บทที่ 3

ผู้หญิงคนนี้ คือน้องสาวฝาแฝดของฉัน เฉินเข่อซิน

ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็อยู่กับน้องสาวที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เราหน้าตาเหมือนกัน แต่เธอเป็นคนปากหวาน ถูกรับไปเลี้ยงตั้งแต่อายุหกขวบ

ส่วนฉันออกจากสถานเลี้ยงเด็กกําพร้าตอนอายุแปดขวบ

หลังจากซื้อโทรศัพท์ เรื่องแรกที่ฉันทำคือโทรไปถามเบอร์ของน้องสาวจากผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

แต่ไม่ว่าฉันจะส่งข้อความไปมากแค่ไหน ก็ไม่ได้คําตอบ

เวลาผ่านไป ฉันก็ไม่พยายามส่งข้อความถึงน้องสาวอีกต่อไป

เพราะวงโคจรชีวิตของเราเปลี่ยนไปมาก ฉันกับเธอไม่ใช่เพื่อนร่วมทางกันนานแล้ว

ต้องเคารพชีวิตที่ทุกคนเลือกให้ตัวเอง

และฉันก็ไม่เป็นห่วงว่าน้องสาวจะมีชีวิตที่แย่ เพราะคนที่รับน้องสาวไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมตอนนั้นเป็นคู่รักที่ร่ำรวยและอ่อนโยน สามารถสนับสนุนน้องสาวทางด้านจิตใจและทางวัตถุได้อย่างเพียงพอ

ถ้ารูปในทะเบียนสมรสเป็นน้องสาวจริงๆ ทําไมเธอถึงเลือกคู่ชีวิตที่อารมณ์หุนหันพลันแล่นและหน้าธรรมดาแบบนี้

น้องสาวนอกใจจริงไหม ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่

ปริศนาต่างๆผสมผสามกัน ทําให้ฉันทําอะไรไม่ถูก

“พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่ภรรยาของผู้ชายคนนี้ เราแค่หน้าตาเหมือน...”

ฉันยังพูดไม่จบ ก็ถูกเสียงเอฟเฟกต์ของขวัญชิ้นใหญ่ขัดจังหวะ

เห็นพี่คนนั้นที่ส่งจรวดสามลูกปรากฏตัวอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาส่งจรวดห้าลูกในคราวเดียว แล้วยังมีคําบรรยาย

“อย่าลีลา โยนเธอลงบ่อน้ำก่อน ถ้าไม่ตายก็ช้อนขึ้นมาจับใส่เล้าหมูประจาน ถ้าทำสําเร็จฉันจะส่งจรวดให้นายอีกห้าลูก”

ประโยคนี้พูดอย่างรุนแรง ทําให้เขาลังเลเล็กน้อย

เพราะเขาแค่อยากจับชู้ ไม่ได้อยากฆ่าคน

เพราะถ้าฆ่าคนจริงๆ มีเงินก็ไม่ได้ใช้

ดูเหมือนจะเห็นความลังเลของเขา ชายคนนั้นพูดอีกว่า

“แบบนี้ดีกว่า ฉันไม่อยากทำให้นายลําบากใจ แค่อยากระบายความโมโหแทนนาย”

“หลายปีที่ผ่านมาฉันก็ถูกผู้หญิงคนหนึ่งทรยศ ตอนนี้เห็นผู้หญิงแบบนี้แล้วน่าโมโห”

“อย่างนี้ดีกว่า นายลงมือ เกิดอะไรขึ้นฉันรับผิดชอบเอง นายทําสำเร็จฉันจะส่งจรวดให้นายหนึ่งร้อยลูก”

“เป็นอย่างไร นายจะทำไม”

จรวดหนึ่งร้อยลูก

แพลตฟอร์มไลฟ์สดจรวดหนึ่งลูกราคาเกือบเจ็ดร้อย รวมกับส่วนแบ่งของแพลตฟอร์ม อย่างน้อยเขาจะได้เงินสามแสน

“ฮ่าๆ พี่หน้าตาดีแล้วยังจิตใจดี ผมจะทําเดี๋ยวนี้”

ฉันมองดูมือที่เข้ามาใกล้ของเขาด้วยความหวาดกลัว แรงที่แฝงอยู่ระเบิดออกมาทำให้ฉันยืนขึ้น และพยายามวิ่งออกไปนอกฝูงชน

แต่คนที่ดูความคึกคักอยู่ข้างนอกกลับล้อมรอบเข้ามา ขวางทางฉันไว้ที่เดิม

ฉันมองฝูงชนที่อยู่ตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา

“ยังอยากหนีอย่างนั้นเหรอ”

ความเจ็บปวดที่รุนแรงทําให้หนังหัวของฉันแน่นตึงอีกครั้ง ความรู้สึกที่ถูกดึงจนผมขาดจู่โจมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ฉันหยุดดิ้นอย่างสิ้นหวัง

“ดูสิ ผู้หญิงคนนี้กินปูนร้อนท้องแล้ว”

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าชี้หน้าฉันตะโกนเสียงดัง

“ผู้หญิงที่น่าขยะแขยงแบบนี้สมควรตาย!”

ปัง...

ฉันถูกโยนลงไปในบ่อน้ำอย่างแรง ขาสองข้างกระทบกับน้ำที่หลงเหลืออยู่ในบ่อทำให้น้ำกระเซ็นเป็นฝอย ความเจ็บปวดแทงเข้ามาในหัวใจทันที

ฉัน ขาหัก

ฉันใช้มือสองข้างยัดกําแพงสองข้างอย่างสุดชีวิต สั่นไปทั้งตัว

“ทุกคนดูสิ กะหรี่ที่ทรยศสามีตัวเองต้องมีจุดจบแบบนี้”

เขายื่นโทรศัพท์มาที่ฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงที่แสบแก้วหูดังก้องในบ่อน้ำ ดังจนฉันเจ็บแก้วหู

“ใครบอกให้เธอนอกใจ ใครบอกให้เธอหนีออกจากบ้าน!”

“นี่ พวกเธอมาพอดี ดูแม่กะหรี่ของพวกเธอสิ!”

ใคร ใครมา

ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างว่างเปล่า สบตากับดวงตาดวงใหญ่สองคู่

เจ้าของดวงตามีผิวคล้ำ ผมยุ่งเหยิง มีแค่ใบหน้าที่มองออกว่าเป็นคนหน้าตาดี

เป็นเด็กผู้หญิงสองคน

ฉันหรี่ตามองพวกเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

เด็กผู้หญิงสองคนหน้าตาเหมือนกันยังกับแกะ เป็นฝาแฝดเหมือนกัน

พวกเธอหน้าตาเหมือนน้องสาวมากกว่า เหมือนฉันตอนเด็กๆยังกับแกะ

ความรู้สึกคุ้นเคยทําให้ฉันมีความหวังอีกครั้ง ฉันตะโกนเสียงดัง

“สาวน้อย พวกหนูช่วยคุณพ่อดูสิ ฉันไม่ใช่แม่ของพวกหนูใช่ไหม ฉัน...”

“ไม่ว่าเธอจะใช่หรือไม่ใช่ ตอนนี้เธอต้องใช่เท่านั้น”

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมองฉัน จากนั้นก็หันหลังให้ฉันทันที

ส่วนเด็กผู้หญิงอีกคนมองสภาพที่น่าเวทนาของฉัน อดไม่ได้ที่จะสงสาร

เธอหันไปอยากพูดอะไร แต่เสียงของเด็กผู้หญิงที่เพิ่งออกไปดังขึ้นอีกครั้ง

“พี่สาว อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นดีกว่า อยากถูกคุณพ่อตีเหรอ”

ประโยคที่แฝงไปด้วยการข่มขู่ ทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นหยุดนิ่งทันที

ความหวังที่หมดสิ้นไปอีกครั้งทําให้ฉันหมดแรงต่อต้านอย่างสิ้นเชิง ฉันปล่อยมือ และตกลงไปที่ก้นบ่อ