4

บรรยากาศยามซื่อในหมู่บ้านฮวาไห่เงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องบนกิ่งไม้ อวี้เหนียงตื่นมาต้มข้าวต้มหมูสับส่งกลิ่นหอมกรุ่นให้สามีและลูกสาวกินจนอิ่มท้อง หลังจากนั้นนางก็นำผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนที่ลูกสาวซื้อมาให้เมื่อวาน มาตัดเย็บเป็นชุดตัวใหม่ให้ฉู่เจียว ฝีเข็มของอวี้เหนียงประณีตยิ่งนัก เพียงไม่นานชุดกระโปรงพอดีตัวก็เสร็จสมบูรณ์

ฉู่เจียวสวมชุดใหม่เดินออกมาที่ลานหน้าบ้าน เนื้อผ้าฝ้ายนุ่มสบายไม่ระคายเคืองผิวเหมือนชุดหยาบกระด้างตัวเก่า เด็กหญิงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ร่างกายที่เคยผอมโซเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อยเพราะได้รับสารอาหารครบถ้วนตั้งแต่เมื่อวาน

ทางฝั่งเรือนหน้า เสียงโวยวายของเจียงซื่อดังลั่น ฉู่เฟิงยังคงนอนร้องโอดโอยอยู่บนเตียง ขาทั้งสองข้างชาหนึบจนลุกเดินไม่ได้ ย่าฉู่ปวดหัวกับเสียงร้องของหลานชายจนต้องหลบออกมายืนสูดอากาศนอกเรือน

จังหวะนั้นเอง ฉู่อิงลูกสาวบ้านรองเดินขยี้ตาออกมาจากห้อง เมื่อเห็นฉู่เจียวสวมชุดสวยงามสะอาดตากำลังยืนรับลมเย็นอยู่ เด็กหญิงจอมอิจฉาก็ตาลุกวาวด้วยความริษยา ปกติแล้วชุดใหม่ในบ้านจะต้องตกเป็นของนางก่อนเสมอ นังเด็กบ้านสามมีสิทธิ์อันใดมาสวมชุดสวยเช่นนี้

ฉู่อิงกัดริมฝีปากแน่น แผนการชั่วร้ายผุดขึ้นในหัว นางรู้ว่าย่าฉู่มีปิ่นเงินสุดหวงอยู่เล่มหนึ่ง มักจะเก็บซ่อนไว้ใต้หมอนเสมอ หากนางแอบนำปิ่นนั้นไปซุกไว้ในห้องของบ้านสาม แล้วไปบอกย่าฉู่ นังเด็กฉู่เจียวจะต้องถูกทุบตีจนตายแน่นอน

คิดได้ดังนั้น เด็กหญิงจากบ้านรองก็แอบย่องเข้าไปในห้องนอนของย่าฉู่ตอนที่ไม่มีผู้ใดอยู่ ล้วงมือเข้าไปใต้หมอน หยิบปิ่นเงินสลักลายดอกเหมยออกมาซุกไว้ในอกเสื้อ แล้วรีบวิ่งลัดเลาะไปทางหลังบ้าน อาศัยจังหวะที่อวี้เหนียงออกไปตากผ้าและฉู่จิ่งออกไปทำนา แอบมุดเข้าไปในห้องนอนของบ้านสาม นำปิ่นเงินไปยัดไว้ใต้ที่นอนของฉู่เจียวอย่างรวดเร็ว

ทว่าการกระทำของฉู่อิงตกอยู่ในความรับรู้ของฉู่เจียวทั้งหมด ระบบเสี่ยวไป๋ได้ส่งสัญญาณเตือนตั้งแต่ตอนที่ฉู่อิงชะเง้อมองอยู่หน้าห้องแล้ว

[แจ้งเตือน ระบบตรวจพบความเคลื่อนไหวผิดปกติบริเวณห้องนอนของโฮสต์]

"มีผู้ใดเข้าไปข้างในหรือเสี่ยวไป๋" ฉู่เจียวถามในใจ

[ฉู่อิงนำปิ่นเงินของย่าฉู่มาซ่อนไว้ใต้ฟูกนอน หวังใส่ร้ายโฮสต์ให้ถูกลงโทษครับ]

"เด็กคนนี้ร้ายกาจนัก อายุเพียงเก้าหนาวกลับคิดแผนสกปรกเช่นนี้ได้" ฉู่เจียวตอบโต้ในใจ เธอเดินกลับเข้าไปในห้อง เลิกฟูกนอนขึ้น หยิบปิ่นเงินสลักลายดอกเหมยออกมาพิจารณา แววตาของเด็กหญิงเย็นเยียบ เธอเดินไปที่ห้องครัว ซึ่งฉู่อิงกำลังยืนทำท่าทางมีพิรุธอยู่บริเวณนั้น

ฉู่เจียวแสร้งทำเป็นเดินชนฉู่อิงอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา อาศัยความรวดเร็วและทักษะความแม่นยำจากชาติก่อน หย่อนปิ่นเงินลงไปในกระเป๋าเสื้อด้านหน้าของฉู่อิงโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว

"โอ๊ย! นังเด็กบ้า เดินประสาอะไรของเจ้า" ฉู่อิงตวาดแหว

"ขออภัยเจ้าค่ะ ข้ามองไม่เห็น" ฉู่เจียวตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา

คล้อยหลังไปเพียงชั่วน้ำเดือด เสียงกรีดร้องของย่าฉู่ก็ดังทะลุหลังคาเรือนหน้า

"ปิ่นเงินของข้า! ปิ่นเงินของข้าหายไปไหน ผู้ใดแอบหยิบของข้าไป!"

ย่าฉู่วิ่งหน้าตื่นออกมาที่ลานบ้าน ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด สมาชิกสกุลฉู่ทุกคนรีบวิ่งออกมารวมตัวกันด้วยความตกใจ หลานซื่อผู้เป็นมารดาของฉู่อิงรีบเอ่ยถาม

"ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"

"ปิ่นเงินลายดอกเหมยที่ข้าเก็บไว้ใต้หมอนหายไป ต้องมีคนขโมยอยู่ในบ้านเราแน่นอน!"

ฉู่อิงเห็นโอกาสทอง นางรีบเดินออกมายืนตรงหน้าย่าฉู่ ชี้มือไปยังฉู่เจียวทันที

"ท่านย่าเจ้าคะ เมื่อครู่ข้าเห็นน้องสามทำท่าทางน่าสงสัยอยู่แถวห้องของท่านย่า นางต้องเป็นคนหยิบไปแน่นอนเจ้าค่ะ ข้าเห็นกับตาว่านางกำของบางอย่างที่เป็นประกายแวววาววิ่งกลับไปที่ห้องบ้านสาม"

ทุกคนหันขวับไปมองฉู่เจียวเป็นตาเดียว อวี้เหนียงรีบดึงตัวลูกสาวมาหลบด้านหลัง "อิงอิง เจ้าอย่ามาพูดพล่อย เจียวเจียวอยู่กับข้าตลอดเวลา จะไปหยิบของท่านแม่ได้อย่างไร"

ย่าฉู่หน้าทะมึน "นังเด็กมือไว! เมื่อวานซื้อเนื้อหมูซื้อข้าวขาวมากิน วันนี้ก็สวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อดี ที่แท้ก็ขโมยเงินข้าไปซื้อใช่หรือไม่ เอาปิ่นเงินของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้"

ฉู่เจียวยืนนิ่ง ไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ท่านย่า ข้าไม่ได้ขโมยปิ่นของท่านเจ้าค่ะ ชุดตัวนี้ข้าใช้เงินจากการขายสมุนไพรซื้อมา หากท่านย่าไม่เชื่อ จะค้นห้องของข้าก็ได้เจ้าค่ะ"

"ได้! ข้าจะค้นเอง หากเจอของกลางในห้องเจ้า ข้าจะตีเจ้าให้หลังลายเลยคอยดู" ย่าฉู่กระแทกเท้าเดินตรงไปยังเรือนท้ายบ้าน โดยมีหลานซื่อและฉู่อิงเดินตามไปอย่างใกล้ชิดด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

ย่าฉู่รื้อค้นสัมภาระในห้องพักของบ้านสามจนกระจุยกระจาย ดึงฟูกนอนขึ้นมาสะบัด โยนหมอนลงพื้น ทว่าหาจนทั่วก็ไม่พบปิ่นเงินแม้แต่เงา

"ไม่มี! เป็นไปได้อย่างไร" ย่าฉู่สบถด้วยความหงุดหงิด

ฉู่อิงหน้าซีดเผือด นางมั่นใจว่าตนเองนำไปยัดไว้ใต้ฟูกนอนของฉู่เจียวกับมือ แล้วปิ่นเงินมันหายไปไหนได้

ฉู่เจียวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "ท่านย่าหาจนทั่วแล้วก็ไม่พบ แสดงว่าข้าไม่ได้เป็นคนเอาไปนะเจ้าคะ บางทีหัวขโมยตัวจริงอาจจะซ่อนของไว้กับตัวก็เป็นได้"

เด็กหญิงจงใจปรายตามองไปยังกระเป๋าเสื้อของฉู่อิง หลานซื่อเห็นสายตาของฉู่เจียวก็เกิดความไม่พอใจ "เจ้ามองลูกสาวข้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร อิงอิงเป็นเด็กดี ไม่มีทางทำเรื่องเลวทรามเช่นนั้นแน่นอน"

"ข้ายังไม่ได้ว่าพี่อิงเลยนะเจ้าคะ ท่านป้าสะใภ้รองร้อนตัวไปทำไม หรือว่า" ฉู่เจียวเว้นจังหวะ ทิ้งท้ายให้ย่าฉู่เกิดความสงสัย

ย่าฉู่หันขวับไปมองหลานสาวคนรอง นางกำลังโกรธจัดและต้องการหาตัวคนผิดมาลงโทษ "อิงอิง ค้นตัวเจ้าเดี๋ยวนี้!"

"ท่านย่า ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ" ฉู่อิงตัวสั่น ถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว

ย่าฉู่ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปจับตัวฉู่อิงแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านหน้า สิ่งที่หยิบออกมาได้ทำให้ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันคือปิ่นเงินสลักลายดอกเหมยของย่าฉู่นั่นเอง

"นี่มันอะไรกัน นังหลานอกตัญญู เจ้าขโมยของข้าแล้วยังไปใส่ร้ายน้องอีกรึ" ย่าฉู่ตวาดลั่นบ้านด้วยความโทสะ

หลานซื่อเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ท่านแม่ ต้องมีคนกลั่นแกล้งอิงอิงแน่ ลูกข้าไม่มีทางเอาของของท่านย่า"

"หลักฐานคาตาปานนี้ ยังจะเถียงอีกหรือ!" ย่าฉู่โกรธจนหน้าแดงก่ำ นางเงื้อมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของฉู่อิงอย่างแรง เพียะ!

รอยนิ้วมือห้ารอยประทับบนแก้มของเด็กหญิงจอมอิจฉาทันที ฉู่อิงร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว "ข้าเปล่านะเจ้าคะ ข้าแค่เอาไปซ่อนในห้องน้องสาม ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเอาไปเป็นของตนเองจริงเชียวนะเจ้าคะ"

ทำให้หลานซื่อแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี ย่าฉู่ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม คว้าก้านมะยมที่วางอยู่ใกล้มาตีน่องของฉู่อิงไม่ยั้ง

"นังเด็กนิสัยเสีย ร้ายกาจนักนะ เอาของข้าไปซ่อนเพื่อใส่ร้ายผู้อื่น วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!"

เสียงร้องโหยหวนของฉู่อิงดังก้องไปทั่วบริเวณ หลานซื่อพยายามเข้าไปห้ามก็พลอยโดนหางเลขถูกตีไปด้วย อวี้เหนียงดึงลูกสาวเข้ามาหลบด้านหลัง มองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความโล่งอกที่ลูกสาวของตนรอดพ้นจากข้อกล่าวหา

ฉู่เจียวมองสองแม่ลูกบ้านรองถูกทุบตีด้วยสายตาเย็นชา นี่เป็นเพียงการสั่งสอนเล็กน้อยเท่านั้น หากพวกเขายังไม่เลิกหาเรื่องข่มเหงบ้านสาม เธอจะใช้สติปัญญาและระบบเสี่ยวไป๋จัดการขั้นเด็ดขาดกว่านี้แน่นอน การโต้กลับของหมอสาวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และสกุลฉู่จะต้องจดจำความพ่ายแพ้นี้ไปอีกนานแสนนาน