บทที่9 บทลงโทษ

แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อยๆลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเบื้องนอกเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงเข้ม ทว่าบรรยากาศภายในรถตู้คันหรูสีดำสนิทที่กำลังเคลื่อนตัวกลับสู่คฤหาสน์แบล็กวูดกลับอึดอัดดุจมีพายุหมุนลูกใหญ่อัดแน่นอยู่ข้างใน

ริชาร์ดนั่งกอดอกอยู่บนเบาะหนังแท้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาสีเทาเข้มดุจพญาเหยี่ยวจ้องจับจ้องร่างบางของอลิซที่นั่งขุดคู้ชิดติดประตูรถอีกฝั่ง ความจริงแล้ว คืนนี้เขาตั้งใจจะมารับเธอด้วยตัวเองอย่างที่สัญญาไว้ในสาย แต่สิ่งที่เขาได้เห็นเมื่อสิบนาทีก่อนหน้ากลับจุดไฟโทสะในอกของเขาให้ลุกโชน

ภาพของอลิซที่ยืนยิ้มและพูดคุยอย่างสนิทสนมกับรุ่นพี่หนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่หน้าอาคารเรียน โดยที่ชายหนุ่มคนนั้นถือวิสาสะยื่นมือมาแตะท่อนแขนเรียวของเธอ แม้อลิซจะรีบสะบัดตัวถอยห่างทันที แต่มันก็ไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของริชาร์ดที่นั่งมองอยู่ในรถแม้แต่นาทีเดียว

"เธอคงจะลืมกฎข้อที่สี่ไปแล้วสินะ อลิซ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของริชาร์ดดังขึ้นทำลายความเงียบกริบในรถ

อลิซสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่บอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อกลางวันค่อยๆช้อนตามองเขาด้วยความหวาดหวั่น "คุณริชาร์ด... เรื่องอะไรหรอคะ"

"อย่ามาทำหน้าไขสือ!" ริชาร์ดตวาดเสียงดังลั่นจนกระจกรถสั่นสะเทือน "ไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่นมันเป็นใคร! ทำไมมันถึงกล้าเอามือโสมมของมันมาจับตัวเธอต่อหน้าต่อตาฉัน!"

"นั่นมันรุ่นพี่ที่คณะค่ะ!" อลิซพยายามอธิบาย น้ำเสียงสั่นเครือ "เขาแค่นำชีทสรุปมาคืน แล้วก็แตะแขนฉันแค่แป๊บเดียว ฉันก็รีบขยับหนีแล้ว คุณก็เห็นนี่คะ!"

"ฉันไม่สนว่ามันจะเป็นใคร หรือแตะกี่วินาที!" ริชาร์ดขยับตัวโถมเข้าหาร่างบางอย่างรวดเร็ว สองมือหนาบีบไหล่บางของเธอแน่นจนเธอต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ "ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้! เธอเป็นสมบัติของฉันอลิซเบธ! ร่างกายนี้ สายตานี้ หรือแม้แต่ลมหายใจของเธอ เป็นของฉันคนเดียว!"

ความโกรธ ความอับอายจากเรื่องเมื่อกลางวัน และความคับแค้นใจที่ถูกบีบบังคับมาตลอด พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอยู่ที่อกของอลิซเช่นกัน หญิงสาวเริ่มหมดความอดทนกับความหึงหวงและงี่เง่าของเขา เธอใช้สองมือดันแผงอกแกร่งของเขาเต็มแรง ร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ

"ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ! ฉันเป็นมนุษย์นะคุณริชาร์ด!" อลิซตวาดกลับทั้งน้ำตา "ฉันพยายามทำตามคำสั่งของคุณทุกอย่างแล้ว! ทั้งในห้องน้ำเมื่อกลางวัน ทั้งการย้ายมาอยู่ที่นี่! แต่คุณกลับไม่เคยไว้ใจฉันเลย คุณมันเห็นแก่ตัว! หึงหวงหน้ามืดตามัวอย่างไร้เหตุผลที่สุด!" ริชาร์ดกัดฟันกรอด "อลิซ!"

เพียะ!!

ฝ่ามือเล็กของอลิซฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาดุดันของริชาร์ดเต็มแรง เสียงฝ่ามือปะทะใบหน้าดังสะท้อนไปทั่วห้องโดยสารอันเงียบสงบ ใบหน้าของมาเฟียใหญ่หันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงเข้มค่อยๆปรากฏขึ้นบนโหนกแก้มซ้ายของเขา

บรรยากาศในรถพลันแข็งทื่อราวกับเวลาถูกหยุดหมุน ฌอนที่กำลังขับรถอยู่ด้านหน้าถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจผ่านกระจกมองหลัง ไม่เคยมีใคร... ไม่เคยมีใครในโลกนี้กล้าลงมือตบหน้าริชาร์ดมาก่อน

อลิซเองก็ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป มือบางสั่นระริก เธอมองดูชายรุ่นพ่อตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายเกร็งแน่นจนแทบหยุดหายใจ

ริชาร์ดค่อยๆหันใบหน้ากลับมาเนิบนาบ แววตาสีเทาเข้มบัดนี้ฉายประกายความปรารถนาอันป่าเถื่อนที่พุ่งทะลักขึ้นมาจนถึงขีดสุด เขายกมือขึ้นแตะรอยตบบนใบหน้าเบาๆ ก่อนจะระบายยิ้มมุมปากอันดุร้ายประดุจมัจจุราชที่กำลังจะลงโทษเหยื่อ

"กล้ามากนะอลิซ" เสียงพร่าต่ำของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย

"คุณ... คุณริชาร์ด ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" อลิซละล่ำละลักอ้อนวอน พยายามจะถอยหนีจนแผ่นหลังชิดติดประตูรถ

แต่ริชาร์ดไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถอย ชายหนุ่มรวบท่อนแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว ล็อกร่างบางของเธอเข้าหาแผงอกแกร่งอย่างแรง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่างป่าเถื่อนและไร้ซึ่งความปรานี

"อื้อ!! อ่อย... อื้อ!" อลิซกรีดร้องอุดอู้ในลำคอ ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อปลดปล่อยตัวเองจากรสจูบอันหนักหน่วง

จูบในครั้งนี้ไม่ใช่จูบแห่งความรักหรือความนุ่มนวล แต่มันคือจูบแห่งการสั่งสอนและการลงโทษ ริชาร์ดบดขยี้เรียวปากหวานอย่างเอาแต่ใจ ออกแรงบีบคางมนบังคับให้เธอเปิดปากออก ก่อนจะแทรกแซงลิ้นหนาร้อนเข้าไปกวาดต้อนตักตวงความหวานละมุนภายในปากของเธออย่างจาบจ้วง ลิ้นร้อนไล่ต้อนและครอบครองทุกตารางนิ้วจนอลิซรับรู้ได้ถึงรสเค็มขื่นของเลือดที่แตกซ่านตรงริมฝีปากล่าง

ความเจ็บปวดระคนวาบหวามปะทะเข้าใส่สมองของเด็กสาวอย่างหนักหน่วง สองมือที่ถูกพันธนาการไว้พยายามดิ้นรน แต่กลับยิ่งถูกฝ่ามือหนาของเขากดทับแน่นขึ้นไปอีก ริชาร์ดไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขาสูบฉีดความร้อนแรงและอารมณ์ดิบเถื่อนใส่เธออย่างไม่รู้จักอิ่มเอม

"อื้อ... อ๊าส์..." เสียงครางสะอื้นเล็ดลอดออกมายามที่เขาผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาที เพื่อกดจูบซ้ำลงมาอีกครั้งอย่างหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

ฝ่ามือหนาอีกข้างของเขาเลื่อนลงไปตะปบสะโพกงอนงาม ออกแรงบีบเฟ้นผ่านกระโปรงพลีทเนื้อนุ่ม ยกร่างบางของเธอขึ้นมานั่งทับบนตักแกร่งของเขาทั้งตัว อลิซสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงและร้อนระอุเบื้องล่างของเขาที่กำลังดันชนอยู่กับจุดซ่อนเร้นของเธออย่างจงใจ

"จำไว้ อลิซ..." ริชาร์ดยอมถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอ ริมฝีปากของเขามีรอยเลือดของเธอติดอยู่ เพิ่มความอันตรายและดุดันให้กับเขาเป็นเท่าตัว "อย่ากล้าตบหน้าฉันอีก... และอย่าเอาตัวเองไปให้ชายอื่นแตะต้องอีกเป็นอันขาด!"

"คุณมัน... เลว!" อลิซสะอื้นไห้กระซิบ เสียงสั่นเครือ ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความอายและความเจ็บใจ

"ใช่! ฉันมันเลว" ริชาร์ดก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหนักหน่วง กดจูบและฝากรอยรักสีเข้มตราจองไว้บนผิวเนียนละเอียดอีกครั้ง "และคนเลวคนนี้แหละ... ที่เป็นเจ้าของชีวิตเธอ!"

รถตู้คันหรูเลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์แบล็กวูดและจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ทันที ริชาร์ดไม่รอให้ลูกน้องมาเปิดประตู เขาจัดการเปิดประตูรถเอง แล้วอุ้มร่างบางของอลิซพาดบ่าขึ้นมาอย่างรุนแรง ไม่สนใจเสียงร้องโวยวายหรือการดิ้นรนของเธอเลยแม้แต่น้อย

"ปล่อยฉันนะ! คุณริชาร์ด! ปล่อย!" อลิซทุบแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยกำปั้นเล็กๆ

ริชาร์ดก้าวฉับๆ ผ่านเหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดที่ยืนก้มหน้าด้วยความเกรงกลัว ขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนใหญ่ทันที เขาใช้เท้าผลักประตูห้องนอนเปิดออก แล้วโยนร่างบางของอลิซลงบนเตียงกว้างอย่างแรง

ฟุบ!

อลิซกระดอนไปกับฟูกหนา เธอรีบยันตัวลุกขึ้นเตรียมจะถอยหนีไปอีกฝั่งของเตียง แต่ริชาร์ดก็ปลดเสื้อสูทตัวนอกและเนกไทโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทาบทับลงมาคร่อมร่างของเธอไว้ สายตาสีเทาเข้มจ้องมองเธอประดุจสัตว์ป่าที่พร้อมจะกลืนกินเหยื่อทั้งตัว

"ลงโทษในรถมันยังไม่พอหรอกนะ อลิซ..." ริชาร์ดกระซิบเสียงพร่าดุดัน มือหนาเอื้อมไปจับชายเสื้อนักศึกษาของเธอ "สำหรับความผิดของการตบหน้าฉัน และการยิ้มให้ชายอื่น... เธอต้องจ่ายด้วยบทเรียนที่แพงที่สุดในคืนนี้!"

"ไม่นะ! คุณริชาร์ด! อื้อ!"

เสื้อนักศึกษาสีขาวถูกกระชากขาดออกอย่างง่ายดายด้วยมือหนา เผยให้เห็นทรวงอกอิ่มภายใต้เสื้อชั้นในสีหวาน ริชาร์ดไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้อนวอนอีกต่อไป เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากลงมาจูบเธออีกครั้ง เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและความโกรธขึงที่หลอมรวมเป็นความปรารถนาอันป่าเถื่อน

บทเรียนรักอันดุดันและร้อนแรงเริ่มต้นขึ้นบนเตียงกว้าง ริชาร์ดยังคงเอาแต่ใจ ตักตวงเรือนร่างนุ่มนวลของอลิซครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งคืน เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของลงไปในทุกตารางนิ้วของเธอ ขณะที่อลิซทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลริน รับสัมผัสอันหนักหน่วงและเร่าร้อนจากมัจจุราชวัยสี่สิบเจ็ดปี