บทส่งท้าย สวนดอกไม้แห่งความทรงจำ

ปี 2025 มหานครปักกิ่ง

ณ ใจกลางย่านธุรกิจที่ทันสมัยที่สุดของโลก ตึกระฟ้าสูง 108 ชั้นที่มีชื่อว่า "อาคารฉินซื่อ" ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า เป็นแลนด์มาร์กสำคัญที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของ หรูกรุ๊ป กลุ่มบริษัทข้ามชาติที่มีมูลค่าทรัพย์สินมหาศาล ครอบคลุมทั้งอสังหาริมทรัพย์ เทคโนโลยี AI และพลังงานสะอาด

ภายในห้องโถงชั้นบนสุดที่ถูกจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของตระกูล

หญิงชราวัยหกสิบกว่าปี ผู้มีใบหน้าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมี นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าที่ทันสมัย โดยมีชายชราท่าทางใจดีเดินเคียงข้าง

หรูเหมย และ หรูเมิ่ง ในวัยชรา ทั้งคู่มาหยุดอยู่หน้ารูปปั้นทองสัมฤทธิ์ขนาดเท่าตัวจริงของหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวที่ยืนยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่แววตาเด็ดเดี่ยว

ใต้รูปปั้นมีป้ายจารึกคำว่า "ฉินซื่อ มารดาผู้กอบกู้และผู้สร้างรากฐาน"

"ถ้าแม่มาเห็นโลกตอนนี้ แม่คงตกใจแย่เลยนะพี่ใหญ่" หรูเมิ่งหัวเราะเบาๆ พลางชี้ไปที่โดรนส่งของที่บินผ่านหน้าต่างกระจกไป "แม่เคยบอกว่าโลกจะมีอินเทอร์เน็ต แต่แม่คงไม่คิดว่าเราจะสร้างโลกเสมือนจริงและปัญญาประดิษฐ์ได้ขนาดนี้"

"แม่รู้อยู่แล้วล่ะอาเมิ่ง" หรูเหมยยิ้มตอบ สายตามองไปที่รูปปั้นด้วยความคนึงหา "แม่มองเห็นอนาคตเสมอ มองไกลกว่าพวกเราเป็นร้อยปี ที่พวกเรามีทุกวันนี้ได้ ก็เพราะวิสัยทัศน์ของแม่ทั้งนั้น"

ทันใดนั้น ประตูลิฟต์เปิดออก กลุ่มคนหนุ่มสาววัยทำงานและเด็กเล็กๆ วิ่งกรูเข้ามาหา

"คุณย่าคะ คุณปู่ครับ!"

นั่นคือทายาทรุ่นที่ 3 และรุ่นที่ 4 ของสกุลหรู หลานสาวของหรูเหมยเพิ่งได้รับรางวัลนักธุรกิจดีเด่นระดับโลก ส่วนหลานชายของหรูเมิ่งก็เป็นอัจฉริยะด้านควอนตัมคอมพิวเตอร์

"วันนี้วันครบรอบวันเกิดคุณทวดฉินซื่อ พวกเราเอาดอกไม้มาไหว้ครับ" เหลนตัวน้อยวางช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ฐานรูปปั้น

หรูเหมยมองภาพครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นและแข็งแกร่ง น้ำตาแห่งความปิติไหลซึมออกมา

จากเด็กบ้านนอกเลี้ยงหมู สู่ตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง จากบ้านที่เกือบจะแตกแยกเพราะแม่เลี้ยงใจร้าย ในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็นบ้านที่รวมใจเป็นหนึ่งเพราะแม่เลี้ยงที่ประเสริฐที่สุด

งูพิษอย่างหรูเยียนและตระกูลเฟิง ได้เลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ กลายเป็นเพียงเถ้าธุลีที่ไม่มีใครจดจำ

แต่ชื่อของ ฉินซื่อ จะถูกจารึกไว้นิรันดร์

"ขอบคุณนะคะแม่" หรูเหมยกระซิบแผ่วเบา สายตาประสานกับดวงตาของรูปปั้น "แม่ไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะ ต้นไม้ที่แม่ปลูกไว้ ตอนนี้แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาแก่ผู้คนนับล้าน และพวกเราจะรักษามันไว้ยิ่งชีพ"

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้องโถง กระทบกับรูปปั้นจนเปล่งประกายสีทองอร่าม ราวกับว่าดวงวิญญาณของฉินซื่อกำลังโอบกอดลูกหลานทุกคนด้วยความรัก

ตำนานของนางพญาหงส์จบลงที่ตรงนี้ แต่เรื่องราวความยิ่งใหญ่ของสกุลหรู จะยังคงดำเนินต่อไปตราบนานเท่านาน

จบบริบูรณ์