บทที่ 4 ยืมมาคืนไป

ถึงจะมีเสียงตะโกนด่าและเสียงทุบประตูเป็นระยะ แต่สุดท้ายเมื่อเฉินลั่วไม่ยอมออกไปทำอาหารมื้อเย็นให้ แม่เฉินจึงต้องเข้าครัวลงมือเอง สุดท้ายในบ้านถ้าขาดเฉินลั่วไปจริง ๆ จะมีใครทำงานบ้านได้ เฉินสั่วมีดีแค่เรียนหนังสือพอได้ แต่ว่าคนในบ้านกลับยกย่องหล่อนดูถูกเธอ

เฉินลั่วเดินออกจากบ้านในช่วงเวลาที่คนในบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว เดินตรงมายังบ้านของแม่เฒ่าเสิ่นทันที “แม่เฒ่าเสิ่น ฉันขอยืมตะกร้าหน่อยค่ะ”

แม่เฒ่าเสิ่นมองเด็กสาวตรงหน้า “จะไปไหนหรือ โดนตีมาอีกแล้ว”

เฉินลั่วมองแขนเสื้อที่ปิดรอยแผลไม่มิด เธอรีบใช้แขนเสื้อคลุมเอาไว้ เอ่ยด้วยความขบขัน “ฉันแค่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของพวกเขาเท่านั้นค่ะ”

การต่อต้านครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทำ เฉินลั่วเชื่อว่าหลังจากนี้พวกเขาจะกล้ากับเธอน้อยลง หากพวกเขาอยากใช้งานต้องไม่ทุบตีลูกสาว ต้องทำให้รู้ว่ายิ่งใจร้ายสิ่งที่ต้องการก็จะไม่สมหวัง

“เข้ามาเอาสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

ไหน ๆ ก็ยังไม่เอาไข่มาคืน ครั้งนี้เฉินลั่วคิดว่าควรได้อะไรติดมือกลับบ้านมาด้วย จะให้เอาตะกร้าที่บ้านไปหาของป่าเกรงว่ากลับถึงบ้านคงโดนพ่อแม่เฉินเอาไปแล้ว หรือถ้าเอาตะกร้าที่บ้านไปแล้วไม่ได้อะไรกลับบ้านด้วยคงถูกหัวเราะเยาะ

ป่าของหมู่บ้านเป็นป่าขนาดใหญ่และถูกขนาบข้างด้วยไร่ชา มันจึงมีไก่ป่าและสัตว์จำนวนมาก หมายถึงถ้าเข้าไปในจุดลึกของป่า คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าไปมากนัก

“ต้องได้ไข่ไก่กลับไปสักสองฟองสิ”

เฉินลั่วสะพายตะกร้าไว้ด้านหลังสายตาสอดส่องไปข้างหน้าด้วยความหวัง มือข้างหนึ่งถือมีดทื่อ ๆ ของแม่เฒ่าเสิ่นที่ให้ติดตัวมาด้วย อีกข้างถือไม้เอาไว้ป้องกันตัว

กลางคืนไม่มีไฟจำเป็นต้องใช้แสงจันทร์คอยนำทาง เฉินลั่วหรี่ตามองให้ละเอียด ดวงตาของเธอพร่ามัวเหมือนมีหมอกขาวข้างหน้า คนในยุคสมัยนี้ต่างเป็นกันหมดโดยเฉพาะช่วงกลางคืน อาศัยความเคยชินในการนำทาง

เฉินลั่วค่อย ๆ เดินไปยังพุ่มหญ้าทีละพุ่ม มันเป็นรังไก่เก่าแน่นอนหลังจากไข่ฟักแม่ไก่ก็พาลูกเจี๊ยบหนีออกจากรังเก่าไปทันที แต่ถึงอย่างนั้นเผื่อมีไข่ใบไหนไม่ฟักจะได้เก็บ

“อุ๊ย!”

ดวงตาของเฉินลั่วเป็นประกายมองไข่ไก่ห้าฟองที่ซ่อนในพุ่มหญ้า มันเป็นรังไก่เก่าที่แม่ไก่ทิ้งร้างเอาไว้ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาก่อนที่จะใช้หญ้ารองพื้นตะกร้า เก็บไข่ไก่ทั้งห้าใบใส่

หิมะละลายแล้วทำให้สัตว์ป่าเริ่มออกมาหากินอาหารและวางไข่ การเข้าป่าครั้งนี้เฉินลั่วโชคดีจริง ๆ ถ้าเป็นเหมือนวันนั้นเมื่อเดือนก่อนคงไม่ได้อะไรแน่

“ผักก็มีให้เก็บ วันนี้ฉันรอดตายแล้ว”

แค่ได้ไข่ไก่มากกว่าสองฟองถือว่าเยอะสำหรับเฉินลั่วแล้ว อาหารบ้านเฉินในแต่ละวันมีแต่ผักกับไข่ไก่ ความโชคดีอีกอย่างคือเธอไม่ค่อยกินเนื้อสัตว์จึงทำให้กินง่าย

กะต๊าก! กะต๊าก!

เสียงไก่ร้องอย่างตกใจทำให้เฉินลั่วตะลึงและมองหาต้นไม้เพื่อปีน ไก่ร้องตกใจแบบนี้แสดงว่ามันกลัวอะไรบางอย่าง ถ้าเป็นสัตว์เล็กยังพอเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าเป็นสัตวใหญ่เฉินลั่วไม่อยากตายอีกรอบ

แต่ว่ามันร้องไม่นานก็เงียบลง เฉินลั่วปีนลงจากต้นไม้บนตัวของเธอมีใบไม้เต็มไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นเดินตรงไปยังที่มาของเสียง และเห็นไก่ป่าสองตัวนอนบาดเจ็บอยู่

พอมันเห็นคนจะบินหนีพบว่าปีกหักทั้งสองตัว เฉินลั่วตาลุกวาวไม่ต้องรอให้พวกมันหนีเธอรีบนำไข่ไก่กับของในตะกร้าออกมาจากตะกร้าและจับมันสองตัวใส่ตะกร้าทันที

“ยังดีว่าฉันใส่เสื้อคลุมมา ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าต้องเอากลับยังไง”

เสื้อคลุมถูกถอดออกมารองของที่นำออกจากตะกร้า เฉินลั่วหันไปสำรวจรังของพวกมันมีไข่ไก่หลายฟองจึงได้เก็บมา เหมือนแม่ไก่สองตัวมันแย่งรังของกันและกัน ทำให้ได้รับบาดเจ็บและยังทิ้งไข่ไก่เอาไว้มากกว่ายี่สิบฟอง

โลภมากลาภหาย เฉินลั่วหลังเก็บไข่ไก่ได้แล้วรีบเดินออกจากป่าทันที ตลอดเส้นทางหากมีผักป่าไม่ลืมจะเก็บกลับมาด้วย แน่นอนว่าเธอไม่ได้กลับบ้านเฉิน

“แม่เฒ่าเสิ่น”

แม่เฒ่าเสิ่นเปิดประตูให้เด็กสาวเข้าไปในตัวบ้าน จากนั้นมองข้าวของด้วยความอึ้ง “ไปซื้อมาจากไหน”

“ฉันไม่ได้ซื้อมาค่ะ เก็บจากในป่า” เฉินลั่วกล่าวยิ้ม ๆ และหยิบไข่ไก่สองฟองยื่นให้ “เดือนก่อนฉันมายืมไข่ไก่ของแม่เฒ่าไปฉันเอามาคืนค่ะ ส่วนที่เหลือแม่เฒ่าเก็บเอาไว้ทำกิน”

“ไม่ต้อง ๆ เธอเอาไปกินเถอะ”

เฉินลั่วส่ายหน้า “ถ้าฉันเอากลับบ้านคิดว่าจะได้กินเหรอคะ แม่เฒ่าเก็บเอาไว้เถอะค่ะ วันหลังเผื่อฉันได้แวะมา”

คำพูดของเด็กสาวตระกูลเฉินทำให้แม่เฒ่าเสิ่นพยักหน้าและช่วยแยกของในตะกร้าออก ไข่ไก่ 32 ฟอง ไก่ป่า 2 ตัว กับผักป่ากองใหญ่ และมันเทศสามหัว

เฉินลั่วไม่ได้รบกวนหญิงชรามากหลังจัดการในตะกร้าเรียบร้อยถึงได้ออกไปก่อไฟ ตั้งน้ำเพื่อเชือดไก่ทั้งสองตัว แม้ไม่เคยทำแต่ถ้าปล่อยเอาไว้มันจะเน่า ส่วนหนึ่งใช้ทำอาหารมื้อนี้ ที่เหลือตากแห้งเก็บไว้กินได้อีกสักระยะ

“ในบ้านมีข้าวสารอยู่”

“แม่เฒ่าเก็บเอาไว้เถอะค่ะ ฉันได้มันเทศมาจะเผากินแทน แค่นี้ก็มารบกวนมากพอแล้ว” เฉินลั่วปฏิเสธรับของ เธอไม่รู้เลยว่านอกจากวันนี้จะหาของในป่าได้อีกหรือไม่

ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเฉินลั่วถึงทำกับข้าวและหมักไก่เอาไว้เตรียมตากพรุ่งนี้ หลังจากกินอิ่มเธอบอกกับหญิงชรา “พรุ่งนี้แดดออกแม่เฒ่าอย่าลืมเอาออกไปตากนะคะ หากใครถามแม่เฒ่าก็บอกว่าไปซื้อมา”

“ฉันรู้แล้ว”

ถ้าไม่ซื้อมาคงไม่มีทางได้กินแน่ ๆ ในบ้านมีหญิงชราเพียงคนเดียว แต่ถ้าบอกเฉินลั่วไปหามาให้เห็นทีไก่ทั้งหมดคงถูกบ้านเฉินมาเอาไป อีกอย่างคนในหมู่บ้านเกรงใจแม่เฒ่าเสิ่นไม่น้อยจึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนขโมย

ก่อนมาบ้านเสิ่นเธอเอาเสื้อผ้ามาด้วยก่อนกลับบ้านถึงได้แวะอาบน้ำ และซักผ้าให้เรียบร้อย มันจะได้ไม่มีกลิ่นเนื้อสัตว์ติดตัวกลับบ้านให้คนอื่นได้กลิ่น

เฉินลั่วชะงักเท้าตอนเดินมาถึงลานบ้านตระกูลเฉิน แม่เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือไม้เอาไว้ ยิ่งเห็นลูกสาวเจ้าตัวลุกขึ้นยืนเดินมาหาพร้อมกับเสียงด่าทอเหมือนทุกวัน

“ไปไหนมา!”

“ฉันไปนั่งเล่นแถวนี้มา” เฉินลั่วบอก

แม่เฉินชี้หน้าลูกสาว “ค่ำคืนดึกดื่นแบบนี้อยากให้คนอื่นนินทาหรือยังไง เป็นผู้หญิงไม่รักนวลสงวนตัวแบบไหนเสียชื่อลูกสาวตระกูลเฉินหมด”

“แม่ ถ้าแม่ไม่พูดคนอื่นจะรู้ได้เหรอ” เฉินลั่วเถียง

ตอนเธอไปคนในบ้านและรอบบ้านต่างนอนหลับกันหมดแล้ว หรือต่อให้ไม่หลับเฉินลั่วกลับมาพร้อมตะกร้าผ้าย่อมเข้าใจดี แถมตอนค่ำเฉินลั่วยังถูกแม่ตีอีกด้วยพวกเขาย่อมไม่คิดเป็นอื่น

“เถียงเหรอ?”

เฉินลั่วถอนหายใจ “ตีอีกสิ พรุ่งนี้ตื่นมาทำอาหารเองก็แล้วกัน”

“กล้าดีนิ!” แม่เฉินมองลูกสาวที่ต่อต้าน “แต่ก่อนยังหดหัวอยู่แต่ในห้อง ทุกวันนี้มีที่ไปแล้วสิถึงได้ไม่อยู่” แม่เฉินไปเคาะเรียกอยู่นานกลับไม่มีคนอยู่

“ฉันแค่ออกไปซักผ้า”

“พรุ่งนี้อย่าลืมไปรับลูกชายกับลูกสาวฉันด้วย ไม่อย่างนั้นไม่ต้องกินข้าวอีก”

ก่อนหน้านี้ทั้งแม่เฉินและพ่อเฉินคิดอยากให้ลูกสาวคนกลางทำงานเพิ่ม กลับโดนลูกอีกสองคนตื้อว่าให้คอยไปรับไปส่งเพราะคนอื่นเข้าใจว่าตระกูลเฉินมีฐานะ

เฉินลั่วบอก “แม่ พวกเขาอายุไม่น้อยแล้วเดินกลับบ้านเองได้ ยังต้องให้ฉันไปรับอีก”

“อย่าอิจฉาพี่ชายกับน้องสาวหน่อยเลย!” แม่เฉินมองลูกสาวอย่างรังเกียจ “ไม่ได้เรียนหนังสือคนเดียวในบ้านจึงคิดต่อต้านอย่างนั้นเหรอ เธอมีปัญญาเรียนหรือยังไง ลูกชายกับลูกสาวฉันเรียนเก่งขนาดนั้น”

เฉินลั่วกลอกตามองบนแล้วเดินไปตากผ้าให้เรียบร้อย เรียนเก่งอะไรกัน ให้เทียบกันแล้วพวกเขาอยู่อันดับท้าย ๆ ของห้องซะมากกว่า