บทที่6 เสีย(ว)ปลายสาย NC

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนๆที่ทอดตัวผ่านม่านซาตินเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนใหญ่ เสียงนกเป็ดน้ำกระพือปีกที่บึงน้ำด้านนอกคฤหาสน์พึ่บพั่บ ร่างบางขยับร่างกายช้าๆ ความเจ็บระบมที่ช่วงล่างและสะโพกเตือนสติให้รู้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเธอต้องรับบทลงโทษอันป่าเถื่อนและยาวนานเพียงใด

ขณะที่เธอกำลังจะยันกายลุกขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่ฌอนจัดหาไว้ให้ตามคำสั่งของริชาร์ดก็ส่งเสียงแผ่วเบาอยู่บนโต๊ะหัวเตียง อลิซเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้ามาดู หน้าจอแสดงชื่อ 'คุณพ่อ' ทำให้หัวใจที่แห้งเหี่ยวของเธอพองโตด้วยความดีใจ

หญิงสาวรีบกดรับสาย พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูสดใสและปกติที่สุด "สวัสดีค่ะคุณพ่อ เป็นยังไงบ้างคะ ร่างกายสดชื่นขึ้นไหม"

"สวัสดีครับลูกรักของพ่อ" เสียงของรอยด์ เวเมนสัน ดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงฟังดูแจ่มใสและแข็งแรงขึ้นกว่าวันก่อนมาก "พ่อรู้สึกดีขึ้นมากเลยลูก วันนี้หมอเข้ามาตรวจแผลและบอกว่ากราฟหัวใจของพ่อเป็นปกติมาก อีกไม่กี่วันก็น่าจะย้ายออกจากห้องพักฟื้นพิเศษไปอยู่ห้องธรรมดาได้แล้ว"

"จริงหรอคะคุณพ่อ! อลิซดีใจที่สุดเลย" อลิซแย้มยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ความยึดมั่นและอดทนของเธอต่อความเจ็บปวดทั้งหลายแลดูคุ้มค่าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินว่าพ่อปลอดภัย

แต่แล้วความสุขชั่วครู่ของเธอก็ต้องหยุดชะงักลง ร่างสูงกำยำของริชาร์ดที่นอนขนาบอยู่ข้างกายค่อยๆ ขยับตัวตื่น ดวงตาสีเทาเข้มทรงเสน่ห์ประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยามจ้องมองแผ่นหลังเนียนนุ่มของเด็กสาว เขารู้ดีว่าปลายสายคือใคร แต่แทนที่เขาจะนอนฟังอยู่เงียบๆหรือลุกออกไป มาเฟียใหญ่หน้ามืดคนนี้กลับเกิดความคิดพิเรนทร์ขึ้นมาในสมอง

ริชาร์ดขยับกายเข้ามาชิดแผ่นหลังของอลิซ มือหนาเชี่ยวชาญรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวจนสะโพกงอนงามแนบชิดกับหน้าขาแกร่ง อลิซเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองเขาและพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างออกไป พร้อมส่ายหน้าเป็นสัญญาณขอร้องไม่ให้เขาทำอะไรพิเรนทร์ในขณะที่เธอกำลังคุยกับพ่อ

ทว่าริชาร์ดกลับไม่สนใจคำขอร้องผ่านสายตา เขายกยิ้มมุมปากอย่างมีความสุขยามเห็นสีหน้าหวาดหวั่นของเธอ มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้ต้นขาเนียนช้าๆก่อนจะค่อยๆแยกขาเรียวสวยของเธอออกอย่างถือสิทธิ์

"อลิซ... ลูกฟังพ่ออยู่หรือเปล่า" เสียงของรอยด์ถามมาจากปลายสายเมื่อเห็นลูกสาวเงียบไป

"ฟัง... ฟังอยู่ค่ะคุณพ่อ" อลิซตอบเสียงติดขัด ลมหายใจเริ่มขาดช่วงเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและแข็งขึงของชายรุ่นพ่อที่กำลังถูไถอยู่บริเวณช่องทางรักเบื้องล่าง

ริชาร์ดใช้ความเชี่ยวชาญและเรือนร่างอันทรงพลังกดทับเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้เธอขยับหนี เขารวบสะโพกบางให้ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆสอดแทรกแก่นกายร้อนระอุของตัวเองกดลึกลงไปในช่องทางรักของเธออย่างช้าๆ แต่หนักแรง

"อ๊ะ!... อื้อ..."

เสียงครางหวานปานน้ำผึ้งเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางอย่างห้ามไม่อยู่ อลิซรีบยกมือขึ้นตะปบปากตัวเองไว้แน่น ใบหน้าหวานร้อนผ่าวตั้งแต่โหนกแก้มไปจนถึงใบหู น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความตกใจและความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"อลิซ เสียงอะไรน่ะลูก เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเสียงดูแปลกๆ" รอยด์ถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วงจากปลายสาย

อลิซพยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นพร่า สองมือจิกหมอนแน่นขณะที่ริชาร์ดเริ่มถอนแก่นกายออกเกือบสุดแล้วตอกกระแทกกลับเข้ามาอย่างจงใจ ความจุกและความวาบหวามปะทะเข้ากลางลำตัวจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"เปล่า... เปล่าค่ะคุณพ่อ" อลิซเค้นเสียงพูดออกไปอย่างยากลำบาก กัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสสนิทจางๆ "พอดี... พอดีอลิซเดินซุ่มซ่ามไปชน... ชนขอบโต๊ะในห้องน่ะค่ะ เจ็บ... เจ็บมากๆเลยค่ะ"

"โธ่เอ๋ย ยายเด็กซุ่มซ่าม ระวังหน่อยสิลูก โตขนาดนี้แล้วยังเดินชนนู่นชนนี่อีก" รอยด์หัวเราะเบาๆอย่างไม่สงสัย "แล้วนี่อยู่ที่คฤหาสน์ของริชาร์ดเป็นอย่างไรบ้าง เขาดูแลลูกดีไหม"

"อื้อ!... ดะ..ดีค่ะ" อลิซเผลอร้องครางออกมาอีกครั้งเมื่อริชาร์ดแกล้งเน้นย้ำความใหญ่โตเข้าจุดสำคัญภายในกายเธออย่างจัง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบชิดใบหูเล็กของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและหัวเราะอย่างมีความสุข

"บอกพ่อเธอสิ ว่าฉันดูแลเธอดีมากแค่ไหน บนเตียง..." ริชาร์ดขู่กระซิบพร้อมกับบดสะโพกเข้าหาเธอเร็วขึ้น

อลิซน้ำตาไหลรินด้วยความคับแค้นใจ เธอกลัวว่าพ่อจะจับได้มากกว่าสิ่งใด จึงรีบหาทางตัดสาย "คุณพ่อคะ... พอดีมีคนมาเคาะประตูห้อง อลิซต้องไปเปิดประตูก่อนนะคะ ไว้...ไว้อลิซโทรหาใหม่นะคะคุณพ่อ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ"

"จ้ะลูก ดูแลตัวเองด้วยนะ"

ทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์ตัดไป อลิซก็โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งลงบนฟูกหนา หันกลับมาข่วนแผงอกกว้างของริชาร์ดเต็มแรงด้วยความโกรธจัด "คุณริชาร์ด! คุณมันคนบ้า! ทำไมทำแบบนี้คะ! ถ้าคุณพ่อจับได้ขึ้นมาจะทำยังไง!"

ริชาร์ดไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับรอยข่วนบนอกเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกสะใจและตื่นเต้นกับปฏิกิริยาของเด็กสาวใต้ร่าง ชายหนุ่มจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้เหนือศีรษะ แล้วเร่งจังหวะสะโพกตอกกระแทกแก่นกายเข้าหาเธออย่างเอาแต่ใจ

"ถ้าพ่อเธอรู้หรอ... เขาก็แค่จะได้รู้ว่าลูกสาวคนสวยกำลังทำหน้าที่เมียปรนนิบัติฉันอย่างถึงพริกถึงขิงไงล่ะ" ริชาร์ดกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางเพื่อปิดเสียงต่อว่าของเธอ

บทเรียนรักยามเช้าดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ริชาร์ดตักตวงความสาวจากเรือนร่างนุ่มนวลของอลิซจนเธอหมดแรงและร้องไห้สะอื้นออกมาด้วยความปลดปล่อย จนกระทั่งพายุสวาทสงบลง ชายหนุ่มจึงยอมถอนกายออกแล้วดึงร่างบางที่สั่นสะท้านเข้ามาโอบกอดไว้ในแผงอกอุ่น

หลังจากบทเรียนรักยามเช้าจบลง อลิซก็แสดงท่าทีว่างอนออกมาอย่างชัดเจน เธอไม่ยอมพูด ไม่ยอมสบตา และสะบัดตัวหนีทุกครั้งที่ริชาร์ดพยายามจะเข้าใกล้ หญิงสาวนอนตะแคงหันหลังให้เขา นำผ้ามาคลุมหัวมิดชิดเพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างรุนแรง

มาเฟียใหญ่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครและไม่เคยต้องง้อผู้หญิงคนไหนในชีวิต กลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาดเมื่อเห็นท่าทีบึ้งตึงของเด็กสาววัยยี่สิบสองปีตรงหน้า เขาเกาหัวตัวเองเบาๆพลางทอดสายตามองแผ่นหลังสั่นเทาภายใต้ผ้าผืนหนา

"อลิซ... เลิกงี่เง่าได้แล้วน่า" ริชาร์ดเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์ม ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่นอนขุดคู้ มีเพียงความเงียบสงบที่ตอบกลับมา

"ฉันบอกให้หันมาคุยกันดีๆไง" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงผ้าผืนหนาลง แต่อลิซก็ดึงกลับอย่างแรงและกอดไว้แน่น

"ไม่ต้องมายุ่งกับฉันค่ะ! ออกไปเลยนะ!" เสียงหวานอุดอู้ดังก้องมาจากใต้ผ้าผืนหนา "คุณมันคนนิสัยไม่ดี ไม่เคยรักษาน้ำใจกันเลย"

ริชาร์ดถอนหายใจยาว ชายหนุ่มรุ่นพ่อที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิตกลับต้องมานั่งถอนหายใจเพราะเด็กสาวรุ่นลูกงอน เขาใช้ขมวดคิ้วใช้ความคิด ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนไป

อลิซโผล่หัวออกมาจากผ้าผืนหนา มองประตูห้องนอนที่ปิดลงด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ 'ทีตัวเองทำผิด ยังไม่คิดจะง้อเลยสักคำ เดินหนีไปง่ายๆแบบนี้เนี่ยนะ' หญิงสาวคิดในใจอย่างแค้นเคืองน้ำตาเอ่อคลอเบ้า

ทว่าผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง มาเรีย หัวหน้าแม่บ้าน พร้อมด้วยเข็นรถที่มีอาหารเช้าหรูหราอลังการเดินเข้ามาภายในห้อง ตามด้วยร่างสูงทรงอำนาจของริชาร์ดที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความประหม่าจางๆ

"ไว้ตรงนี้แหละมาเรีย ขอบใจมาก" ริชาร์ดสั่งแม่บ้าน

"ค่ะคุณริชาร์ด" มาเรียโค้งรับแล้วจัดวางโต๊ะอาหารเคลื่อนที่ไว้ข้างเตียง ก่อนจะถอยออกไปจากห้องอย่างรู้งาน

อลิซกวาดสายตามองอาหารบนรถเข็นด้วยความตกใจ มันไม่ใช่แค่อาหารเช้าธรรมดา แต่มันคืออาหารเช้าสไตล์ฝรั่งเศสระดับเมอแร็งก์ที่มีซุปทรัฟเฟิลดำ ไข่ปลาคาเวียร์ ครัวซองต์เนยสดอบใหม่หอมกรุ่น ผลไม้เบอร์รี่สดส่งตรงจากต่างประเทศ และน้ำส้มคั้นสดใส่แก้วคริสตัลอย่างสวยงาม

ริชาร์ดขยับเข้ามานั่งบนขอบเตียงข้างๆเธอ ชายหนุ่มยื่นมือไปดึงผ้าผืนหนาออกจากตัวเธอช้าๆ คราวนี้อลิซไม่ได้ขัดขืน แต่ยังคงทำหน้าบึ้งตึงและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"กินซะสิ... ฉันสั่งให้เชฟที่ดีที่สุดในเมืองหลวงทำมาให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ" ริชาร์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมาก ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่ลูกน้องของเขาไม่เคยมีโอกาสได้ยินมาก่อนในชีวิต

"ฉันไม่อยากกินค่ะ ไม่หิว" อลิซตอบเสียงแข็ง "อย่ามาประชดฉันอลิซ ร่างกายเธออ่อนแอกินอะไรเข้าไปบ้าง" ริชาร์ดใช้ช้อนทองคำตักซุปทรัฟเฟิลอุ่นๆขึ้นมา แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากบางของเธอ

"อ้าปากสิ" อลิซเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีช้อนของเขา ริชาร์ดขมวดคิ้วเล็กน้อย ความอดทนของเขาเริ่มจะหมด แต่เมื่อเห็นขอบตาที่แดงก่ำและหยาดน้ำตาที่ยังเกาะอยู่บนขนตาคู่สวย หัวใจที่แข็งแกร่งดุจหินผาของเขากลับอ่อนยวบลงอย่างน่าประหลาด เขาถอนหายใจออกมาเบาๆวางช้อนลง แล้วใช้นิ้วหนาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ

"โอเค... ฉันขอโทษ" คำว่าขอโทษที่หลุดออกจากปากของมาเฟียใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ทำให้อลิซถึงกับตกตะลึง เธอหันขวับกลับมามองหน้าเขาด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

"เมื่อเช้าฉันเล่นแรงไปหน่อย ฉันแค่หมั่นไส้" ริชาร์ดเอ่ยเสียงทุ้มพร่า สบตากับเธอด้วยความจริงใจที่หาได้ยาก "เลิกงอนฉันได้แล้วเด็กดี กินข้าวซะหน่อยนะ ถ้าเธอไม่กิน ฉันจะลงโทษเธอด้วยวิธีอื่น"

คำง้อสไตล์มาเฟียแต่แฝงไปด้วยความเอาใจใส่ของชายรุ่นพ่อ ทำให้อลิซหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ความโกรธขึงในตอนแรกค่อยๆมลายหายไป เหลือเพียงความเขินอายบนใบหน้า

"คุณริชาร์ดสัญญามาก่อน ว่าต่อไปนี้จะไม่ทำแบบเมื่อเช้าอีก" อลิซต่อรองเสียงเบา ยอมสบตากับเขา

ริชาร์ดยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจประดุจผู้ชนะ เขายื่นมือไปบีบจมูกโด่งรั้นของเธอเบาๆ "สัญญา... ถ้าเธอเป็นเด็กดี ไม่ทำให้ฉันหึงหรือโมโหอีก"

อลิซถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมเปิดปากรับซุปทรัฟเฟิลที่เขาป้อนให้แต่โดยดี ริชาร์ดนั่งมองเด็กสาวเคี้ยวอาหารด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มคอยป้อนอาหารและน้ำส้มให้เธอทีละคำอย่างอดทน ราวกับกำลังดูแลแก้วเจียระไนที่แสนเปราะบาง

บรรยากาศความตึงเครียดในห้องนอนพลันหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ค่อยๆแทรกซึมเข้าสู่หัวใจของคนทั้งสอง