้มันทะลักไหลนองอาบแก้มนวลทั้งสองข้างไม่ว่าจะพยายามเช็ดมันสักเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่ามันยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

“โมเอะอยากทำงานค่ะพี่โทคิ”

โทคิยะที่กำลังตักอาหารใส่จานภรรยาชะงักมือพร้อมกับหันหน้ามามองน้องสาว

“เอาสิโมเอะ เลือกเอาเลยว่าอยากจะเข้าไปทำที่ไหนพี่จะได้จัดการให้”

อากาซาวะกรุ๊ปนั้นประกอบธุรกิจหลายอย่างฉะนั้น หญิงสาวสามารถเลือกได้อย่างอิสระว่าอยากทำงานประเภทไหน

“แต่โมเอะไม่อยากทำกับพี่โทคิ โมเอะอยากออกไปหางานด้วยตัวเองค่ะ”

แม้พี่ชายจะไม่ได้หันมามองหล่อนเพราะมัวแต่ดูแลภรรยาสาวอย่างข้าวหอมแต่หล่อนก็รู้ดีว่าพี่ชายตนนั้นตั้งใจฟังสิ่งที่หล่อนพูดมากแค่ไหน

ข้าวหอม หล่อนเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉานักที่ได้รับความรักจากผู้ชายใจหินอย่างโทคิยะ อากาซาวะ รวมถึงเคนซึกิ ทาคาฮาชิ

“แล้วโมเอะอยากจะไปทำงานที่ไหนล่ะ”

“โมเอะเห็นมีบริษัทส่งออกเขากำลังรับเจ้าหน้าที่การตลาดอยู่ค่ะ”

โทคิยะ ระบายยิ้มมุมปากก่อนจะตอบตกลงชนิดที่หล่อนอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ คิดว่าคนเป็นพี่ชายจะโต้แย้งเสียอีก แต่นับว่าดีแล้วที่โทคิยะไม่ขัด

“เอาสิ น่าสนใจมากเลยพี่เห็นด้วย”

หญิงสาวระบายยิ้มก่อนจะก้มมองอาหารในจานฟันคมกริบขบกัดลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม เมื่อสมองไม่รักดีมันกำลังถามหาคนที่ไม่สมควร

เคนซึกิ...ทำไมหล่อนไม่เห็นเขาในห้องอาหาร ดวงตากลมโตเผลอสอดส่องมองหาคนที่อยู่ในใจทั้งที่ไม่สมควร

“มีอะไรหรือโมเอะ”

“ปะ เปล่าค่ะพี่โทคิ”

หล่อนรีบก้มหน้าลงตักอาหารที่อยู่ในจาน เข้าปากแทนที่จะมองหาเขา...

“ขอบคุณนะคะคุณโทคิ แต่ข้าวหอมอิ่มแล้ว”

“กินอีกนิดสิครับลูกเราจะได้แข็งแรง”

ภาพเบื้องหน้าทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจนัก หล่อนยินดีที่พี่ชายและพี่สะใภ้ที่รักและคอยดูแลกันอย่างไม่ห่างไม่รู้ว่าตัวหล่อนเองนั้นจะมีวาสนาเช่นนี้ไหม