บทที่7 ฉันอยากมีลูก

สายลมยามเช้าพัดผ่านม่านระเบียงเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์แบล็กวูด กลิ่นหอมของดอกกุหลาบช่างขัดกับบรรยากาศอันเงียบสงบ อลิซนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้หรูหรา ร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมตัวยาวกำลังบำรุงผิวหน้า ทว่าดวงตากลมโตกลับเหม่อมองกระจกเงาด้วยความครุ่นคิด

หลายสัปดาห์แล้วที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ในฐานะสมบัติส่วนตัวของริชาร์ด มาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ชายรุ่นพ่อผู้เอาแต่ใจ แต่ในความดิบเถื่อนนั้น เขากลับคอยดูแลเอาใจใส่เธออย่างดีในแบบของเขา เรื่องค่ารักษาพยาบาลของคุณพ่อ ก็ได้รับการดูแลจากทีมแพทย์ที่ดีที่สุดจนอาการป่วยดีขึ้นตามลำดับ ทั้งหมดนี้ทำให้อลิซเริ่มสับสนในความรู้สึกของตัวเอง ทว่าความจริงที่ว่าเธอถูกซื้อมาด้วยเงินมหาศาล ก็ยังคงเป็นตราบาปที่ตอกย้ำหัวใจของเธออยู่เสมอ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเธอ อลิซสบตากับริชาร์ดผ่านกระจกเงา ชายวัยสี่สิบเจ็ดปีในชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตดูสง่างามและทรงอำนาจ เขาวางมือหนาบนไหล่บางของเธอ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเนียนหนักๆ หนึ่งฟอดจนเกิดเสียงดัง

"ตื่นนานแล้วหรอ เด็กดี" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังกระซิบชิดใบหูเล็ก

"เพิ่งตื่นค่ะคุณริชาร์ด วันนี้มีประชุมแต่เช้าเหรอคะ?" อลิซถาม พลางเอียงหน้าหลบสัมผัสอันเร่าร้อนที่เริ่มลามปามมาที่ซอกคอ

"อืม... แต่ก่อนไป มีเรื่องสำคัญที่ฉันอยากคุยกับเธอ" ริชาร์ดหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาจับคางมนขึ้นมาประสานสายตากับเขา ดวงตาสีเทาเข้มฉายแววเอาจริงเอาจังจนอลิซรู้สึกประหม่า

"เรื่องอะไรเหรอคะ?"

"ฉันอยากมีลูก" คำพูดตรงไปตรงมาของมาเฟียใหญ่ทำให้อลิซเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่มทันที

"ลูก... คุณริชาร์ดหมายถึงอะไรคะ?"

"หมายความตามที่พูดนั่นแหละอลิซ" ริชาร์ดย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเธอ กุมมือเล็กของเธอไว้แน่น "ฉันอายุสี่สิบเจ็ดแล้ว อีกไม่กี่ปีก็เข้าสู่วัยห้าสิบ ธุรกิจและอำนาจทั้งหมดของตระกูลแบล็กวูดที่ฉันสร้างมาต้องการผู้สืบทอด และฉันอยากให้เด็กคนนั้นเกิดจากเธอ... จากเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับฉัน"

อลิซรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าผ่าลงกลางใจ เธอนึกไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ หญิงสาวค่อยๆดึงมือออกจากการกุมของเขาช้าๆ ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"ไม่ได้ค่ะคุณริชาร์ด เรื่องนี้ฉันให้ไม่ได้จริงๆ" น้ำเสียงของอลิซสั่นเครือ "ฉันยังเรียนไม่จบเลยนะคะ เหลืออีกตั้งหนึ่งปี ฉันอยากเรียนให้จบปริญญาตรีตามที่เคยตั้งใจไว้ คุณพ่อคาดหวังกับเรื่องการเรียนของฉันมาก ท่านอยากเห็นฉันรับปริญญา อยากเห็นฉันมีอนาคตที่ดี ถ้าฉันท้องตอนนี้ ทุกอย่างที่คุณพ่อหวังไว้จะพังทลายลงหมดเลยนะคะ"

"เรื่องเรียนมันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ?" ริชาร์ดขมวดคิ้วเข้ม สีหน้าเริ่มบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจเมื่อถูกขัดใจ "เธอจะเรียนไปทำไม ในเมื่อยามนี้เธอเป็นเมียฉัน ทรัพย์สินเงินทองของฉันมีมากมายมหาศาลพอจะเลี้ยงเธอไปทั้งชาติโดยที่เธอไม่ต้องยกนิ้วทำอะไรด้วยซ้ำ!"

"แต่มันคือความภาคภูมิใจเดียวที่ฉันเหลืออยู่ค่ะ!" อลิซตอบกลับเสียงแข็ง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "ศักดิ์ศรีของฉันถูกแลกไปกับเงินของคุณเพื่อรักษาชีวิตพ่อแล้ว... ได้โปรดเหลือความฝันเรื่องเรียนให้ฉันเถอะนะคะ ถ้าฉันท้องตอนนี้ ฉันจะไปบอกคุณพ่อยังไง? คุณพ่อยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าสัญญาระหว่างเราคืออะไร ท่านยังคิดว่าคุณเป็นเพื่อนแท้ที่ยื่นมือมาช่วย... ถ้าท่านรู้ว่าฉันต้องมาทำหน้าที่เมียบำเรอจนตั้งท้อง ท่านคงหัวใจวายตายจริงๆแน่ค่ะ"

คำว่าเมียบำเรอและการอ้างถึงรอยด์ ทำให้อารมณ์ของริชาร์ดคุโชนขึ้นมา แต่เมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียน มาเฟียผู้เด็ดขาดก็ต้องข่มความโกรธไว้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองหน้าเด็กสาวด้วยสายตาเย็นชา

"ฉันไม่ชอบให้ใครมาปฏิเสธคำขอของฉันอลิซ เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันรอนานกว่านี้ไม่ได้" ริชาร์ดเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้อลิซนั่งสะอื้นไห้อยู่เพียงลำพัง

หลังจากเช้าวันนั้น อลิซคิดว่าเรื่องลูกจะถูกพับเก็บไปก่อน เพราะริชาร์ดไม่ได้หยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดอีก แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยก็คือ สำหรับมาเฟียใหญ่อย่าง ริชาร์ดแล้ว คำว่า 'ไม่ได้' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของเขา ในเมื่อเธอไม่ยอมให้ด้วยความสมัครใจ เขาก็พร้อมจะใช้แผนการเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ

ทุกๆเช้า มาเรีย หัวหน้าแม่บ้าน จะนำถาดอาหารพร้อมแก้วน้ำและยาคุมกำเนิดเม็ดเล็กๆ มาให้อลิซทานตามปกติ ซึ่งเป็นยาที่ริชาร์ดเคยสั่งให้เธอทานตั้งแต่คืนแรกๆ เพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ อลิซกลืนมันลงคอทุกวันโดยไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่น้อย

ทว่าในเช้าวันนี้... ขณะที่อลิซกำลังจะกลืนยาเม็ดนั้นลงคอพร้อมกับน้ำดื่ม ความรู้สึกบางอย่างกลับดลใจให้เธอชะงัก ชายหนุ่มรุ่นพ่อที่มีนิสัยเอาแต่ใจและไม่ยอมแพ้ใครอย่างริชาร์ด ทำไมถึงยอมถอยง่ายๆเรื่องลูก คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างกะทันหัน

อลิซมองเม็ดยาในมือ มันเป็นเม็ดกลมสีขาวขนาดเท่าเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือสีสันที่ดูมีความมันวาวผิดปกติ หญิงสาวตัดสินใจไม่กลืนมันลงไปทั้งเม็ดเหมือนทุกครั้ง แต่กลับวางมันลงบนลิ้นแล้วออกแรงเคี้ยวเบาๆ

ทันทีที่ฟันกัดลงบนเม็ดยา รสชาติหวานอมเปรี้ยวคล้ายรสผลไม้ก็กระจายไปทั่วลิ้น มันไร้ซึ่งความขมอันเป็นเอกลักษณ์ของยาเคมีสังเคราะห์โดยสิ้นเชิง

หัวใจของอลิซกระตุกวูบ ความจริงอันน่าตกใจวิ่งปราดเข้ามาในสมองทันทีนี่ไม่ใช่ยาคุมกำเนิด แต่มันคือวิตามิน

"คุณริชาร์ด..." อลิซพึมพำออกมาด้วยความผิดหวังและคับแค้นใจ น้ำตาที่อั้นไว้พุ่งทะลักออกมาทันที เธอสับสนและตกใจว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอทานวิตามินพวกนี้ไปกี่เม็ดแล้ว และเขาแอบทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว

ความโกรธและความรู้สึกถูกทรยศหลอมรวมกันเป็นพลัง อลิซกวาดแผงยาวิตามินที่เหลือบนโต๊ะใส่กระเป๋า กำเม็ดยาในมือแน่น แล้วเดินฉับๆออกจากห้องนอน มุ่งตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ของริชาร์ดทันที โดยไม่สนว่าแม่บ้านหรือการ์ดหน้าห้องจะพยายามห้ามอย่างไร

"คุณอลิซครับ! นายท่านกำลังประชุมอยู่ครับ!" ฌอน มือขวาคนสนิทพยายามเข้ามารอบกั้น

"หลบไปค่ะคุณฌอน! ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนายของคุณให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" อลิซผลักประตูห้องทำงานบานโตออกอย่างแรง เสียงดังปัง! จนคนที่อยู่ในห้องทั้งหมดชะงักกึก

ภายในห้องทำงาน ริชาร์ดกำลังนั่งประชุมเครียดอยู่กับบรรดาผู้บริหารและหัวหน้าระดับสูงนับสิบคน ทุกคนหันมามองเด็กสาวในชุดเดรสที่หน้าตาตื่นและน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยมีใครกล้าพังห้องประชุมของมาเฟียใหญ่เช่นนี้มาก่อน

ริชาร์ดขมวดคิ้วเข้ม สายตาสีเทาเข้มมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายกมือขึ้นเป็นสัญญาณ "ออกไปให้หมด... การประชุมจบแค่นี้"

บรรดาผู้บริหารต่างรีบเก็บเอกสารและก้าวเท้าออกจากห้องอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัวอารมณ์ของนายใหญ่ เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง เหลือเพียงริชาร์ดและอลิซอยู่กันตามลำพัง ความเงียบอันน่าอึดอัดก็เข้าครอบคลุมทันที

"มีอะไรอลิซ ทำไมถึงทำตัวไร้มารยาท พังห้องประชุมฉันแบบนี้" ริชาร์ดถามเสียงเรียบ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่

อลิซไม่ตอบ แต่เธอเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะทำงานของเขา แล้วขว้างแผงยาวิตามินพร้อมกับเม็ดยาที่ถูกเคี้ยวจนแตกละเอียดลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเขาอย่างแรง!

"นี่มันคืออะไรคะคุณริชาร์ด" อลิซตวาดถามเสียงสั่น ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ "คุณแอบเปลี่ยนยาคุมของฉันเป็นวิตามินใช่ไหม"

ริชาร์ดทอดสายตามองเม็ดยาบนโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันไม่ได้แสดงความตกใจหรือรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะ "ฉลาดดีนี่... สังเกตเห็นจนได้สินะ"

"คุณยอมรับแล้วหรอ" อลิซกถามทั้งน้ำตา "คุณทำแบบนี้ได้ยังไงคะ! คุณหลอกฉัน! คุณแอบทำลายอนาคตของฉันด้วยการแอบปล่อยให้ฉันท้องเนี่ยนะ"

"ฉันไม่ได้ทำร้ายอนาคตเธอ!" ริชาร์ดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางทรงอำนาจ "ฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรจะทำ! ฉันต้องการลูก และฉันก็บอกเธอไปแล้ว!"

"แต่ฉันบอกว่าฉันยังไม่พร้อมไงคะ!" อลิซประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันอยากเรียนให้จบ! ฉันอยากให้คุณพ่อเห็นฉันประสบความสำเร็จ! ทำไมคุณถึงเอาแต่ใจตัวเอง ไม่เคยฟังเหตุผลของฉันเลย ทำไมต้องสืบหาความเอาแต่ใจด้วยวิธีชั่วๆแบบนี้ด้วย!"

"อลิซ!" ริชาร์ดตวาดเสียงดัง คว้าข้อมือบางของเธอไว้แน่น ดึงร่างของเธอเข้ามาชิดแผงอกแกร่ง ดวงตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกเด็กสาวต่อว่า "อย่ามาใช้คำว่าชั่วกับฉัน! เธอฟังเหตุผลของฉันบ้างหรือเปล่าล่ะ!"

"เหตุผลอะไรคะ เหตุผลของคนเอาแต่ใจที่อยากได้อะไรก็ต้องได้งั้นหรอ?"

"ก็เหตุผลเพราะฉันอายุสี่สิบเจ็ดแล้วไงวะ!" ริชาร์ดตะโกนออกมาอย่างเหลืออด น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันนั้นแฝงไปด้วยความกังวลและความคับแค้นใจลึกๆที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน

อลิซชะงักกึก คำตะโกนของเขาทำให้เธอหยุดดิ้น มองหน้าชายรุ่นพ่อตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

ริชาร์ดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บีบข้อมือเธอแน่นขึ้นแต่ไม่ถึงกับเจ็บ สายตาคู่คมที่เคยดุดันบัดนี้เต็มไปด้วยความจริงจังและความเครียด "เธออายุแค่ยี่สิบสอง อลิซ... เธอยังมีเวลาอีกเหลือเฟือในชีวิต แต่ฉันล่ะ ฉันอายุสี่สิบเจ็ดแล้ว! อีกไม่กี่ปีฉันก็จะห้าสิบ! เธอคิดว่าสเปิร์มของชายวัยห้าสิบมันจะยังแข็งแรงสมบูรณ์เหมือนเด็กหนุ่มๆอย่างนั้นหรอ" อลิซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่คิดว่าจะได้ยินเหตุผลนี้จากปากของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่

"ฉันมีตระกูลแบล็กวูดที่ต้องแบกรับ มีธุรกิจและอำนาจมืดมหาศาลที่ต้องส่งต่อ" ริชาร์ดเอ่ยเสียงพร่าจางๆ "ถ้าฉันรอให้เธอเรียนจบ รอให้เธอพร้อม... ถึงตอนนั้นฉันอาจจะอายุห้าสิบกว่า แล้วถ้าสเปิร์มของฉันมันไม่แข็งแรงพอจนไม่มีลูกล่ะ ใครจะมาสืบทอดตระกูลแบล็กวูด ใครจะมารับช่วงดูแลอำนาจพวกนี้ แล้วถ้าวันหนึ่งฉันเป็นอะไรไป... ใครจะมาคอยปกป้องเธอตระกูลเวเมนสันจากศัตรูล่ะ"

คำพูดที่ยาวเหยียดและเต็มไปด้วยความตระหนักถึงวัยของตัวเองจากปากของชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำให้อลิซนิ่งเงียบไป ความโกรธขึงในตอนแรกค่อยๆถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอไม่เคยคิดในมุมนี้มาก่อน ไม่เคยคิดเลยว่าชายที่ดูแข็งแกร่งและดุดันปานมัจจุราชอย่างริชาร์ด แบล็กวูด จะมีความกลัวเรื่องความแก่ชราและการไร้ทายาทซ่อนอยู่ลึกๆในใจ

"แต่ถึงอย่างนั้น..." อลิซเอ่ยเสียงเบาลง น้ำตายังคงไหลริน "คุณก็ไม่ควรหลอกฉันด้วยวิธีนี้ค่ะ การมีลูกมันควรเกิดจากความพร้อมและความยินยอมของทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่การมัดมือชกแบบนี้"

ริชาร์ดถอนหายใจยาว ผละมือออกจากข้อมือของเธอ ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่มีเส้นผมสีดอกเลาแซมอยู่ประปราย ท่าทางของเขาดูเหน็ดเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันขอโทษ..." ริชาร์ดเอ่ยคำขอโทษออกมาอีกครั้ง ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งจากปากของเขา "ฉันยอมรับว่าฉันเอาแต่ใจและใช้วิธีการที่ไม่ถูกต้อง แต่ฉันไม่มีทางเลือก อลิซ... เวลาของฉันมันไม่ได้มีมากมายเหมือนเธอ"

อลิซมองดูชายรุ่นพ่อตรงหน้า ความรู้สึกสงสารและความเห็นอกเห็นใจเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจ แม้เขาจะหลอกลวงเธอ แต่เธอก็เข้าใจถึงความกดดันที่เขาแบกรับอยู่ อย่างไรก็ตาม เรื่องอนาคตและการเรียนของเธอก็เป็นสิ่งที่คุณพ่อคาดหวังไว้สูงมากเช่นกัน

"ฟังฉันนะคะคุณริชาร์ด..." อลิซก้าวเข้าไปใกล้เขา ยื่นมือเล็กไปแตะที่แผงอกแกร่งของเขาเบาๆ ริชาร์ดมองมือเล็กนั้นด้วยความแปลกใจ

"ฉันเข้าใจความกังวลของคุณเรื่องสืบทอดตระกูลและความแข็งแรงของร่างกาย..." หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "แต่ขอให้คุณเข้าใจฉันด้วย คุณพ่อของฉัน นอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาล ท่านไม่รู้เรื่องสัญญาระหว่างเราเลย ท่านยังคิดว่าฉันเป็นลูกสาวบริสุทธิ์ที่คุณยื่นมือมาช่วยเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อน ถ้าอยู่ๆฉันท้องขึ้นมาโดยที่ยังเรียนไม่จบ คุณพ่อต้องสงสัยและรับไม่ได้แน่ๆ ท่านอาจจะรับความจริงข้อนี้ไม่ไหว" ริชาร์ดนิ่งฟัง ไม่ได้เอ่ยขัดจังหวะ

"ฉันขอเวลาค่ะ..." อลิซสบตากับเขาตรงๆ "ขอเวลาให้ฉันเรียนจบปริญญาตรีอีกแค่ปีเดียวเท่านั้น ในระหว่างนี้ ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน และจะดูแลคุณ ปรนนิบัติคุณในฐานะคนของคุณอย่างดีที่สุด พอฉันเรียนจบ... ฉันสัญญาว่าฉันจะยอมมีลูกให้คุณ จะยอมตั้งครรภ์ทายาทของตระกูลแบล็กวูดให้คุณแต่เพียงผู้เดียว"

คำสัญญาจากปากของเด็กสาวทำให้นัยน์ตาสีเทาเข้มของริชาร์ดวาวขึ้นมา เขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและซื่อสัตย์ของเธอ

"เธอสัญญาหรออลิซ" ริชาร์ดถามเสียงพร่า

"ค่ะ ฉันสัญญา... สัญญาด้วยเกียรติของลูกสาวตระกูลเวเมนสัน" อลิซตอบ "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่แอบเปลี่ยนยาคุมอีก และจะรอจนกว่าฉันจะเรียนจบ"

ริชาร์ดทอดสายตามองเรือนร่างงดงามและใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ความรู้สึกผูกพันและความหลงใหลในตัวเด็กสาวคนนี้ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก เขาฉุดร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่น ก้มลงกดจูบหนักๆที่ริมฝีปากบางของเธออย่างหวานซาบซ่าน

"ตกลง... ฉันจะรอเธออีกปีเดียวเท่านั้น" ริชาร์ดกระซิบข้างริมฝีปากของเธอ "แต่ในระหว่างหนึ่งปีนี้... เธอต้องจ่ายค่าดอกเบี้ยของการให้ฉันรอ ด้วยการเป็นเด็กดีบนเตียงของฉันทุกคืน ห้ามปฏิเสธ ห้ามบ่น และห้ามงอนฉันอีก เข้าใจไหม"

ข้อเสนอสไตล์มาเฟียเอาแต่ใจทำให้อลิซต้องหลุดยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอพยักหน้ารับอย่างจำยอม "ค่ะ... ฉันตกลง"

ริชาร์ดยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาว เดินตรงไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่ในห้องทำงานทันที โดยไม่สนใจว่าเอกสารงานการจะกองอยู่เต็มโต๊ะ...