บทที่ 6 เก็บกวาดขยะ

"ไป หรูเยียน ขึ้นไปเก็บของเดี๋ยวนี้"

หรูเยียนยืนกัดปากแน่น สายตาเหลือบมองพ่อหวังจะขอความช่วยเหลือ แต่หรูไห่กลับหันไปสนใจลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งมาถึง เอาน้ำเอาท่ามาเสิร์ฟประคบประหงมอย่างดี ทำให้นางรู้ว่าตอนนี้หมดที่พึ่งแล้ว

"ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูขึ้นไปเก็บ" หรูเยียนรับคำเสียงอ่อย แสร้งทำท่าเดินช้าๆ หวังจะถ่วงเวลา

"ไม่ต้องเดี๋ยว ไปตอนนี้เลย" ฉินซื่อไม่เปิดโอกาส เธอเดินตามหลังลูกเลี้ยงขึ้นบันไดไปทันที "แล้วไม่ต้องมาทำท่าอ้อยอิ่ง ฉันจะช่วยแกเก็บเอง จะได้เสร็จเร็วๆ หรูเหมยจะได้พักผ่อน"

พอประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงก็ลอยมาแตะจมูก ภายในห้องตกแต่งสวยงาม มีโต๊ะเครื่องแป้ง มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ และเสื้อผ้าสวยๆ แขวนเต็มตู้

ฉินซื่อกวาดตามองด้วยความสมเพช ของพวกนี้ซื้อด้วยเงินที่ควรจะเป็นของลูกๆ เธอทั้งนั้น

"แม่คะ หนูขอเวลาพับผ้าหน่อย"

พรึ่บ

ยังไม่ทันที่หรูเยียนจะพูดจบ ฉินซื่อก็กระชากเสื้อผ้าในตู้ทั้งหมดออกมา แล้วโยนกองรวมกันบนพื้นห้องเหมือนกองขยะ

"ไม่ต้องพับ ยัดๆ ใส่ถุงไป ห้องเก็บของมันแคบ ขนไปเยอะก็รก เอาไปแค่ที่จำเป็น"

"แม่ นั่นชุดโปรดหนูนะ มันจะยับหมด" หรูเยียนกรีดร้อง รีบวิ่งเข้าไปกอดกองเสื้อผ้า

"หุบปากแล้วรีบโกยใส่ถุง ถ้าชักช้าฉันจะโยนลงหน้าต่างแทน" ฉินซื่อขู่เสียงเข้ม พลางเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง กวาดเครื่องสำอางและของจุกจิกทั้งหมดลงถุงกระสอบใบใหญ่ที่เตรียมมา

เสียงโครมครามดังลั่นห้อง หรูเยียนน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บใจ นางต้องก้มหน้าก้มตาเก็บของอย่างทุลักทุเลเหมือนคนรับใช้ที่โดนไล่ออก ทั้งที่เมื่อเช้านางยังเป็นเจ้าหญิงของห้องนี้อยู่เลย

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ห้องนอนแสนสวยก็โล่งเตียน ฉินซื่อลากถุงกระสอบใบใหญ่ออกมากองหน้าห้อง แล้วชี้มือไปที่ห้องเก็บของใต้บันไดชั้นล่าง

"นั่นห้องใหม่แก ลงไปจัดของซะ แล้วอย่าขึ้นมารบกวนพี่เขาพักผ่อน"

หรูเยียนมองห้องใต้บันไดที่ทั้งมืดทั้งแคบ มีกลิ่นอับชื้น แถมยังอยู่ติดห้องน้ำ นางกำหมัดแน่นจนตัวสั่น หันมามองฉินซื่อด้วยสายตาอาฆาตวูบหนึ่งก่อนจะรีบก้มหน้ารับคำ "ค่ะแม่" แล้วลากถุงลงไปอย่างน่าสมเพช

ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังจบลง ประตูห้องนอนเล็กฝั่งตรงข้ามก็เปิดแง้มออก

เด็กหนุ่มผอมโซในชุดนอนเดินเกาะผนังออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลีย หรูเมิ่งได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาสักพักแล้ว แต่เพิ่งมีแรงลุก

"แม่ครับเกิดอะไรขึ้น ทะเลาะอะไรกับพี่หรูเยียน" หรูเมิ่งถามเสียงแหบ พลางขยี้ตาปรับโฟกัส

ฉินซื่อรีบเดินเข้าไปประคองลูกชาย สีหน้าดุดันเมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นแม่ผู้โอบอ้อมอารีทันที

"เมิ่งเมิ่ง ตื่นแล้วเหรอลูก แม่ขอโทษที่เสียงดัง มัวแต่จัดห้องน่ะ" ฉินซื่อยิ้มกว้าง หันไปกวักมือเรียกหรูเหมยที่ยืนเจียมตัวอยู่ตรงบันได "หรูเหมย มานี่สิลูก มาหาน้องชาย"

หรูเหมยเดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอมองเด็กหนุ่มที่ดูขี้โรคตรงหน้าด้วยความสงสารระคนตื่นเต้น

"นี่... น้องชายเหรอคะ"

"ใช่จ้ะ นี่หรูเมิ่ง น้องชายแท้ๆ ของหนู" ฉินซื่อหันไปบอกลูกชาย "เมิ่งเมิ่ง นี่ไงพี่สาวที่แม่บอก พี่หรูเหมย พี่ใหญ่ตัวจริงของแก กลับมาอยู่กับเราแล้ว"

หรูเมิ่งเงยหน้ามองพี่สาวคนใหม่ ดวงตาของทั้งคู่สบกัน ความรู้สึกผูกพันทางสายเลือดมันทำงานทันที หรูเหมยหน้าตาคล้ายแม่มาก ส่วนแววตาก็ดูใจดีและอ่อนโยน ไม่เหมือนหรูเยียนที่ต่อหน้าทำดีแต่ลับหลังชอบหยิกชอบขู่เขา

"พี่ พี่ใหญ่" หรูเมิ่งเรียกตะกุกตะกัก

หรูเหมยน้ำตารื้น เธอยื่นมือสากระคายไปจับมือน้องชายเบาๆ "สวัสดีอาเมิ่ง พี่... พี่ซื้อขนมมาฝากด้วยนะ อยู่ในกระเป๋า เดี๋ยวพี่แกะให้กิน"

แค่คำพูดแรกที่แสดงความห่วงใย หรูเมิ่งก็ยิ้มออก เขาไม่เคยได้รับของฝากจากหรูเยียนเลย มีแต่โดนแย่งขนม

"ขอบคุณครับพี่ใหญ่"

ฉินซื่อมองภาพสองพี่น้องจับมือกันแล้วหัวใจพองโต นี่แหละคือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด ความสุขที่แท้จริงกลับคืนมาสู่บ้านสกุลหรูแล้ว

"เอาล่ะๆ คุยกันพอแล้ว เมิ่งเมิ่งกลับไปนอนพักก่อน พี่เขาก็เดินทางมาเหนื่อยๆ ให้พี่เขาไปอาบน้ำนอนพักห้องใหม่เถอะ"

ฉินซื่อไล่ลูกชายกลับเข้าห้อง แล้วพาหรูเหมยเข้าห้องนอนใหญ่ที่เพิ่งยึดคืนมา

"คืนนี้หนูนอนที่นี่นะลูก เตียงนี้นุ่มมาก ผ้าห่มก็อุ่น พรุ่งนี้แม่จะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่มาเติมให้เต็มตู้"

หรูเหมยลูบผ้าปูที่นอนเนื้อดีอย่างไม่คุ้นมือ "แม่คะ มันดีเกินไปสำหรับหนู หนูไปนอนห้องเล็กกับน้องก็ได้ ให้หรูเยียนเขานอนที่นี่เถอะ เขาคงโกรธมาก"

"ไม่ต้องไปสนมัน" ฉินซื่อจับไหล่ลูกแน่น จ้องตาเขม็ง "จำคำแม่ไว้นะ ของพวกนี้คือสิทธิ์ของหนู หรูเยียนมันเสวยสุขบนความทุกข์ของหนูมามากพอแล้ว ต่อจากนี้คือทีของหนูบ้าง นอนหลับให้สบาย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น แม่จะปกป้องหนูเอง"

คืนนั้น หรูเหมยหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มทั้งน้ำตา ในห้องที่อุ่นที่สุดในชีวิต

ส่วนชั้นล่าง ในห้องเก็บของแคบๆ ที่มีแต่กลิ่นอับ หรูเยียนนั่งกอดเข่าอยู่บนฟูกเก่าๆ ท่ามกลางถุงขยะเสื้อผ้า แววตาของนางวาวโรจน์ในความมืด

"อีพวกโง่... คิดว่าจะเหยียบหัวฉันได้ตลอดงั้นเหรอ คอยดูเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะไปฟ้องคุณพ่อเฟิง เขาไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่"