บทที่ 2

“พี่ พี่ดูดีๆ ฉันไม่ใช่ภรรยาของพี่จริงๆ”

ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจคําพูดของฉัน หยิบสมุดสีแดงเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง โยนใส่หน้าฉันอย่างแรง

“ไม่ใช่เธอ? อย่างนั้นก็ดูว่านี่คือใคร!”

ฉันไม่สนใจความอับอาย คว้าสมุดสีแดงเล่มเล็กบนพื้นราวกับคว้าความหวังสุดท้าย

ฉันรีบเปิดออก อยากหาเบาะแสบางอย่างจากรูปภาพ

ตั้งแต่เม็ดไฝ ไปจนถึงทั้งใบหน้า สังเกตอย่างละเอียด

แต่ไม่ว่าฉันจะสังเกตอย่างไร ผู้หญิงในรูปก็หน้าเหมือนฉันยังกับแกะ

ไม่ ไม่ใช่！

“นี่ไม่ใช่ฉัน ฉันผมสั้น ภรรยาของคุณผมยาว!”

ฉันมองเขาอย่างมีความหวัง หวังว่าจะได้การยอมรับจากเขา และหลุดพ้นจากความเจ็บปวด

คิดไม่ถึงว่าเขากลับหัวเราะเยาะ ยกเท้าขึ้นเหยียบหัวฉันทันที

“ขนาดนี้แล้ว เธอยังเล่นลิ้น?”

ความเจ็บปวดที่รุนแรงกระตุ้นประสาทของฉันอย่างต่อเนื่อง เจ็บจนน้ำเสียงสั่นเทา

กลิ่นยางของพื้นรองเท้าและกลิ่นเลือดที่พุ่งออกมาจากลําคอวิ่งเข้าไปในโพรงจมูกของฉัน ฉันนอนอยู่บนพื้นอย่างสิ้นหวัง

“จําคนผิด? หน้ากะหรี่อย่างเธอกลายเป็นขี้เถ้าฉันก็จำได้”

เขายกเท้าขึ้น ก้าวไปคว้าทะเบียนสมรสในมือของฉัน มือหนึ่งบีบคางฉัน บังคับให้ฉันมองกล้อง

“ทุกคนดูสิ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนผู้หญิงในทะเบียนสมรสไหม”

คอมเมนต์ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่มีคนที่ดูความคึกคักในที่เกิดเหตุเดินเข้ามา

คนคนนั้นราวกับเห็นข่าวซุบซิบอะไรที่สุดขั้ว ตะโกนเสียงดังทันที “พี่ชายคนนี้จิตใจดีจริงๆ เหมือนอะไร นี่มันคนเดียวกันชัดๆ!”

เขาดูเองยังไม่พอ คิดไม่ถึงว่าจะถ่ายรูปฉันกับรูปในสมุดสีแดงเล่มนั้น เอาไปเผยแพร่ต่อหน้าคนอื่น จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงประณามของผู้คน

“ผู้หญิงคนนี้ตอแหลเก่งจริงๆ อยากหนีเลยโกหกแบบนี้”

“ไร้ยางอายจริงๆ แต่งงานมาสิบปีแล้ว ทําไมยังวิ่งไปหาผู้ชายคนอื่น”

“ลูกสองคนที่บ้านน่าสงสารจริงๆ...”

คนในไลฟ์สดพูดอะไรฉันไม่รู้ แต่เสียงของคนรอบข้างกลับได้ยินอย่างชัดเจน ลอยเข้ามาในหูของฉันอย่างง่ายดาย

ฉันแน่ใจว่า ฉันไม่เคยแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ แต่ทําไมผู้หญิงในทะเบียนสมรสถึงหน้าตาเหมือนฉันยังกับแกะ

ทันใดนั้น ฉันก็นึกถึงคนคนหนึ่ง ผู้หญิงที่จางหายไปจากชีวิตของฉันตั้งนานแล้ว