บทที่ 3 นรกบนดิน

รถเมล์หวานเย็นพาฉินซื่อมาถึงอำเภอชนบทอันห่างไกล ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วทุกครั้งที่ล้อรถบดไปบนถนนลูกรัง สองข้างทางมีแต่ทุ่งนาแล้งๆ กับบ้านดินมุงฟางซอมซ่อ

ฉินซื่อจำที่อยู่ได้แม่นยำจากสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่นางเคยไปรื้อเจอในห้องของหรูเยียนในชาติที่แล้ว มันเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่บอกว่าลูกสาวตัวจริงของเธอถูกเอามาทิ้งไว้ที่ไหน แต่ตอนนั้นกว่าเธอจะรู้ความจริง หรูเหมยก็กลายเป็นเถ้ากระดูกไปแล้ว

ความแค้นมันสุมอกจนแทบจะเผาร่างกายให้มอดไหม้

เธอเดินถามทางชาวบ้านด้วยใจที่เต้นรัว จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านอิฐเก่าโทรมหลังหนึ่ง รั้วไม้ผุพังจนแทบกั้นอะไรไม่ได้ กลิ่นขี้หมูเหม็นคลุ้งลอยออกมาแตะจมูก

เสียงด่าทอแหลมสูงดังลั่นออกมาจากหลังบ้าน

"นังตัวซวย มัวแต่โอเอ้อยู่ได้ รีบขนอาหารไปเทให้หมูเดี๋ยวนี้ หมูหิวจนร้องระงมแล้ว หูหนวกหรือไง"

"ป้าคะ หนูขอกินน้ำหน่อยได้ไหม หนูหน้ามืด" เสียงตอบกลับนั้นเบาหวิว ฟังดูไร้เรี่ยวแรงจนน่าใจหาย

ฉินซื่อได้ยินเสียงนั้นแล้วใจกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบ มือไม้สั่นเทา เธอจำได้ทันทีจากสัญชาตญาณความเป็นแม่ เสียงนี้แหละ เสียงของลูกสาวเธอ

เธอพุ่งตัวเข้าไปถีบประตูรั้วไม้จนมันล้มครืนลงเสียงดังสนั่น

โครม

หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนที่กำลังยืนท้าวเอวถือไม้เรียวอยู่สะดุ้งโหยง หันขวับมามองผู้บุกรุก "เฮ้ย ใครวะ เข้ามาทำบ้าอะไรเนี่ย"

ภาพตรงหน้าทำเอาฉินซื่อน้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว

เด็กสาวผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูก เสื้อผ้าสกปรกมอมแมมมีแต่รอยปะชุน กำลังแบกถังอาหารหมูที่หนักอึ้งจนตัวเซ ใบหน้าตอบเซียวมอมแมมแต่ยังคงเค้าโครงความสวยคมคายคล้ายฉินซื่อตอนสาวๆ ราวกับถอดแบบกันมา

นี่หรือคือทายาทตระกูลหรู นี่หรือคือเด็กที่จะสอบได้คะแนนสูงสุดของจังหวัดในอนาคต ทำไมถึงมีสภาพไม่ต่างจากทาสในเรือนเบี้ย

"แกเป็นใคร" ป้าอ้วนตะคอกถามอีกครั้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

ฉินซื่อไม่ตอบ เธอเดินดุ่มๆ เข้าไปแย่งถังอาหารหมูออกจากมือหรูเหมยแล้วโยนทิ้งโครมใหญ่ อาหารหมูหกกระจายเต็มพื้น

"ไม่ต้องทำแล้ว" ฉินซื่อสั่งเสียงสั่น

หรูเหมยสะดุ้งตัวลีบ ยกมือขึ้นป้องหัวด้วยความหวาดกลัว "อย่าตีหนูนะ หนูจะรีบทำเดี๋ยวนี้แหละ"

ท่าทางนั้นเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจฉินซื่อ เด็กคนนี้โดนทำร้ายมามากแค่ไหนถึงได้กลัวคนขนาดนี้

"ไม่ต้องกลัว" ฉินซื่อพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น เธอก้มลงมองหน้าเด็กสาวชัดๆ

"ฉันไม่ได้มาตีเธอ ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"กลับบ้าน" หรูเหมยทวนคำงงๆ ดวงตาซื่อใสปนเศร้ามองผู้หญิงแปลกหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

"บ้านไหนคะ ป้าเขาบอกว่าพ่อแม่หนูตายหมดแล้ว หนูเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง"

"มันโกหก" ฉินซื่อหันขวับไปจ้องหน้าป้าอ้วนด้วยสายตาอำมหิต

"ฉันนี่แหละแม่แก ฉันชื่อฉินซื่อ มาจากตระกูลหรูในเมือง ลูกสาวฉันถูกขโมยมา และคนขโมยก็เอามาทิ้งไว้ที่นรกขุมนี้"

ป้าอ้วนทำตาโตก่อนจะแสยะยิ้ม "อ๋อ นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่ของนังเด็กกาฝากนี่เอง ไหนล่ะหลักฐาน แล้วถ้าจะเอาตัวมันไปก็ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูมานะโว้ย ข้าเลี้ยงมันมาสิบกว่าปี ข้าวสุกขนมสดหมดไปเท่าไหร่รู้ไหม คิดจะมาฉกตัวไปฟรีๆ ฝันไปเถอะ"

ฉินซื่อแค่นหัวเราะ มองไปที่ถังอาหารหมูสลับกับร่างผอมโซของลูก "เลี้ยงดูงั้นเหรอ สภาพลูกฉันเหมือนหมาข้างถนนขนาดนี้ยังกล้าทวงบุญคุณอีกเหรอ อีหน้าด้าน"

"อ้าว อีบ้านี่ ปากดีนักนะ ไม่มีเงินก็ไสหัวไป เอามันไปไม่ได้หรอก" ป้าอ้วนง้างไม้เรียวขึ้นขู่

"ไอ้แก่ ออกมานี่ซิ มีคนมาหาเรื่อง"

ชายร่างใหญ่เดินงัวเงียออกมาจากในบ้าน ท่าทางนักเลง พอเห็นฉินซื่อแต่งตัวดีก็ตาลุกวาว "จะเอาตัวเด็กไปเหรอ ห้าร้อยหยวน ขาดตัว"

หรูเหมยหน้าซีด ตัวสั่นเทา รีบขยับไปหลบหลังฉินซื่อโดยไม่รู้ตัว

ฉินซื่อไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แต่แทนที่จะหยิบเงิน เธอกลับคว้ามีดพกเล่มเล็กที่เตรียมมาด้วยออกมา กางใบมีดออกวับวาวสะท้อนแสงแดด

"อยากได้ค่าเลี้ยงดูใช่ไหม ได้"

ฉินซื่อปรี่เข้าประชิดตัวไอ้แก่อย่างรวดเร็ว ชาติก่อนเธออาจจะอ่อนแอ แต่ชาตินี้ความแค้นสอนให้เธอรู้ว่า กับคนเลวๆ พูดดีๆ มันไม่ฟังหรอก ต้องใช้ไม้แข็งเท่านั้น

"จะเอาเงิน หรือจะเอาเลือดคอตัวเอง เลือกเอา" เธอจ่อปลายมีดไปที่คอหอยชายร่างใหญ่ แววตาเอาจริงจนอีกฝ่ายขนลุก

"เฮ้ยๆ ใจเย็นคุณนาย พูดกันดีๆ ก็ได้" ไอ้แก่หน้าซีดเผือด ยกมือยอมแพ้

"ลูกฉัน ฉันจะพาไปเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกแกกล้าขวาง หรือกล้าตามมาวุ่นวาย ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาลักพาตัวเด็กแล้วก็ทารุณกรรม หลักฐานรอยแผลบนตัวลูกฉันมีเพียบ อยากลองไปนอนกินข้าวแดงในคุกไหมล่ะ"

สองผัวเมียรีบส่ายหัวดิก ถอยกรูดไปติดกำแพง "เอามันไปเลย ไปให้พ้นๆ ตัวซวยนี่กินล้างกินผลาญ"

ฉินซื่อเก็บมีด แล้วหันมาคว้ามือลูกสาว มือคู่นั้นสากระคาย มีแต่แผลพุพองจากการทำงานหนัก ฉินซื่อบีบมือลูกแน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงไปให้

"ไปลูก กลับบ้านเรา ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว"

หรูเหมยยังคงงุนงง แต่ความอบอุ่นจากมือคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม เธอยอมเดินตามผู้หญิงแปลกหน้าที่บอกว่าเป็นแม่คนนี้ออกมา ทิ้งความทรงจำอันโหดร้ายไว้ข้างหลัง

วินาทีที่ก้าวพ้นประตูรั้ว ฉินซื่อหันกลับไปมองบ้านนรกนั่นเป็นครั้งสุดท้าย แล้วสาบานกับตัวเองในใจ

ใครที่ทำกับลูกเธอไว้แบบนี้ เธอจะตามไปคิดบัญชีให้ครบทุกเม็ด ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว และคนแรกที่จะต้องชดใช้ คือคนที่ส่งลูกเธอมาที่นี่

นังหรูเยียน และตระกูลเฟิง เตรียมตัวตายได้เลย