บทที่ 5 แรกพบสบตา

เฉินลั่วบิดขี้เกียจหลายครั้งก่อนใช้มือเท้าคางมองเปลวไฟที่ลุกโชนในเตา เมื่อคืนเป็นมื้อที่อิ่มท้องมากที่สุด หลังจากเข้านอนเธอหลับทันทีและเช้านี้ยังตื่นมาทำอาหารเหมือนทุกวัน เพียงแต่รู้สึกตึง ๆ บริเวณโดนแส้เมื่อวาน

“ในครัวไม่มีอะไรให้ใช้ทำกับข้าวเลย ไข่ฟองสองนี่ต้องต้มให้ลูกชายลูกสาวสุดที่รักของพวกเขาอีกใช่ไหม” เฉินลั่วบ่น เหลือบมองไข่ไก่สองฟองในตะกร้า

ที่บ้านเลี้ยงไก่เอาไว้สามตัวให้มันออกไข่ แต่ก่อนออกไข่ทุกวันมีไข่เก็บกินตลอด หลายปีที่ผ่านมามันสร้างประโยชน์ให้ครอบครัวเฉินเป็นอย่างมาก เฉินลั่วเคยเสนอให้เชือดทำอาหารแล้วเลี้ยงใหม่ พ่อแม่เฉินไม่ยอม บอกมันยังให้ไข่ได้

พอเสนอให้เลี้ยงเพิ่มเพราะรัฐบาลไม่จำกัดแล้วกลับบอกสิ้นเปลือง

ในเมื่อไม่มีอะไรให้ทำกับข้าว เฉินลั่วเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเคาะประตูห้องนอนของพ่อแม่ ก่อนเคาะสายตาของเธอมองเห็นประตูห้องนอนอีกสองห้อง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้า

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังสนั่นรบกวนคนทั้งบ้าน แม่เฉินเดินงัวเงียออกมาเปิดประตู พอเห็นเป็นใครเริ่มบ่นทัน “ฉันทำเวรทำกรรมอะไรถึงได้มีลูกจอมสร้างปัญหาเช่นนี้!”

“ไข่ไก่ในบ้านเหลือสองฟอง ไม่มีอะไรทำอาหารแล้ว” เฉินลั่วกล่าว “ปกติต้องใช้ไข่ไก่ต้มสองฟอง ถ้าใช้ต้มไข่ไก่ให้พี่น้องทั้งสอง คนอื่นในบ้านจะกินอะไร”

ปกติเฉินลั่วเป็นคนทำอาหารจะรู้ว่าในบ้านมีหรือขาดอะไรไหม เมื่อคืนเป็นแม่เฉินที่ทำและไม่ได้เหลือไข่ไก่ไว้ทำกับข้าว หากให้ลูกทั้งสองแล้วคนอื่นในบ้านจะกินอะไร

แม่เฉินตอบด้วยสีหน้าหงุดหงิด “ใช้ทำกับข้าวไปเถอะ วันเดียวไม่มีไข่ไก่ให้พวกเขาไม่เป็นอะไรหรอก”

“อ้อ”

แต่ทันทีที่เฉินลั่วจะก้าวเท้าออกจากบ้าน เป็นเฉินสั่วเปิดประตูห้องนอนออกมา ผมของหล่อนยุ่งเหยิงและใบหน้าไม่สบอารมณ์ “แม่? ไข่ไก่ฉันต้องได้กินทุกวันนะ ไม่มีไข่ไก่ฉันจะกินอะไร”

แม่เฉินมองลูกสาวแล้วเงียบ “...”

“ต้มไข่ไก่ให้ฉันกับพี่ใหญ่เหมือนเดิม ที่บ้านกินแค่ข้าวเปล่า ๆ ก็พอแล้ว” ไม่รอให้แม่ออกคำสั่ง เฉินสั่วหันมาสั่งพี่สาวทันที

เฉินลั่วหันหน้าไปมองแม่เฉินที่คิดไม่ตก แม้แต่อาหารมื้อหนึ่งลูกสาวสุดที่รักของพวกเขายังไม่ยอม “เฮ้อ! ตกลงแม่จะเอายังไงเหรอคะ ฉันไม่ได้มีเวลานานขนาดนั้น”

“เสี่ยวสั่ววันหลังค่อยกินได้ไหมลูก ในบ้านไม่มีไข่ไก่แล้ว”

“แม่!”

“อือ ๆ ต้มไข่เถอะ ที่บ้านมีอะไรก็กินอย่างนั้น”

สุดท้ายเพื่อไม่ให้ลูกสาวอารมณ์เสียแม่เฉินยอมกินข้าวเปล่า ๆ เฉินลั่วกลอกตามองบนและกลับไปดูข้าวที่หุงทิ้งเอาไว้ พอข้าวสุกนำไข่ไก่ไปต้มและนำเสื้อผ้าในบ้านไปซักเหมือนกับทุกวัน

ต่างกันตรงก่อนไปซักผ้าเฉินลั่วแวะไปบ้านของแม่เฒ่าเสิ่นเพื่อกินไข่ต้มกับมันเทศเผา เห็นว่าไม่ชอบกินเนื้อสัตว์แต่ใช่ว่าจะทรมานร่างกายตัวเองขนาดนั้น

กว่าจะกลับมาถึงบ้านใกล้ถึงเวลาไปทำงานแล้ว แต่สองพี่น้องเฉินยังไม่ไปโรงเรียน พวกเขายืนรอเฉินลั่วกลับมาจากซักผ้า แม่เฉินใช้มือนวดขมับ

“ไม่ไปโรงเรียนเหรอ?” สายตาที่มองมาทำให้เฉินลั่วถามออกไป

เฉินตั่วสั่ง “เธอต้องไปส่งฉันกับน้องสาวที่โรงเรียน ตอนเย็นต้องไปรับด้วย”

“ฉันต้องไปทำงาน”

พ่อเฉินสะพายตะกร้ามาจากหลังบ้านบอก “แค่ไปรับไปส่งพี่น้องจะไปยากอะไร บอกผู้ดูแลแปลงดอกเรพซีดว่ามีธุระก็พอแล้ว เฉินตั่ว เฉินสั่วเรียนโรงเรียนในอำเภอ จะน้อยหน้าคนอื่นไม่ได้”

สองพี่น้องไม่ยอมไปโรงเรียนและกดดันพ่อแม่ตั้งแต่นั่งกินข้าวแล้ว พวกเขาต้องการประกาศต่อหน้าคนอื่นว่าในบ้านมีเงินมากพอจ้างคน แต่ที่ไม่ได้ไปเมื่อวานก็แค่คนป่วย

“ขาก็มียังสร้างปัญหาให้คนอื่นอีก”

“พ่อ!”

เฉินลั่วนำผ้าไปตากและหันไปมองคนโวยวาย “พ่อดูสิ พี่ชายของฉันโตขนาดนี้แล้วยังคิดไม่ได้ ในอนาคตเขาต้องสร้างปัญหาให้พ่อแม่ไม่หยุด”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” แม่เฉินจะทนได้อย่างไร “เร็ว ๆ สิ รีบตากผ้ารีบไปส่งลูกชายของฉัน”

ในเมื่อไม่ยอมรับก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก เฉินลั่วจัดการทุกอย่างเรียบร้อยไม่เปลี่ยนชุดและเดินตามสองพี่น้องไปโรงเรียนทันที อยากให้ไปด้วยก็ต้องยอมรับผล

เฉินสั่วบ่นไม่หยุด “พี่ใหญ่ดูสิ หล่อนไม่ยอมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กลิ่นเหงื่อเต็มตัวไปหมด แหวะ!”

“หล่อนเป็นแค่สาวใช้ของพวกเรา จะกังวลอะไร” เฉินตั่วตอบน้องสาวคนเล็ก และมองน้องสาวอีกคนที่เดินตามหลัง ถ้าไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้บางทีเขาคงให้เฉินลั่วไปเปลี่ยนชุดก่อน

“ถ้ารังเกียจกันขนาดนั้นวันหลังไปซักเสื้อผ้าเองเถอะ”

ถามว่าตั้งใจไม่เปลี่ยนชุดไหมแน่นอนว่าใช่ หากไม่ทำอย่างนี้พวกเขาต้องให้เธอเดินมาส่งทุกวันแน่ ก็แค่ทำให้พวกเขาอับอายนิดหน่อยวันหลังคงไม่พามาแล้ว

“เฮ้! สหายเฉิน สาวใช้คนนี้ไม่ใช่ว่าหยุดจ้างไปแล้วเหรอ” เพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขาเดินมาเอามือคล้องคอเฉินตั่ว ใบหน้าของเขายิ้มแย้มและยังพูดอีกว่า “แต่ว่าไม่ให้หล่อนแต่งตัวดี ๆ หน่อยล่ะ”

เฉินตั่วขมวดคิ้ว “อย่าสนใจหล่อนเลย”

“ปกติรุ่นพี่เฉินให้หล่อนมารับไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ให้มาส่งด้วยบ้านรุ่นพี่ไกลนี่” นักเรียนมัธยมต้นเอ่ยถาม

เฉินสั่วเห็นสายตาที่มองมาทำให้หล่อนอับอายไม่น้อยรีบบอก “พี่ใหญ่ ฉันเจอเพื่อนแล้วต้องไปก่อน”

‘รุ่นพี่เหลียวมาแล้ว!’

เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วบริเวณขนาดรถยนต์คันใหม่จอดลงบริเวณหน้าโรงเรียน ทุกสายตาจดจ้องไปยังประตูรถที่กำลังเปิด สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา รุ่นพี่ ‘เหลียวมู่’ น่ะ คือคนที่พวกเขาไม่อาจเทียบได้

“มาแล้ว!”

เฉินลั่วหันไปมองตามคนอื่นก่อนพบเข้ากับผู้ชายที่หล่อมาก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตะลึงและสัมผัสได้ถึงความร้อนของแก้ม ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมของเขาถูกเซ็ตอย่างเป็นระเบียบ ข้อมือสวมนาฬิการาคาแพง ไหนจะเสื้อผ้าที่ใส่อย่างถูกระเบียบ และใบหน้าอันหล่อเหลาที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไม่มีใครเทียบ

เฉินลั่วอึ้งในความหล่อของเขา หากเป็นในอนาคตชายหนุ่มไม่พ้นพระเอกแถวหน้าของวงการบังเทิงแน่ ๆ แต่ว่า ‘รุ่นพี่เหลียวเหรอ? นั่นมันพระเอกนิยายของเรื่องนี้สิ’

จังหวะก้าวเดินผ่านหน้าของเฉินลั่วเข้าไปในรั้วของโรงเรียน ชายหนุ่มหันหลังกลับมามอง พอเฉินลั่วเงยหน้าขึ้นไปสายตาของพวกเขาสบตากันตรง ๆ ใจเฉินลั่วเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาอย่างไรอย่างนั้น

แต่พอเขาเลื่อนสายตามามองแขนที่เป็นรอยแดงทำให้เฉินลั่วต้องรูดแขนเสื้อตัวเองลงพลางส่งยิ้มแห้งไปให้ เหลียวมู่ไม่ได้พูดอะไรแต่เขาจ้องมองเด็กสาวก่อนเดินเข้าโรงเรียนไป

เฉินตั่วขมวดคิ้วเมื่อครู่ถ้าเขาตาไม่ฟาดไอ้หมอนั่นมองน้องสาวของเขาชัด ๆ “อย่าคิดจะส่งสายตาให้ผู้ชาย อย่างเธอจะแต่งงานกับใครได้ กลับบ้านไปสิ”

เสียงของพี่ชายทำให้เฉินลั่วงุนงง เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ จึงทำได้เพียงพยักหน้า “ค่ะ”

“ไม่เอาน่าสหายเฉิน นั่นสาวใช้ของนายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงปล่อยให้หล่อนกลับบ้านเร็วขนานนั้น ไม่สู้รอกลับบ้านพร้อมนายตอนเย็นจะดีกว่า ตอนกลางวันพวกเราไม่ต้องไปซื้อกับข้าวเองด้วย” เพื่อนร่วมชั้นเรียนของเฉินตั่วแสดงความคิดเห็น

เฉินลั่วมองใบหน้าของเขาและส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้ หากเขายอมให้อยู่นั่นหมายความว่ารายได้ส่วนหนึ่งของบ้านหายไป แต่ถ้าให้กลับบ้านเพื่อนของเขาจะไม่พอใจ

“ฉันยังต้องทำงานอีกหลายอย่าง วันนี้คุณชายเฉินพาน้องสาวเดินกลับบ้านกันเองนะคะ” ในเมื่อตอบคำถามไม่ได้อย่างนั้นก็ไม่ต้องตอบ และยังเปิดทางให้กับเธออีกด้วย

“ลั่ว” ไม่กล้าแม้แต่จะเรียกชื่อแซ่เพราะกลัวคนอื่นจับได้ เฉินตั่วถอนหายใจแล้วโบกมือ “ไปเถอะ ตอนเย็นฉันจะพาน้องสาวกลับบ้านเอง”

“ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะคะ”

เฉินตั่วมองตามหลังของน้องสาวไปด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ ๆ วันนี้เฉินลั่วก็เปลี่ยนไป? ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาสัมผัสได้ว่าเฉินลั่วไม่เหมือนเดิม ยิ่งวันนี้ความชัดเจนมันเริ่มชัดขึ้นมาเรื่อย ๆ