บทที่10 ข้อแลกเปลี่ยน NC18+

บรรยากาศอบอ้าวของเช้าวันใหม่ อลิซตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกช้ำไปทั้งกาย รอยรักสีเข้มประทับอยู่ตามซอกคอ ไหล่เนียน และสะโพกงอนงาม ชายรุ่นพ่อผู้แสนเอาแต่ใจได้จากไปทำงานตั้งแต่เช้า ทิ้งให้เธอนอนขุดคู้สวมเสื้อเชิ้ตนอนอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพัง

ขณะที่หญิงสาวกำลังจะยันกายลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา อลิซเอื้อมมืออันสั่นเทาไปคว้ามาดู หน้าจอแสดงชื่อของโรงพยาบาลเอกชน ทำให้หัวใจของเธอร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

"สวัสดีค่ะ อลิซพูดสายค่ะ" หญิงสาวรีบกดรับด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

(สวัสดีครับคุณอลิซ ผม นายแพทย์ประวิทย์ แพทย์เจ้าของไข้ของคุณรอยด์ เวเมนสัน นะครับ) น้ำเสียงจากปลายสายฟังดูเคร่งเครียดและรีบร้อนอย่างเห็นได้ชัด (หมอต้องรีบโทรมาแจ้งข่าวครับ เมื่อครู่ช่วงเช้าตรู่ คุณรอยด์มีอาการภาวะแทรกซ้อนวิกฤต เกิดลิ่มเลือดอุดตันในเส้นเลือดใหญ่ที่ไปเลี้ยงปอดและหัวใจกะทันหันครับ)

"ว..ว่าไงนะคะหมอ!?" อลิซกรีดร้องออกมาเบาๆ น้ำตาไหลรินอาบแก้มในวินาทีนั้น "คุณพ่อ... ตอนนี้คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ"

(ตอนนี้หมอและทีมแพทย์กำลังประคองอาการอยู่ในห้อง ICU ครับ แต่เราต้องทำการผ่าตัดด่วนเพื่อฉีดยาละลายลิ่มเลือดและใช้เทคโนโลยีผ่าตัดเอาลิ่มเลือดออกโดยเร็วที่สุด หากช้ากว่านี้ หัวใจของคุณรอยด์อาจจะล้มเหลวและหยุดทำงานได้ทุกเมื่อครับ)

"ผ่าตัด... ผ่าตัดเลยค่ะหมอ ทำไมหมอไม่ผ่าทันทีเลยล่ะคะ" อลิซละล่ำละลักอ้อนวอนทั้งน้ำตา

(ปัญหาคือ เคสนี้จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์พิเศษและทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางจากต่างประเทศ รวมถึงยารักษาเกรดพิเศษซึ่งมีค่าใช้จ่ายส่วนเกินนอกจากวงเงินประกันเดิมสูงถึงสิบล้านบาทครับ และที่สำคัญที่สุด... สิทธิ์ในการอนุมัติการผ่าตัดเคสพิเศษด่วนระดับนี้ ต้องได้รับการเซ็นยินยอมและอนุมัติจากผู้รับรองทางการเงินหลัก ซึ่งก็คือคุณริชาร์ดเท่านั้นครับ)

คำตอบของแพทย์ประวิทย์ทำให้สมองของอลิซตื้อตันไปหมด ชีวิตของพ่อเธอกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง และคนที่ถือไพ่เหนือกว่าและกำชีวิตพ่อของเธอไว้ในมือก็ยังคงเป็นริชาร์ด ชายหนุ่มผู้เพิ่งจะฝากรอยรักอันป่าเถื่อนไว้บนเรือนร่างของเธอเมื่อคืนนี้

"ขอบคุณค่ะหมอ ฉัน... ฉันจะจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ" อลิซกดวางสายด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดหรือชักช้า หญิงสาวรีบกดสายตรงหาโทรศัพท์ส่วนตัวของริชาร์ดทันที เสียงสัญญาณดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับ

(มีอะไรอลิซ ฉันกำลังประชุมอยู่) น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งและทรงอำนาจของริชาร์ดดังมาจากปลายสาย ไร้ซึ่งแววตระนกหรืออ่อนโยนใดๆ

"คุณริชาร์ด! ได้โปรดช่วยคุณพ่อด้วยค่ะ ฮึก..." อลิซร้องไห้สะอื้นโฮออกมาอย่างเหลืออด "หมอโทรมาบอกว่าคุณพ่อเกิดภาวะลิ่มเลือดอุดตันด่วน ต้องผ่าตัดใหญ่เดี๋ยวนี้ หมอบอกว่าต้องใช้เงินอีกสิบล้านและต้องการ การเซ็นอนุมัติจากคุณ ได้โปรดเถอะค่ะคุณริชาร์ด ช่วยอนุมัติและช่วยชีวิตพ่อของฉันด้วยนะคะ"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ เสียงถอนหายใจยาวของริชาร์ดดังก้องผ่านลำโพง (ฉันรู้เรื่องทั้งหมดจากทีมแพทย์แล้วอลิซ... ฌอนเพิ่งรายงานฉันเมื่อสิบนาทีก่อน)

"ถ้ารู้แล้ว ได้โปรดเซ็นอนุมัติเถอะนะคะ พ่อฉันกำลังจะตายนะคุณริชาร์ด!" อลิซขอร้องแทบขาดใจ

(เธอรู้ใช่ไหมอลิซ ว่าในโลกของฉันไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ) น้ำเสียงของมาเฟียใหญ่เย็นเยือกขึ้นมาทันตา (วงเงินเดิมที่ฉันจ่ายไปมันครอบคลุมแค่การรักษาปกติ แต่เทคโนโลยีและแพทย์ระดับโลกที่ต้องบินด่วนมาช่วยพ่อเธอ มันนอกเหนือจากข้อตกลงเดิม)

"คุณต้องการอะไรอีกคะ" อลิซเอ่ยถามทั้งน้ำตา "เราสัญญากันแล้วไม่ใช่หรอคะ เรื่องดรอปเรียนหรือเรื่องตั้งท้อง คุณสัญญาแล้วว่าจะรอให้ฉันเรียนจบก่อน คุณจะคืนคำหรอคะ"

(ฉันเป็นคนรักษาสัญญาอลิซ) ริชาร์ดเอ่ยเสียงพร่าต่ำทุ้ม (ฉันไม่เคยคืนคำ เรื่องท้องและเรื่องดรอปเรียน ฉันจะยังคงรอตามสัญญาเดิม แต่สำหรับการช่วยชีวิตพ่อเธอในเคสด่วนวิกฤตครั้งนี้ มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนใหม่ที่คุ้มค่าพอสำหรับฉัน)

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไรก็บอกมาสิคะ!"

(คืนนี้เธอต้องลงไปกับฉันที่Red Roomชั้นใต้ดินของคฤหาสน์) ริชาร์ดเอ่ยคำสั่งที่ทำให้ขนหัวลุก (เธอต้องยอมรับการเล่น BDSM และการลงโทษจากฉันตามกฎของห้องมืดตลอดทั้งคืนหนึ่งคืนเต็มๆ โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่มีสิทธิ์ร้องขอให้หยุด และต้องยอมรับทุกอย่างที่ฉันจะทำให้ ถ้าเธอยอมรับเงื่อนไขนี้ คณะแพทย์จะเริ่มผ่าตัดพ่อเธอทันทีในอีกสิบนาทีข้างหน้า)

อลิซเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านราวกับถูกน็อคกลางอากาศห้องมืดที่ชั้นใต้ดิน... เธอเคยได้ยินพวกแม่บ้านแอบกระซิบกันว่าเป็นสถานที่ต้องห้ามของคฤหาสน์แบล็กวูด เป็นห้องสลายสติและกามารมณ์ที่เต็มไปด้วยเครื่องมือครบครันที่สุด ผู้ชายคนนี้กำลังจะใช้เรือนร่างของเธอมาเป็นเครื่องสังเวยความเถื่อนของเขาอีกแล้ว

แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของคุณพ่อที่นอนรอความตายอยู่ในห้อง ICU อลิซก็หลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาไหลรินรดแก้มเนียนอย่างขื่นขม

"ตกลงค่ะ..." อลิซเค้นเสียงพูดออกไปอย่างยากลำบาก "ฉันยอมรับเงื่อนไข ได้โปรดช่วยคุณพ่อด้วยค่ะนายท่าน..."

(เด็กดี...) ริชาร์ดยกยิ้มอย่างผู้ชนะผ่านสาย (ฌอนจะส่งเอกสารอนุมัติให้โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้... แล้วเจอกันคืนนี้นะอลิซ)

ยามค่ำคืนหมุนเวียนมาถึงอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี เสียงนาฬิกาโบราณในคฤหาสน์ส่งเสียงบอกเวลาสี่ทุ่มตรง อลิซยืนอยู่หน้าประตูเหล็กหนาหนักสีดำสนิทบริเวณชั้นใต้ดินสุดของคฤหาสน์แบล็กวูด ร่างบางสวมเพียงชุดคลุมผ้าซาตินสีดำยาวคลุมกาย หัวใจของเธอเต้นตึกตักด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก

ประตูเหล็กถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ ฌอนผายมือให้อลิซเดินเข้าไปข้างใน "โชคดีครับ คุณอลิซ จำไว้ว่าอย่าขัดใจนายท่านในห้องนี้"

อลิซก้าวเท้าอันสั่นเทาเข้าไปข้างใน ประตูเหล็กปิดตัวลงและล็อกแน่นหนา

ภายในห้องมืดถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำแดง ไฟสปอตไลท์สีแดงสลัวส่องสว่างกระทบกับเครื่องมือพันธนาการหลากหลายรูปแบบ มีทั้งโซ่ตรวนเหล็กกล้า สายรัดหนังแท้ แส้หนังนุ่ม โซฟาหนังทรงแปลกตา และกระจกเงาบานใหญ่รอบห้อง กลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหยผสมกลิ่นหนังแท้อัดแน่นอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกวาบหวามและหวาดกลัวไปพร้อมๆกัน

ที่กลางห้อง... ริชาร์ดนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังทรงสูง ชายหนุ่มวัยสี่สิบเจ็ดปีถอดเสื้อสูทออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักมังกรสีเข้ม ในมือหนาของเขากำลังถือแส้หนังแท้เส้นเล็กเคาะกับฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะเนิบนาบ

"มานี่สิเด็กดี" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้น

อลิซสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาสีเทาเข้มที่เต็มไปด้วยความตัณหาและความปรารถนาอันป่าเถื่อน

"ถอดชุดคลุมออก..." ริชาร์ดสั่ง

มือบางของอลิซสั่นระริกขณะค่อยๆ คลายเชือกผูกเอว ทิ้งชุดคลุมซาตินลงไปกองบนพื้นคอนกรีตขัดเงา ร่างกายเปลือยเปล่าอันงดงามและสมบูรณ์แบบของเด็กสาววัยยี่สิบสองปีปรากฏแก่สายตาของมาเฟียใหญ่ ผิวขาวเนียนผ่องปะทะกับแสงไฟสีแดงสลัวจนดูงดงามดุจรูปสลักหินอ่อน

ริชาร์ดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ เขายื่นมือไปจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอ ชูขึ้นเหนือศีรษะ แล้วใช้สายรัดหนังสีดำล็อกข้อมือของเธอเข้ากับโซ่เหล็กที่ห้อยลงมาจากคานด้านบน ทำให้ร่างบางต้องยืนเขย่งปลายเท้า ยืดอกอิ่มขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

"อึก... คุณริชาร์ด" อลิซร้องออกมาเบาๆ ความอับอายและหวาดกลัวพุ่งขึ้นสูงเมื่อรู้ว่าตัวเองหมดทางต่อสู้โดยสิ้นเชิง

"ในห้องนี้... เธอต้องเรียกฉันว่านายท่านเท่านั้น" ริชาร์ดใช้ปลายแส้หนังนุ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกงอนงามของเธอเบาๆ ความเย็นของหนังทำให้อลิซสะท้านไปทั้งร่าง

"ค่ะ นายท่าน..." อลิซตอบรับเสียงสั่น

"ดีมาก เด็กดี..." พูดจบริชาร์ดก็หยิบผ้าปิดตาซาตินสีดำขึ้นมาผูกปิดดวงตากลมโตของเธอไว้ทันที ทัศนียภาพของอลิซดับมืดลง เหลือเพียงสัมผัสทางกายและการรับรู้ทางเสียงที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว

"อื้อ!... นายท่าน จะทำอะไรคะ" อลิซตกใจยามที่ความมืดเข้าครอบคลุม

ริชาร์ดไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่เขาใช้เทียนหอมอุ่นเกรดพิเศษที่จุดเตรียมไว้ ค่อยๆเอียงเทียนให้น้ำมันเทียนอุ่นๆ หยดลงบนแผ่นหลังเนียนและเนินอกอิ่มของเธอทีละหยด

"อื้อ!! อึก... เจ็บ! ม..มันร้อน" อลิซกรีดร้องและสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ความรู้สึกร้อนอุ่นที่หยดลงบนผิวเนียนตามด้วยการถูกลูบไล้ด้วยน้ำมันหอมระเหยอย่างนุ่มนวลจากฝ่ามือหนาของเขา สร้างความวาบหวามและความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ริชาร์ดลูบไล้น้ำมันเทียนอุ่นๆ ไปทั่วเรือนร่างของเธอ ฝ่ามือหนาบีบเฟ้นทรวงอกอิ่มและสะโพกงอนงามอย่างหนักหน่วง ก่อนจะเปลี่ยนไปหยิบกุหลาบแก้วติดหนามนุ่มลูบไล้ไปตามต้นขาด้านในของเธอ กระตุ้นจุดอ่อนไหวเบื้องล่างจนอลิซสั่นสะท้านและมีน้ำหวานซึมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"อ๊ะ... อ๊าส์... นายท่าน... ได้โปรด..." อลิซครางกระเส่า ร่างกายที่ถูกพันธนาการไว้บิดเกร็งด้วยความเสียวซ่านอันมหาศาล

"อยากได้อะไรอลิซ บอกฉันสิ" ริชาร์ดถามเสียงพร่า ชายหนุ่มปลดกางเกงของตัวเองออก เผยให้เห็นความแข็งขึงอันใหญ่โตและร้อนระอุที่พร้อมจะปลดปล่อย

"อยาก... อยากได้นายท่าน ได้โปรดช่วยอลิซด้วยค่ะ" หญิงสาวสารภาพออกมาด้วยความจำยอม