บทที่ 5 ทวงคืนบัลลังก์พี่ใหญ่

แสงไฟจากโคมไฟหน้าบ้านสกุลหรูส่องสว่าง หรูเหมยยืนตัวสั่นงันงกอยู่หน้าประตูเหล็กดัด มือเย็นเฉียบเกาะแขนเสื้อแม่แน่น สภาพบ้านหลังใหญ่โตตรงหน้าทำให้เด็กสาวที่โตมาในคอกหมูรู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ำจนไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไป

"แม่คะ พ่อเขาจะดุไหม น้องสาวคนนั้นเขาจะไล่หนูหรือเปล่า" หรูเหมยถามเสียงเบาหวิวด้วยความเจียมตัว

ฉินซื่อหันมาจับไหล่ลูกสาวทั้งสองข้าง บีบกระชับเพื่อเรียกความมั่นใจ

"ฟังแม่นะหรูเหมย ที่นี่คือบ้านของหนู บ้านที่หนูควรจะได้อยู่มาตั้งแต่เกิด หนูคือ คุณหนูใหญ่ ของตระกูลหรู เป็นพี่สาวคนโต ไม่ใช่คนอาศัย ไม่ใช่กาฝาก ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ไล่หนู เชิดหน้าขึ้นลูก ยืดอกเข้าไว้"

ฉินซื่อสูดหายใจลึก แล้วผลักประตูบ้านเปิดเข้าไปอย่างแรง

ภายในห้องโถงกลางบ้าน บรรยากาศกำลังตึงเครียด หรูไห่ สามีของเธอนั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟา สวมชุดทำงานเปื้อนน้ำมันเครื่อง ท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ข้างๆ เขาคือนังหรูเยียนที่กำลังบีบนวดไหล่เอาใจ พร้อมกับเป่าหูพ่อเลี้ยงด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสาร

"พ่อคะ อย่าโกรธแม่เลยนะคะ แม่คงเครียดเรื่องเงิน แม่เลยเอาเงินเก็บฉุกเฉินออกไป หรูเยียนพยายามห้ามแล้วแต่แม่ไม่ฟัง แถมยังด่าหรูเยียนอีก"

หรูเยียนแทนตัวเองด้วยชื่อ ตีหน้าเศร้า บีบน้ำตาคลอเบ้า "หนูเป็นห่วงแม่จัง ไม่รู้ป่านนี้เอาเงินไปทำอะไร หรือจะเอาไปเล่นไพ่เหมือนที่ป้าข้างบ้านนินทา"

หรูไห่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แม่แกนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ ช่วงนี้โรงงานก็แย่ ยังจะมาผลาญเงินเล่นอีก ถ้ากลับมาฉันต้องคุยให้รู้เรื่อง"

"คุยสิ ฉันก็อยากคุยกับคุณเหมือนกัน"

เสียงทรงอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตู หรูไห่และหรูเยียนหันขวับไปมองพร้อมกัน

ฉินซื่อยี่สิบปีข้างหน้าอาจจะขี้กลัว แต่ฉินซื่อคนนี้เดินเข้ามาด้วยมาดนางพญา ข้างกายเธอมีเด็กสาวหน้าตาสะสวยในชุดสีฟ้าอ่อนยืนก้มหน้าอยู่อย่างประหม่า

"คุณหายไปไหนมา แล้วนั่นพาใครมา" หรูไห่ถามเสียงห้วน ขมวดคิ้วมองเด็กแปลกหน้า

หรูเยียนรีบลุกขึ้นยืน จ้องมองหรูเหมยด้วยสายตาประเมิน แวบแรกที่เห็นความสวยที่โดดเด่นกว่าตัวเอง ความอิจฉาก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"แม่พาคนใช้ใหม่มาเหรอคะ เราไม่มีเงินจ้างคนใช้นะแม่ เอาไปคืนเถอะ หน้าตาแบบนี้ดูท่าทางไว้ใจไม่ได้ด้วย ขโมยหรือเปล่าก็ไม่รู้" หรูเยียนเปิดฉากโจมตีทันที กะจะกดให้อีกฝ่ายดูต่ำต้อยที่สุด

"หุบปากเน่าๆ ของแกซะ หรูเยียน" ฉินซื่อตวาดลั่นจนทุกคนสะดุ้ง

เธอจูงมือหรูเหมยเดินฝ่ากลางห้องไปหยุดอยู่ตรงหน้าหรูไห่ แล้วเชยคางลูกสาวให้เงยหน้าขึ้นสู้แสงไฟ

"อาไห่ คุณแหกตาดูชัดๆ สิ มองเด็กคนนี้ แล้วบอกฉันซิว่าหน้าตาเขาเหมือนใคร"

หรูไห่ขยี้ตาเพ่งมองเด็กสาวตรงหน้า วินาทีที่สบตากับดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้น หัวใจของคนเป็นพ่อก็กระตุกวาบ

โครงหน้าเรียวรูปไข่ จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเฉียบ เหมือนฉินซื่อสมัยสาวๆ ราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ไม่สิ เหมือนรูปถ่ายแม่ของเขาที่เสียไปแล้วด้วยซ้ำ

เลือดในกายมันเรียกร้อง ความรู้สึกผูกพันประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง

"นี่มัน..." หรูไห่พูดไม่ออก เสียงสั่นเครือ

"ลูกสาวเราไงคะ" ฉินซื่อน้ำตาคลอ เอามือลูบหัวหรูเหมย "ลูกสาวแท้ๆ ของเราที่โดนคนเลวขโมยไปทิ้งตั้งแต่เกิด วันนี้ฉันไปตามเขากลับมาแล้ว นี่คือ หรูเหมย พี่สาวคนโต ของบ้านหลังนี้"

"อะไรนะ" หรูเยียนหวีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี "จะเป็นไปได้ยังไง แม่ไปเก็บเด็กข้างถนนที่ไหนมามั่วซั่ว แม่โดนต้มแล้ว พ่ออย่าไปเชื่อนะคะ มันต้องเป็นแก๊งต้มตุ๋นแน่ๆ"

หรูเยียนพยายามจะเข้าดึงแขนพ่อ แต่หรูไห่สะบัดออก เขาค่อยๆ ยื่นมือสั่นเทาไปจับไหล่หรูเหมย

"ลูก... ลูกพ่อเหรอ"

หรูเหมยมองหน้าชายวัยกลางคนที่มีแววตาอบอุ่น ความกลัวเริ่มจางหายไป กลายเป็นความตื้นตัน "พ่อ... คะ"

ทำเอาหรูไห่ปล่อยโฮออกมา เขาดึงลูกสาวเข้ามากอดแน่น ร่างกายผอมบางของลูกบอกให้รู้ว่าผ่านความลำบากมามากแค่ไหน

"โธ่เอ๊ย ลูกพ่อ พ่อขอโทษ พ่อไม่เคยรู้เลย"

ภาพสามคนพ่อแม่ลูกกอดกันกลม ดุจภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ทำเอาหรูเยียนที่ยืนหัวโด่อยู่วงนอกรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ ถ้าเด็กนี่เป็นลูกจริง แล้วนางล่ะ นางจะเป็นอะไรในบ้านหลังนี้

ไม่ได้การ นางต้องทำอะไรสักอย่าง

"พ่อคะ พ่อใจเย็นๆ ก่อน ตรวจสอบดีๆ หรือยังคะ สมัยนี้คนหน้าเหมือนมีเยอะแยะ แม่เขาอาจจะแค่อยากหาตัวแทนมาเลี้ยงแก้เหงาก็ได้" หรูเยียนยังไม่ยอมแพ้ พยายามใส่ไฟต่อ "ดูสิคะ สกปรกมอมแมมขนาดนี้ นิสัยใจคอเป็นยังไงก็ไม่รู้ จะเอาเข้ามาอยู่ร่วมกับพวกเราได้ยังไง"

ฉินซื่อผละออกจากอ้อมกอด หันขวับมามองหรูเยียนด้วยสายตาที่ทำให้คนมองหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

"แกกลัวอะไรหรูเยียน กลัวว่าของปลอมอย่างแกจะหมดค่าเมื่อของจริงเขากลับมาเหรอ" ฉินซื่อเดินเข้าไปประชิดตัวลูกเลี้ยง "แล้วที่แกว่าสกปรกน่ะ เพราะใคร เพราะคนที่เอาลูกฉันไปโยนทิ้งไว้ในคอกหมูไง แกคอยดูเถอะ สักวันความจริงมันจะเปิดเผย ว่าใครกันแน่ที่เป็นตัวกาลกิณีของบ้านหลังนี้"

ฉินซื่อหันกลับไปหาสามี "อาไห่ คืนนี้หรูเหมยจะนอนห้องใหญ่ ส่วนข้าวของของหรูเยียน ย้ายไปอยู่ห้องเก็บของชั้นล่างซะ"

"แม่ ห้องนั้นมันรูหนูนะ!" หรูเยียนกรีดร้อง "หนูเป็นลูกแม่นะ ทำไมแม่ลำเอียงแบบนี้"

"ลำเอียงเหรอ" ฉินซื่อยิ้มเย็น "ห้องใหญ่สมควรเป็นของ พี่สาวคนโต ส่วนแกเป็นแค่น้องสาว แถมยังเป็นน้องที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เสียสละให้พี่เขาหน่อยจะเป็นไรไป"

หรูไห่มองภรรยาด้วยความทึ่ง เขาไม่เคยเห็นฉินซื่อเด็ดขาดและเข้มแข็งขนาดนี้มาก่อน

แต่พอมองลูกสาวตัวจริงที่เพิ่งกลับมา เขาก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ต้องคิด

"ทำตามที่แม่เขาบอกเถอะหรูเยียน แกเป็นน้อง ต้องรู้จักเสียสละให้ พี่ใหญ่ เขาหน่อย พี่เขาลำบากมาเยอะแล้ว"

กระแทกหน้าหรูเยียนอย่างจัง สถานะของนางร่วงหล่นลงมาทันที

หรูเยียนกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซิบ ความเกลียดชังพุ่งทะลุปรอท นางก้มหน้าซ่อนแววตาอาฆาตไว้

"ค่ะพ่อ"

นางตอบรับเสียงเรียบ แต่ในใจกำลังกรีดร้องสาปแช่ง คอยดูเถอะ นังหรูเหมย

ถ้าแกคิดว่าจะอยู่ที่นี่ได้อย่างมีความสุข แกคิดผิดแล้ว ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เสนอหน้ากลับมาแย่งที่ของฉัน